บทที่ 1 คีย์ตะวันไม่นอนกับผู้หญิงขี้เหร่ (1)

1554 Words
เบ้าหน้าฟ้าประทาน ลูกรักพระเจ้าสาขาประเทศไทย ฐานะร่ำรวย การศึกษาดีมีชาติตระกูล แต่ปากร้ายเหมือนเลี้ยงหมาทั้งฝูงเอาไว้ คือนิยามของหลานชายเจ้าสัวเฉลิมที่มีชื่อว่า คีตะ หรือ คีย์ตะวัน สิริโชคมหาทรัพย์ อายุสามสิบกว่าแล้วทว่ายังไม่แต่งงานหรือมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ทำให้ผู้เป็นปู่รู้สึกร้อนใจกลัวไม่มีเหลนสืบสกุลจึงคิดจะจับคู่ให้หลานรัก “คุณปู่ว่ายังไงนะครับ อยากให้ผมไปกินข้าวกับหลานสาวเพื่อน” คีย์ตะวันเงยหน้าจากโทรศัพท์ราคาแพง ก่อนจะหันไปถามเจ้าสัวเฉลิมด้วยน้ำเสียงแปลกใจ คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ยามที่จ้องมองใบหน้าเหี่ยวย่นของคนเป็นปู่ มุมปากกระตุกเมื่อเดาออกว่าคุณปู่สุดที่รักอยากให้ตนเองไปกินข้าวกับผู้หญิงคนนั้นทำไม “ใช่ เผื่อแกจะชอบหนูพลอย ปู่จะได้ตกลงรับมาเป็นหลานสะใภ้” เจ้าสัวเอ่ยด้วยความกระตือรือร้น ถ้าในบรรดาลูกหลานเพื่อนก็มีเด็กสาวที่ชื่อพลอยมณีนี่แหละ ที่ดูจะเหมาะสมกับคีย์ตะวันมากสุด ทั้งรูปร่างหน้าตา การศึกษา รวมถึงฐานะ ส่วนนิสัยใจคอค่อยเรียนรู้กันได้ “ทำเหมือนผมไม่เคยเจอยัยนั่น คนอย่างผมไม่แต่งงานกับผู้หญิงที่สวยแต่รูปจูบไม่หอม อ้อ ผู้หญิงไม่สวยก็ไม่เอาเหมือนกัน” เขายักไหล่ก่อนตอบ ด้วยนิสัยเอาแต่ใจทำให้ชายหนุ่มตั้งมาตรฐานสเป็กผู้หญิงเอาไว้สูงมาก ค่อนไปทางสมบูรณ์แบบเชียวละ แม้กระทั่งคู่นอนคั่นเวลายามเหงาก็ไม่รอด พลอยมณีจัดเป็นผู้หญิงสวยก็จริง แต่ดันสวยผ่านมีดหมอจึงไม่ผ่านมาตรฐานของคีย์ตะวัน “ไอ้นั่นก็ไม่เอา ไอ้นี่ก็ไม่ได้ แล้วเมื่อไหร่ปู่จะมีเหลนล่ะเจ้าคีตะ” เจ้าสัวแสดงสีหน้าเหนื่อยใจกับความเรื่องมากของหลานชาย ท่านอายุใกล้จะเลขแปดอยู่รอมร่ออีกไม่นานก็ตาย ถ้าเจ้าหลานตัวดีมัวแต่เลือก แล้วเมื่อไหร่คนแก่จะได้เห็นหน้าเหลน “ไม่รู้ล่ะ เอาเป็นว่าผมยังไม่พร้อมจะมีครอบครัว อ้อ ถ้าคุณปู่จะหาผู้หญิงมาให้ผมดูตัว ขอความกรุณาเอาสวยๆ หุ่นนางแบบ สูงตามมาตรฐานหญิงไทย หน้าไม่ทำ เอาแบบสวยธรรมชาติ ส่วนฐานะรวยน้อยกว่าเราได้ เพราะคงไม่มีใครรวยเท่าเราแล้ว” เขายิ้มมุมปากอย่างทระนงตน ยามที่คิดถึงเรื่องแม่ของลูก ผู้หญิงของคีย์ตะวันจะต้องสวยตั้งแต่เกิด เอาแบบว่าพระเจ้าสรรค์สร้างไม่ใช่หมอให้มา ลูกๆ จะได้ออกมาหล่อสวยกันทุกคน เจ้าสัวที่มองอยู่ถึงกับหมั่นไส้ ไอ้หลานคนนี้ทำไมนิสัยถึงได้เอาแต่ใจขึ้นทุกวันเหมือนท่านตอนเป็นหนุ่มไม่มีผิด คิดแล้วก็โมโห “เออ เกลียดสิ่งไหนขอให้ได้สิ่งนั้น ปู่ขอให้เอ็งมีเมียอ้วนๆ สูงไม่ถึงร้อยหกสิบ ห่างไกลจากคำว่าหุ่นนางแบบลิบลับ มีแก้มกลมๆ เหมือนซาลาเปา” “ผมน้อมรับคำอวยพร คุณปู่ไม่มีทางสมหวังหรอกบอกเลย ผมขอตัวก่อนจะไปทำงานที่คลับ” “แล้วปู่จะคอยดูโว้ย” เจ้าสัวเฉลิมตะโกนไล่หลังหลานชายตัวดี