ท่ามกลางความเงียบสงัดของเซฟเฮาส์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ในตึกแถวเก่าคร่ำครึ แอนดริว นั่งอยู่ท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงสว่างจากปลายบุหรี่ที่แดงวาบเป็นระยะ ใบหน้าของเขาดูซูบตอบและดุดันกว่าเดิมหลายเท่า ความแค้นที่ถูกหักหน้าและถูกต้อนจนจนมุมทำให้เขากลายเป็นหมาบ้าที่พร้อมจะขย้ำทุกอย่างที่ขวางหน้า
ครืด... ครืด...
เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ผุพังโชว์เบอร์ที่ไม่ได้รับสาย เขาหยิบขึ้นมากดรับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะ
"ว่าไงเมอร์ลิน... ยัยนั่นเป็นยังไงบ้าง"
(ปลายสาย) "ทุกอย่างดู... ปกติจนน่าหมั่นไส้เลยค่ะคุณแอนดริว" เสียงของเมอร์ลินสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความริษยาที่ปกปิดไม่มิด
"ตอนนี้เบลล่าอยู่ที่บ้าน... และที่สำคัญ เจซีก็อยู่ที่นั่นด้วย เมอร์ลินสืบมาว่าคืนนี้เขาค้างที่บ้านนั้นค่ะ"
"มันค้างที่นั่น" แอนดริวแค่นหัวเราะอย่างสยดสยอง
"หึ... นังแพศยา ผัวเก่ายังไม่ทันจะลงนรกดี ก็พาสู้เด็กเข้าบ้านปร
