หลังจากส่งแอนนาเบลลงที่หน้าตึกคณะเสร็จสรรพ เบลล่าก็ขับรถกลับคฤหาสน์ทันที ความรู้สึกเหนื่อยล้าที่สะสมปนเปกับความเครียด ที่ต้องคอยระแวดระวังภัย ทำให้เธอปรารถนาเพียงการนอนหลับนิ่ง ๆ ในพื้นที่ส่วนตัวที่เธอคิดว่าปลอดภัยที่สุด เธอหารู้ไม่ว่า "ความปลอดภัย" นั้นกำลังถูกท้าทายด้วยความเจ้าเล่ห์ของหมาบ้าที่จนมุม
ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร ในมุมมืดของย่านชุมชนไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย แอนดริว ในสภาพที่ไม่มีใครจำได้สวมเสื้อแจ็กเกตตัวโคร่ง หมวกแก๊ปสีเข้มปิดบังใบหน้า และหน้ากากอนามัยที่ช่วยพรางตาจากกล้องวงจรปิดและสายตาของพวก โดมินิก เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนสั่น แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต แต่เมื่อปลายนิ้วกดต่อสายหาลูกสาว น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปกลับกลายเป็นความนุ่มนวลอย่างน่าขนลุก
แอนนาเบล ที่กำลังจะเดินเข้าห้องเรียนสะดุ้งเมื่อเห็นเบอร์แปลกโชว์ขึ้นมา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย
"ฮัลโหล..."
(ปลายสาย) "แอนนา.
