MOON (STAY WITH STARS)

SECOND MEETING PART-TWO (Chapter Six)

CZARINA DIANE SUMANE POV

At dahil late na siyang na tulog ay late na rin siyang nagisiing o mas magandang sabihin na tanghali na siyang magising. Nag-inat siya ng katawan ng magising siya dahil na rin sa katok ng kanyang ina.

"Anak oras na para kumain." Gising sa kanya ng ina at dala pa nito sa kanyang kwarto ang pagkain niya. Alam na kasi ng kanyang ina na kapag ganun na ang oras ng gising niya ay hindi na rin siya bumaba its either dalhan siya ng pagkain o hindi siya kakain at all.

" Nay, anung oras na po?" Magalang na tanong ninya sa ina.

"Ala-una na bumangon ka na riyan at kumain. Hindi ka rin nag-agahan kaya gutom ka niyan."

Tumayo siya at nagtungo ng salamin.

"Still fresh mamaya na ako ulit maliligo."

Ngumiti siya sa ina ng tingnan siya nito. Alam na rin kasi ng ina na hindi rin naman na siya maliligo kapag nag-umpisa na siyang magsulat. Nilantakan niya ang pagkain na dala ng kanyang ina at hinintay siya nitong matapos bago tuluyang lumabas ng kanyang kwarto. Pagkatapos niyang kumain ay natuwa naman agad siya sa resulta at nagawa na rin niyang tapusin ang huling chapter ng kanyang libro.

Bumaba siya galing kwarto at nagtungo sa kusina para kumain. Nasa tapat siya ng ref. Nila ngn mabosesan niya ang ina.

"Gutom ka ba?" - Tanong nito.

Umilingg lang siya at sinara ang pintuan ng ref.

"Nay, wierd?"

"Ang alin?" - NAgtatakang tanong sa kanya ng ina.

Nagulat na laman ang kanyang ina ng bigla siyang magtatalon.

"Ehhh, my kwento akong tumatakbo sa utak ko."

At pagkasabi noon ay agad na siyang pumanhik sa kanyang kwarto. Agad-agad niyang binuksan ang laptop at nag tuloy-tuloy sa pagsusulat. Hindi niya na laman namalayan na gabi na pala at nagawa niyang makatapos ng isa pang libro na ipapasa at tama na iyon sa kuta niya ngayong buwan at meron pa siyang isang linggo bago matapos ang isang buwan. At dahil nga sa excited siya ay agad siyang nagbihis at nagtungo ng opisina para magpasa ng menuscript. Ang hindi niya alam kung anung meron at nang makarating siya ng opisina ay wala doon ang bago nilang boss at maksi ang paborito niyang editor ay wala rin doon kaya nagawa na lamang Iwan sa mesa nito ang kanyang dala.

Masaya siyang lumabas ng building at agad na nagtungo sa malapit na coffee shop. Pagkatapos niyang omurder ay naupo na siya agad sa paborito niyang pwesto ng coffee shop ang pinaka-dulo at tagong mesa.

Sa pwesto niya ay nagagawa niyang tanawin ang kalsada at sa bawat higop ng kape ay binibilang niya ang tao na dumadaan sa gawi niya. Masaya siya at maganda ang araw niya..... Ngn bigla na lamang niya naalala na mag-aalt-otso pa lamang ng umaga. Hindi nniya namalayan ang oras ng panahon na pumasok siya ng opisina ay alas dose na ng gabi kaya wala ng tao doon. Napakamot na lamang siya ng ulo. Bakit ba naman kasi hindi niya naka-ugalian ang tumingin sa orasan. At hinahayaan na lamang niya ang ina ang gumising at magsabi ng oras sa kanya. Binuklat niya ang dala niyang notebook at tiningnan ang mga reminder niya roon. At wala na nga siyang gagawin sa buong linggo na iyon.

Muli siyang sumandal sa upuan at kinuha nag kape ng makita niya ang sasakyan na nasira niya noong nakaraaang araw. Tinggal niya ang pagkakatali ng kanyang mahabang buhok at hinayaang takpan ang kanyang mukha.

Sa naging hitsura niya ngayon at hindi na siya magugulat ng bibglang umiyak ang bata na ka tapat niyang mesa. Paano ba naman ehh nag mukha na siyang aswang sa kanyang hitsura ngayon. Ito yong mga panahon na napapamura siya ng tahimik at kung saan ay gusto niyang manahimik at hindi siya makita ng kahit na sino o kaya ay makilala ehh saka pa nangyayarai ito. Kahit na alam niyang siya ang dahil an ay hindi pa rin niya inaalis ang ayos ng kanyang buhok at patuloy lamang ang pag-inom niya ng kape. Narinig kung nagsalita ang ina nito ngunit hindi ko na lamang pinansin at nalagay na lamang ako ng earphone para hindi marinig pa ang sasabihin nito.

********

WILLIAM JAKE HEMPHEN POV

Muli siyang nag-inat ng katawan at tumayo na rin para magtimpla ng kape. Palabas na siya ng kanyang opisina ng mapansin niyang bukas ang ilaw sa counter. Hindi siya gumawa ng kahit na anung ingay at lulmapit. Ng makita niyang my babae na nagtitimpla ng kape habang kumakanta o mas tamang sabihin ehh tumutula ito. Napangiwi na lamang ako ng bigla itong sumigaw ng malakas.

"Hooo... Grabe feeling ko talaga ang ganda ng boses ko."

Napangiwi na lamang ako habang umiiling ng sunod-sunod.

"Bat nga pala walang tao? lunch time ba?"

Napakunot-noo ako sa sinabi nito paanong lunch time ehh alas-dose na ng madaling araw. Tumingin lang ito saglit at nagtungo na sa opisina ng editor.

"Ma'am maraming thank you at wala kayo ay super duper love you but hehehe this is my menuscript and I'm done for the month. Yey, I still have a week vacey."

Tumalon talon pa ito bago tuluyang lumabas ng opisina. Bigla ko na lamang ipinilig ang aking ulo dahil napapangiti na lamang ako ng wala sa oras. Sinundan ko ito at nagtungo ito sa isang bagong bukas na coffee shop.

Imagine. I hate wasting time but here I am following this girl that I don't even know about. Napangiwi na lamang ako Ngn makita ko itong umupo sa pwesto kung saan lagi akong pupuwesto. Hindi ko alam kung anung meron ng bigla na lamang nitong paluin ang noo ang my kinuha ng notebook at kumunot noo din ito at biglang sumandal ng upuan.

Nagulat na lamang ako ng bigla itong magtagal ng tali ng buhok na naging dahilan para umiyak ang bata sa tapat nito.

Nagdako naman ang tingin ko sa tinitingnan nito. At Napangiwi na lamang ako ng makita ko ang sasakyan ni Ross.

"Mukhang hindi siya marunong makalimot." Na-isaboses niyang saad.

Kunot-noo naman na umupo sa aking tapat ang aking kaibigan.

"At bakit ganyan ang hitsura mo?" - Natatatawnag tanong ko.

"I can't remember who the hell broke my car!!!" - -Sigaw nito.

Napansin ko naman ang babae na naglagay ng earphone na siyang ikinatawa ko.

"Stop laughing, will you. Hindi ko rin matandaan kung saan banda nasira yan." - Dagdag pa nito.

"Let's go kumain na lang tayo baka kapag busog ka na ehh maalala mo." - Naka-ngiti Kong alok dito.

"You know what your weird. Why do you keep on smiling?" - NAgtatakang tanong nito.

"Stop asking. Let's go." Yaya ko rito.

My ngiti sa aking labi na lumabas kami ng coffee shop.