ตอนที่ 8 : แม่เลขาตัวแสบ
1209 Words
ภายในห้องพักรายวันซอมซ่อในย่านชานเมือง กลิ่นสาบเหล้าและบุหรี่ราคาถูกอบอวลไปทั่วห้องที่ปิดม่านสนิท เมอร์ลิน ในชุดทำงานเลขาสาวที่ดูเรียบร้อย ผิดกับแววตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานเกินตัว
เธอนอนระทดระทวยอยู่บนเตียงยับย่น ผิวขาวซีดแดงระเรื่อจากบทรักที่เพิ่งจบลงอย่างดุดันตามอารมณ์ค้างคาของฝ่ายชาย แอนดริว นั่งพิงหัวเตียง พ่นควันบุหรี่หนาทึบออกทางจมูก ดวงตาของเขาจ้องมองเพดานด้วยความว่างเปล่า ทว่าอัดแน่นไปด้วยความริษยาที่สุมทรวง
"เมอร์ลินว่าคุณลืมคุณเบลล่าไม่ได้หรอก" เมอร์ลินพึมพำพลางซบแผงอกกว้าง มือเรียวไล้ไปตามรอยสักเก่า ๆ บนตัวเขาอย่างรู้งาน
"หุบปาก" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน
"สิ่งที่มันสร้างมาทั้งหมด... มันควรเป็นของฉัน" เมอร์ลินแสยะยิ้ม เธอเริ่มสาดน้ำมันเข้ากองไฟ
“แต่ตอนนี้ สิ่งที่เคยเป็นของคุณ กำลังมีเด็กหนุ่มเข้าไปดูแลแทนแล้วนะคะ"
"ทั้งส่งกาแฟ ทั้งเฝ้าที่คลังสินค้า... สายตาที่เขามองเมียเก่าคุณ มันไม่ใช่สายตาของเพื่อนลูกสาวหรอกค่ะ"
แอนดริวกระชากตัวเธอขึ้นมาประจันหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยโทสะ
"มันไปทำอะไร"
"ก็แค่... เอาอกเอาใจ ดูแลใกล้ชิด ชนิดที่คนแข็งกร้าวอย่างคุณเบลล่า"
"ยังยอมให้เดินตามต้อย ๆ ป่านนี้ที่คลังร้อน ๆ แบบนั้น ไม่รู้พากันไปหาที่เย็น ๆ 'พัก' กันที่ไหนต่อแล้ว"
แรงหึงหวงและศักดิ์ศรีที่ถูกย่ำยีทำให้แอนดริวคลุ้มคลั่ง เขามองไม่เห็นเมอร์ลินในอ้อมกอด แต่มองเห็นภาพเบลล่าที่กำลังยิ้มหยัน แรงอารมณ์ที่โถมเข้าใส่จึงไม่ใช่ความสิเน่หา แต่มันคือการประกาศอำนาจที่เขาทำได้เพียงแค่กับผู้หญิงคนนี้ แอนดริวซุกไซ้ซอกคอของเธออย่างรุนแรงจนทิ้งรอยช้ำสีเข้มไว้หลายจุด เพื่อชดเชยความพ่ายแพ้ที่เขารู้สึกต่อเจซี
"อ๊ะ... แอนดริวคะ... เบาหน่อย..." เมอร์ลินหอบหายใจถี่ มือขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่
"เรียกชื่อฉัน บอกมาว่าฉันเก่งกว่าไอ้เด็กนั่น" แอนดริวสั่งเสียงเข้มขณะโถมกายเข้าหาเธออย่างหนักหน่วง ราวกับพายุที่ต้องการทำลายล้างทุกอย่างให้พินาศ
"คุณเก่งที่สุดค่ะ... คุณคือเจ้าของทุกอย่าง... อื้อ..."