ที่มีหน้าตาและสมองเป็นอาวุธ ส่วนนิสัยก็ตามประสาคุณหนูเอาแต่ใจ ไม่เคยสนใจใครเพราะเกิดมาบนกองเงินกองทอง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ปกติคีย์ตะวันจะอาศัยอยู่เพนต์เฮาส์มากกว่าคฤหาสน์ของเจ้าสัวเฉลิม เพราะสะดวกกับการเดินทางไปทำงาน เขาจะกลับบ้านบ้างเป็นบางครั้งหรือไม่ก็โดนตาแก่ที่รักตามตัวมา “ไอ้คนที่มันโกงเงินกู มันมาที่คลับยังวะไอ้แดน” ชายหนุ่มเอ่ยถามลูกน้องหลังจากขึ้นมานั่งบนรถคันหรูและคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย ถึงแม้เขาจะนั่งอยู่เบาะหลังแต่ไม่เคยลืมเรื่องความปลอดภัยเพราะเคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายสิบปีก่อน “มาแล้วครับ กำลังรอบอสไปสะสาง” ลูกน้องคนสำคัญตอบกลับเจ้านายหนุ่มที่กำลังยิ้มร้าย ยามนึกถึงไอ้คนที่กล้ามาแหย่หนวดเสือ แดนดินคือมือขวาของคีย์ตะวัน เป็นทั้งบอดีการ์ดและเลขา รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาทำให้มีสาวมาขายขนมจีบไม่ว่างเว้น “ดี มันกล้ามากที่ยักยอกเงินกู” เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน หน้าตึงยิ่งกว่าคนเพิ่งไปฉีดโบท็อกซ์ มือทั้งสองข้างกำแน่นด้วยความโมโห หลายวันก่อนแดนดินจับได้ว่ามีพนักงานในคลับแอบขโมยเงินและของมีค่าบางอย่างไปขาย สืบไปสืบมาถึงรู้ว่าเป็นแม่บ้านชื่อ แววดาว เธออ้างว่าจำเป็นต้องทำเพราะติดหนี้เงินกู้นอกระบบ ถ้าไม่เอาเงินไปให้พวกมันเธอกับครอบครัวต้องตายแน่ “แต่มันไม่ได้มาคนเดียว มันมากับผู้หญิงคนหนึ่ง” ลูกน้องรายงานต่อตามที่คนในคลับบอกมา คีย์ตะวันตั้งใจจะแจ้งความแต่แววดาวอ้อนวอนขอร้องเพราะไม่อยากติดคุก เธอสัญญาว่าจะหาเงินมาคืนให้ได้แน่นอน “มันบอกไหม พามาด้วยทำไม” “ไม่ได้บอกครับ บอกแค่ว่าจะขอคุยกับบอสเอง” “อือ ออกรถ กูอยากรู้แล้วมันเอาใครมา” “ครับบอส” แดนดินรับคำสั่งก่อนจะหันไปบอกให้คนขับรถออกรถแล้วมุ่งหน้าไปยังคลับของเจ้านายที่รองรับเฉพาะคนรวย ชายหนุ่มใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงสถานบันเทิงของตนเอง ฟ้าครามผู้ซึ่งทำหน้าที่คอยดูแลกิจการสีเทาของเจ้านายรีบเข้ามาต้อนรับด้วยความรวดเร็ว เขาเป็นมือซ้ายของคีย์ตะวันเรื่องร้ายๆ ยกให้ผู้ชายคนนี้จัดการได้เลย “ทุกอย่างเป็นไงบ้างไอ้คราม” “เรียบร้อยครับบอส” “แล้วคนที่กูจะต้องไปสะสางรออยู่ที่ไหน” “ห้องทำงานของบอสครับ” ไม่มีคำใดเล็ดลอดออกจากริมฝีปากหยักอีกนอกจากการพยักหน้า ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปยังลิฟต์ซึ่งซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง ไม่อนุญาตให้คนนอกใช้งานนอกจากพนักงานและเจ้าหน้าที่ของคลับ คลับของเขามีชื่อว่า K ตามอักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของชื่อเขา