ความโกลาหลพุ่งขึ้นสู่ขีดสุดเมื่อเสียงไซเรนดังกัมปนาทไปทั่วบริเวณ โดมินิกที่กำลังจะเล็งเป้าสังหารแอนดริว ชะงักกึก ใบหน้าเหี้ยมเกรียมแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในชั่วพริบตา เขารู้ดีว่าลำพังคดีค้าอาวุธและฟอกเงินที่ติดตัวอยู่ก็มากพอจะทำให้เขาไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันไปตลอดชีวิต
“นายครับ! ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว เราต้องรีบไป!” ลูกน้องคนสนิทตะโกนฝ่าเสียงไซเรน
โดมินิกสบถคำหยาบคายออกมาอย่างเดือดดาล เขาจ้องหน้าแอนดริวที่นอนตัวสั่นพะงาบ ๆ อยู่แทบเท้าด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะลดปืนลงแล้วหันไปสั่งการบริวารอย่างรวดเร็ว
“ถอย พากันออกไป ประตูทุกทางพังให้หมด” สิ้นเสียงคำสั่ง
กลุ่มชายฉกรรจ์ที่เคยดูน่าเกรงขามก็พากันแตกฮือราวกับผึ้งแตกรัง พวกมันทิ้งสัมภาระที่ไม่จำเป็นและอาศัยความชำนาญพื้นที่ในความมืดโกยแน่บหนีออกไปทางประตูที่ระดมยิง ระเบิดกำแพงจนเป็นช่องพอหนีได้ ทิ้งให้แอนดริวนั่งเบิกตาโพลงอยู่กลางโกดังเพียงล
