LUCERO

LUCERO & LOVERIA

“Lu-ce-ro…”

Elvira repeatedly mentioned Lucero’s name as she sleeps.

“Love! Love?” Miguel’s trying to wake her up.

“Love? Bakit? Nanaginip ba ako?”

Naalimpungatan naman na tanong ni Elvira kay Miguel.

“Yes Love, pinag-alala mo ako. Kanina pa kita ginigising! What’s your dream all about? Naalala mo ba?” Sunod-sunod na tanong ni Miguel sa asawa.

Elvira just shook her head because she didn’t remember anything.

But why is Miguel so worried? And why is she soaked with sweat?

Miguel didn’t even force her to remember whatever she had in her dream. He gave him a glass of water and when she feels better, they went back to bed. Miguel hugged her tightly at doon ay nakaramdam siya ng kapanatagan kung kaya tuluyan na rin siyang nakatulog na muli.

“Good morning Love!” Miguel excitedly greeted her.

She’s delayed for two months, at alam iyon ni Miguel. While she could see the excitement on her husband’s face, she couldn’t control her nervousness.

“Love, ano yang mukha na yan?” Paglalambing ni Miguel sa kanya.

Alam ng kanyang asawa ang nararamdaman niyang pangamba.

“Love, what if---?” Miguel touched his finger to his wife’s lips so that she could not continue what she’s going to say.

“Love, trust us. I love you and no matter what happens, I’ll be here for you.

Don’t worry. Laban natin ito at alam ko in God’s time, ibibigay niya ang matagal na nating hinihiling.”

Miguel kissed her hand before he smiled at her.

“Sir! Ma’am! Dumating na po yata ang mga invitation ni Loveriya!!!!” Excited at as usual, wrong timing na naman na pagsingit ni Melinda sa usapan nilang mag-asawa.

7th birthday na kasi ng anak ni Melinda kinabukasan.

“Ay..Ma’am, sir? Naabala ko ho ba kayo?” Abot tenga pa ring ngiti ng kasambahay nila.

“Sanay na kami sa’yo ate Melinda!” Sabay na tugon naman ng mag-asawa.

“Susunod na kami sa labas Melinda.” Tugon muli ni Miguel kasunod ang isang ngiti pagkatapos ay muling bumaling sa kanyang asawa.

“Let’s go?! Gusto mo ba na samahan kita?” Malambing niyang tanong kay Elvira. Nang hindi umimik ang kanyang asawa ay hinawakan niya ito sa baba ng tila nag-aaya palaging mga labi ni Elvira kung kaya kasunod ay dinampian niya iyon ng halik.

“Napaka-swerte ko talaga sa’yo love.” Sambit ni Elvira pagkatapos ay nagdikit ang kanilang mga noo at dulo ng kanilang mga ilong. Nakapikit si Elvira na tila ninanamnam ang sandaling iyon.

Hindi man siya pumayag ay nagpumilit na si Miguel na samahan siya na magpatingin.

Wala siyang ibang nararamdaman kung kaya natatakot siyang tila mabibigo na

naman sila ni Miguel sa pagkakaroon ng anak.

“Sinabi ko naman sa’yo kahit na ano ang maging resulta ay susuportahan at mamahalin pa rin kita katulad kung paano tayo nagsimula love” Matapos nilang marinig ang parehong kasagutan mula pa noong una silang nagpapatingin ay agad niyakap ni Miguel si Elvira.

Yakap na tila nakapapawi ng ano mang lungkot na bumabalot ngayon sa puso niya.

LOVERIYA’S BIRTHDAY

While everyone is busy getting ready for Loveriya’s birthday, Elvira noticed something strange from outside their dirty kitchen.

“Did you see that Love?” She immediately asked her husband.

“See what Love?” His wife did not answer so he just followed what she was looking outside.

“I’ll go check outside Love, I really saw someone looking to us.” Elvira hurried out of the kitchen as if someone was guiding her on where she should be going.

“Love! Wait!” Tawag ni Miguel sa kanya subalit patuloy pa rin siya sa paglakad palabas ng kanilang bahay.

Ewan ba niya pero ramdam niyang tila may nagmamasid sa kanila, hindi na niya pinigilan pa ang asawa niyang si Miguel na sundan siya.

Nang abutan siya ni Miguel ay hawak na niya noon ang isang batang sanggol na wala ni isang saplot sa katawan.

Nadatnan niya itong nakahiga sa isang basket, tanging puting lampin lamang ang nakatakip sa kahubdan ng sanggol.

Agad niyang tinignan ang lampin at ng pangalan na nakaburda rito.

“Lucero..” Bulong ni Elvira sa kawalan habang pinagmamasdan ang kagandahan at kakisigang taglay ng sanggol.

His smile is so sweet that it will really captivate anyone who sees it.

She immediately fall in-love with Lucero.

The moment she touches the baby, she knew he is destined to be in their house.

Palalakihin nila ang sanggol ng punong-puno ng pagmamahal.

Agad naman iyong napansin ni Miguel sa paraan kung paano yakapin at pakatitigan ni Elvira ang sanggol.

“Love..?” Tanong kasunod ay paghalik ni Miguel sa noo ni Elvira.

“We are blessed Love. God gave us a gift of love today. He gave us a baby boy.” Nangingilid na luha ni Elvira. Gayundin naman si Miguel, agad niyang niyakap ang kanyang mag-ina.

“Lucero seemed to be his name Love, kaya mula ngayon, ikaw na si Lucero Monte de Alegre. Ang nag-iisa at tanging tagapagmana ng kagwapuhan, kakisigan at lahat ng pinaghirapan naming maipundar ng iyong ama.” Dinampian nila ito ng halik.

The couple could not explain the happiness that baby Lucero brought into their lives. It seemed that their home was filled with more love and their love grew even stronger.

“Ano pa ang hinihintay natin? Mas lalo tayong dapat na mag-celebrate sapagkat dalawa na silang magdiriwang ng kaarawan ngayon ni Loveriya.” Masayang anunsyo ni Miguel.

They have already started preparing for their celebration again. Miguel immediately took baby Lucero into Elvira’s arms. She excitedly brought it inside their home to be dressed. Bagaman pangbabae ang pinagliitang damit ni Loveriya, they temporarily put them on to Lucero.

Nagpaiwan si Elvira sa labas ng kanilang gate kung saan niya natagpuan ang sanggol, Hindi siya maaring magkamali. Nakita niyang isang babae na nakasuot ng itim na bestida ang nag-iwan sa sanggol sa labas ng bahay nila. Hindi niya nakita ang mukha nito sublit isa lang ang nakasisiguro siya.

Isa itong madre. Ito kaya ang ina ng sanggol? Nagkasala kaya ang madreng iyon at nagka-anak kung kaya naisipan na lamang nitong ipaampon ang sariling anak?

Napakaraming tumatakbo ng mga oras na iyon sa kanyang isipan, subalit kung ano man ang nabuo sa kanyang isipan, ‘yon ay ang hindi na niya mapapayagan na mabawi ang sanggol na si Lucero sa kanila.