บรรยากาศภายในห้องสอบสวนของสถานีตำรวจในช่วงเช้ามืดช่างเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ แสงจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่ ๆ ส่งเสียงครางหึ่ง ๆ ยิ่งกดดันประสาทของคนที่นั่งอยู่กลางห้อง
เสียงสั่นเครือที่เคยอ้อนวอนในโกดัง บัดนี้เปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดเมื่อแอนดริวถูกคุมตัวมาถึงโรงพัก เขาใช้สิทธิ์ในการติดต่อสื่อสารเพียงครั้งเดียว ทว่าเขาไม่ได้โทรหาทนาย แต่กลับกดเบอร์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ...
เบอร์ของ เมอร์ลิน หญิงสาวที่เขาใช้เธอไว้เป็นตู้เซฟเคลื่อนที่สำหรับเงินนอกบัญชีที่เขายักยอกออกมาตลอดหลายปี
"เมอร์ลิน ฟังฉันนะ ฉันโดนไอ้เด็กนั่นกับนังเบลล่าจัดฉาก" แอนดริว กระซิบกึ่งคำรามใส่โทรศัพท์เมื่อเจ้าหน้าที่เดินเลี่ยงไป
"แกต้องเอาเงินก้อนนั้นออกมา... เงินสิบล้านที่ฉันฝากไว้ในบัญชีลับชื่อแก เอามาประกันตัวฉันเดี๋ยวนี้"
"แต่แอนดริวคะ... เงินนั่นมันคืออนาคตของฉันนะ ถ้าฉันเอาออกมาตอนนี้..." เ