และที่ใช้อักษรตัวเดียวโดดๆ ก็เพื่อให้เรียกง่ายเท่านั้น ชายหนุ่มสร้างสถานบันเทิงแห่งนี้ขึ้นมา เพราะมองเห็นถึงช่องทางการทำเงิน แม้จะรวยแล้วแต่นั่นมันไม่ใช่เงินที่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะบริษัท SC ผู้นำทางด้านเทคโนโลยี ที่เขานั่งบริหารอยู่ทุกวันนี้เป็นกิจการของตระกูลซึ่งมีเจ้าสัวเฉลิมเป็นผู้ก่อตั้ง คลับ K มีทั้งหมดสามชั้น ชั้นหนึ่งกับสองเอาไว้ให้ลูกค้า ส่วนชั้นสามจะเป็นส่วนของออฟฟิศมีห้องทำงานที่แบ่งสัดส่วนไว้ชัดเจน คีย์ตะวันมีลูกน้องประกบซ้ายขวาประหนึ่งเจ้าพ่อมาเฟีย แม้กระทั่งการเปิดประตูก็ไม่จำเป็นต้องทำเอง หลังจากเข้ามาอยู่ในห้องทำงาน เขาก็ไม่รอช้าที่จะตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงดุดันไม่เป็นมิตร พูดมึง พูดกู ขัดกับหน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตร “ไหนล่ะเงินที่มึงโกงกูไป” “สะ...สวัสดีค่ะบอส วันนี้แววมาเจรจา” “มาเจรจา? หมายความว่ายังไง” เขาหรี่ตามองคนขี้โกง ก่อนจะมองเลยไปยังผู้หญิงเจ้าเนื้ออีกคนที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา แววดาวเอายัยเด็กอ้วนนี่มาด้วยทำไม คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจคีย์ตะวัน ชักจะรู้สึกตงิดๆ กับคำว่าเจรจา “สร้อยสวัสดีคุณคีตะสิลูก” แววดาวกระซิบบอกสร้อยทองเสียงหวาน แตกต่างจากทุกวันที่ใช้พูดคุยกัน เพราะปกติเธอจะพูดกับลูกเลี้ยงด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮาก สร้อยทองแทบจะอ้วกออกมากับน้ำเสียงดัดจริตของแม่เลี้ยง ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเธอไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยหรอก “สวัสดีค่ะคุณคีย์ตะวัน” หญิงสาวที่มีใบหน้ากลมราวกับซาลาเปายกมือขึ้นมาทำความเคารพเจ้าหนี้ของแม่เลี้ยงใจยักษ์ ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เขาเพื่อผูกมิตรแต่เขาไม่ยิ้มตอบ “นี่สร้อยทอง ลูกสาวของแววเองค่ะ” แววดาวแนะนำ “มึงเอามาทำไม กูต้องการเงินคืน ไม่ได้ต้องการผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงอ้วน” เอ่ยอย่างไม่เกรงใจ คำว่าอ้วนกระแทกหน้าสาวเจ้าเนื้อเต็มๆ แต่สร้อยทองทำเป็นหูทวนลม “คือแววยังไม่มีเงินค่ะ มีแต่ลูกสาวแววเลยจะขอเจรจา ในระหว่างที่แววกำลังหาเงินมาคืน อยากจะฝากลูกสาวเอาไว้ที่นี่ก่อน” “พูดง่ายๆ ค่ะ แม่แววจะให้หนูมาทำงานให้คุณแลกกับหนี้สิน” “ใช่ค่ะ ลูกสร้อยจะเป็นคนรับผิดชอบหนี้สินทั้งหมดของแวว” คำตอบของแววดาวทำให้คีย์ตะวันนิ่งไปชั่วครู่พร้อมกับขบคิดไปด้วย อันที่จริงเงินแค่ไม่กี่หมื่นเขาไม่สนใจอยากได้คืนหรอก แต่นิสัยไม่ชอบคนโกงจึงบังคับให้แววดาว หาเงินมาคืนทุกบาททุกสตางค์รวมถึงค่าปรับด้วย
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD