Araba, yüksek demir kapıların önünde yavaşladı.
Kapılar, sessizce ve ağır bir mekanizmayla aralandı.
Defne, camdan dışarı baktı.
İçeride, bakımlı çimlerin ve devasa bir havuzun ortasında, iki katlı ahşap bir yalı yükseliyordu.
Pencerelerden sızan sıcak sarı ışıklar, Boğaz’ın soğuk mavisiyle tezat oluşturuyordu.
Rahmi Bey, Defne’nin omzuna hafifçe dokundu.
"İndik kızım," dedi, sesi yorgun ama sakin.
Atlas, ön kapıyı açıp dışarı çıktı.
Şemsiyesini kapatmadan, arka kapıya doğru yürüdü.
Defne, titreyen parmaklarıyla kapı kolunu kavradı.
Ayakları yere bastığında, bacakları onu taşımayacak gibi oldu.
Atlas, Defne’nin kolunu dirseğinden yakaladı.
Adamın kavrayışı sertti ama düşmesine izin vermeyecek kadar dengeliydi.
"Yürü," dedi Atlas, sesi rüzgârın uğultusunda kayboldu
