KABANATA 22
Nang maalala ko ang nangyari kina mama at papa ay labis akong nalugmok at nasaktan. Ang aking luha'y hindi na magkamayaw dahil sa patuloy kong pag-iyak.
Lugmok na lugmok na ako, Dilim ang namutawi sa puso ko, hindi ko na alam kong ano ang gagawin ko. Pilit kong kinakagat ang pang-ibabang labi ko nang sa gayon ay maiwasan kong gumawa nang kahit na anong ingay.
Mga impit na paghikbi ang pinapakawalan 'ko. Napapatanong sa diyos kong bakit niya ko hinahayaang masaktan at malugmok ng ganito.
I wish this is just a dream. A nightmare to be exact.
I can't see anything because the darkness filled within me and from that day on, I started to hate darkness. I started to be afraid of it. I am afraid of dark.
I was a half awake that time when someone opened the door.
May kong anong p