เมอร์ลินตอบรับพลางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขา เธอรู้ดีว่ายิ่งแอนดริวแค้นเบลล่ามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งได้ประโยชน์มากเท่านั้น
เมื่อพายุเสน่หาจบลง แอนดริวผละออกไปหยิบเหล้าเพียว ๆ ขึ้นมากระดก แล้วจับปลายคางเมอร์ลินเงยขึ้นกรอกเหล้าที่เหลือใส่ปากเธอ
"พรุ่งนี้... ฉันจะไปที่นั่น" แอนดริวเอ่ยเสียงเย็น
"ฉันจะไปดูให้เห็นกับตาว่าเด็กของมันจะแน่แค่ไหน"
เมอร์ลินยิ้มกริ่มในความมืด แผนการของเธอกำลังดำเนินไปตามลำดับ หากแอนดริวไปอาละวาดที่นั่น เบลล่าก็จะเสื่อมเสียชื่อเสียง และเจซีอาจจะถูกกำจัดออกไป และเมื่อนั้น... เธอก็จะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างผู้ชายที่กุมอำนาจ
“ส่วนเธอทำงานให้มันแนบเนียนหน่อยนะ อย่าให้เมียเก่าฉันจับพิรุธได้”
“เมอร์ลินอยู่กับคุณเบลล่ามานานจนรู้ทางหนีทีไล่หมดแล้วค่ะ” เมอร์ลินเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนตักของชายรุ่นใหญ่
“แต่เด็กที่ชื่อเจซีนั่น...มันไม่ธรรมดาจริง ๆ นะคะ มันกล้าปีนเกลียวไปยุ่งกับเบลล่า"
"แถมยังรู้เรื่องธุรกิจของเธออีก เมอร์ลินว่ามันต้องมีเบื้องหลังมากกว่านั้นค่ะ”
เธอกระซิบข้างหูเขาอย่างเจ้าเล่ห์
“แต่นี่ก็เป็นโอกาสดีนะคะ ถ้ามันเข้าไปยุ่งกับระบบคลังสินค้าแล้วเกิดรู้เรื่องของเราขึ้นมา"
"อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ของคุณก็จะพังทลายลงในพริบตา”
“หึ ใครกันแน่จะพัง เพราะฉันมีเธอ” แอนดริวแสยะยิ้มอย่างพึงใจ เขาเชยคางเมอร์ลินขึ้นมาจูบอย่างหนักหน่วง
“เธอมันร้ายกว่าที่เบลล่าคิด... ถ้างานนี้สำเร็จ"
"ฉันจะให้ตำแหน่งรองประธานบริษัทกับเธอ และเงินที่คุณต้องการ ฉันจะให้มากกว่าที่เบลล่าจ่ายเธอสิบเท่า”
“เมอร์ลินจะรอวันนั้นค่ะ... แอนดริว”
"จำไว้เมอร์ลิน... ตำแหน่งรองประธานนั่นมันจะเป็นของเธอ ก็ต่อเมื่อเบลล่ามันกระเด็นออกไปจากเก้าอี้ตัวนั้น" แอนดริวกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอของเธออย่างรุนแรง ขบเม้มจนเกิดรอยช้ำสีกุหลาบเข้มเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
"อื้อ...คุณคะ... เมอร์ลินจะทำให้มันพังเอง"
เมอร์ลินครางรับพลางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของแอนดริว เธอแอ่นกายรับสัมผัสที่จาบจ้วงนั้นอย่างเต็มใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกกลบด้วยภาพลักษณ์ของความร่ำรวยที่แอนดริวเอามาล่อ เสียงหอบหายใจและกิจกรรมที่ร้อนแรงดำเนินไปท่ามกลางแสงไฟสลัว แอนดริวขยับกายอย่างดุดัน
ทุกจังหวะที่เขาโถมเข้าหาเมอร์ลิน เขามักจะจินตนาการว่าตนเองกำลังเหยียบย่ำความภูมิใจของเบลล่าให้จมดิน ในขณะที่เมอร์ลินเองก็ใช้มารยาหญิงพันธนาการเขาไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ใกล้ชิดผลประโยชน์นี้ที่สุด
"พวกมันอยู่ที่คลังสินค้ากันนานเกินไปแล้ว" แอนดริวพ่นควันสีเทาออกมา
"ไอ้เด็กเจซีนั่น... มันคงกำลังใช้ลูกไม้เดียวกับที่ฉันเคยใช้ล่อลวงเบลล่า"
เมอร์ลินที่นอนหอบหายใจอยู่ข้าง ๆ ยันตัวขึ้นช้า ๆ เส้นผมยุ่งเหยิงบังใบหน้าที่ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ท่านไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ เมอร์ลินแอบติดตั้งเครื่องดักฟังจิ๋วไว้ในรถคุณเบลล่าแล้ว... ถ้าพวกเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันจริง ๆ เมอร์ลินจะมีหลักฐานเด็ดเอามาแบล็กเมล์จนคุณเบลล่าต้องยอมสละเก้าอี้ประธานให้ท่านแน่นอน"
แอนดริวหันมามองเมอร์ลินแล้วหัวเราะในลำคออย่างพึงใจ
"เธอมันงูร้ายมีพิษเยอะจริง ๆ เมอร์ลิน... ฉันชอบคนอย่างเธอ"
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเสวยสุขบนความพินาศของผู้อื่น แอนดริวไม่รู้เลยว่า เจซี ไม่ได้โง่พอที่จะปล่อยให้ใครมารังแกเบลล่าในอาณาเขตของเขาได้ง่าย ๆ แผนการของแอนดริวและเมอร์ลินอาจจะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานที่ใหญ่กว่า... ซึ่งเจซีเป็นคนคุมเกมทั้งหมดอยู่
เจซีที่กำลังใช้ผ้าเย็นเช็ดซอกคอให้เบลล่าในคลังสินค้า พึมพำเบา ๆ ราวกับรู้เห็นเหตุการณ์ผ่านหน้าจอสมาร์ตวอทช์ของเขา
"เพราะพรุ่งนี้... ผมจะทำให้คุณรู้ว่า นรกที่แท้จริงมันไม่ได้อยู่ที่บ่อนพนัน แต่อยู่ที่การกล้ามาแตะต้องผู้หญิงของผม"
ไฟแค้นในคลังสินค้าและแผนซ้อนแผนของเลขาสาวสายลับ กำลังจะปะทะกันอย่างดุเดือด!
- Writer
