“คุณคราม” ปิ่นปักเรียกครามขึ้นอย่างร้อนใจเมื่อเธอบอกเหตุผลของแผลออกไปอย่างไม่อยากโกหก และทันทีที่เขาได้ฟังใบหน้าของเขาก็นิ่งพร้อมกับแววตาที่เย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากมองเธอด้วยสายตาเย็นชาไม่กี่วินาทีก่อนจะหมุนกายแกร่งเดินออกจากเธอขึ้นชั้นบนไปอย่างไม่คิดจะกล่าวโทษเธอแม้แต่น้อย
แต่แบบนี้มันดีกว่าตรงไหนล่ะ
ปิ่นปักรีบพาตัวเองตามหลังเขาไปอย่างรู้ดีว่าเธอกำลังทำให้เขาไม่พอใจ พวกเขาเป็นศัตรูกัน เขาเตือนให้เธอห่างจากนำทัพและระวังตัวให้มาก แต่วันนี้เธอกลับเจ็บตัวเพราะเอาตัวเองเข้าไปช่วยเหลือศัตรูของสามี ก็เป็นเรื่องปกติที่เขาจะไม่พอใจ
“คุณคราม ปิ่นขอโทษ” ปิ่นปักพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิดเมื่อตามขึ้นมาถึงห้องนอน
“.....” ครามไม่ได้พูดอะไรและกำลังจะตรงออกไปยังระเบียงห้อง
“คุณครามคะ” ปิ่นปักก้าวเข้าไปดึงเสื้อเขาไว้ก่อนแล้วพาตัวเองไปยืนตรงหน้าเขามองสบเข้าไปในดวงตาเย็นชาดุดันคู่นั้
