Tatlong araw ang lumipas.
Malungkot akong nakatitig sa mukha ng nobya. Iiwan ko na naman ito. Mabigat akong napabuntong-hininga at maingat na lumabas ng kuwarto.
"Kayo na ang bahala sa kaniya. Huwag niyo siyang pababayaan." Habilin ko sa mga tauhan ko.
"Yes, boss."
Bawat paghakbang ko, ramdam ko ang bigat. Kung puwede lang na 'wag ko itong iwan.
Naghihintay na ang helicopter sa hindi kalayuan. Muli akong lumingon sa mansion. Sa itaas kung nasaan ang kuwarto ng dalaga.
Babalik ako baby. Huwag mong pababayaan ang magiging anak natin.
Tumalikod na ako at diri-diritsong tinungo ang helicopter. Gumalaw ang panga ko ng maalalang makikita ko na ang isang kanang kamay ng Zebestio na iyon. Si Aiken.
Pag-angat ng helicopter. Bigla akong napalingon ng marinig na tinatawag ang pangalan ko.
Ba
