kapı, Cevdet Yalın’ın arkasından kapandığında, odada sadece klimanın hafif uğultusu kaldı.
Defne, masanın başındaki koltukta hareketsiz oturuyordu.
Parmakları, masanın soğuk yüzeyine kenetlenmişti.
Az önce imzalanan o kağıtlar, bir ailenin on yıllık emeğini, belki de ömrünü silip süpürmüştü.
Ancak Defne’nin yüzündeki ifade, en ufak bir zafer sarhoşluğu taşımıyordu.
Sadece, buz gibi bir sakinlik vardı.
Atlas, odanın köşesinde, camdan Boğaz’a bakıyordu.
Sırtı Defne’ye dönüktü, ama Defne onun dikiz aynasındaki yansımasını görebiliyordu.
Adam, Defne’nin her nefes alışını izliyordu.
Defne, yavaşça ayağa kalktı.
Bacaklarında hafif bir titreme hissetti.
Bu, korku değildi.
Yıllardır biriktirdiği öfkenin, aniden boşalmasıyla ortaya çıkan fiziksel bir tepkiydi.
Elini masaya
