แสงเทียนในห้องอาหารยังคงสั่นไหวเบา ๆ ล้อไปกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วขึ้น มื้ออาหารหลักสิ้นสุดลงพร้อมกับความตึงเครียดที่ถูกชะล้างออกไปจนเกือบหมด เจซีในตอนนี้ดูละมุนตาจนเบลล่าแทบจะลืมภาพชายหนุ่มในชุดปฏิบัติการสีดำสนิทที่สั่งการอย่างเด็ดขาดในคลังสินค้าไปเสียสนิท
ชายหนุ่มจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังจิบไวน์แดงเพื่อซ่อนความเขินอาย ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงระเรื่อของเธอนั้นดูยั่วยวนเสียจนเขาแทบจะทนรอของหวานไม่ไหว
“อิ่มหรือยังครับ” เจซีเอ่ยถามพลางเท้าคางมองเธอ แววตาของเขาดูซุกซนเหมือนลูกแมวอย่างที่เธอว่าไว้จริงๆ
“อิ่มจนทานอะไรต่อไม่ไหวแล้วล่ะ” เบลล่าตอบพลางวางแก้วไวน์ลง
“และก็ขอบใจมากนะเจซี สำหรับ... ทุกอย่างในวันนี้”
“ยังจบไม่ได้หรอกครับ... พี่เบลยังไม่ได้ป้อนผมคืนเลยนะ” เจซีแสร้งทำหน้ามุ่ยอ้อนวอนเหมือนเด็กน้อยที่ถูกขัดใจ
“เมื่อกี้ผมป้อนพี่ไปตั้งหลายคำ พี่จะใจร้ายกับ
