Prologue
1014 Words
Prologue
LUNCHTIME.The little girl named Iana hung out again at the park.Nakaupo siya sa isang bench na nasa sulok ng playground na malapit sa kanilang bahay. This place is one of her favorite place; not that she’s having fun playing there, but this spot is where she enjoys watching children play.
Always.
Iana’s not fond of socializing with others.Because at a young age, alam na niya sa sarili niyang her looks can’t fit in sa mga kasama niya.
She’s wearing a thick pair of glasses, nakalugay lang din ang buhok niya;dahil gusto niya napalaging natatakpan ang kanyang mukha. She’s wearing long sleeves topped with below the knee dress, with a pair of knee high color faded socks.
Along with her is a small notebook—her diary. Nakasulat doon ang lahat ng nasa isip niya. Her favorites, what she loves, and everything about her na kahit ang mga magulang niya ay hindi alam tungkol sakanya.
And that made her look even more weird sa mga mata ng iba. With this look, nagiging main target siya ng mga bully. Speaking of the bullies, ‘ayan na nga sila.
She’s just silently watching other kids na naglalaro sa playground nang lapitan siya ng isa sa mga grupo ng estudyanteng favorite siya. Favorite siyang asarin, paiyakin, at kutyain.
“Hey, weirdo, bakit ka nand’yan? Hindi ba dapat nasa loob ka lang ng bahay n’yo at nagsusulat sa notebook mong pangit like you?”Humalakhak ang batang lalaking pasaway na ginaya ng mga kasama niya.They’re all in her age. The one is fat whilethe two are both skinny. “Para saan ba’yang notebook na ’yan, ha? Patingin nga . . .”And they started to grab the notebook from Iana’s hands, bagayna pilit niyang pinrotektahan dahil kung hindi, parang ibinigay niya na rin ang buhay niya sa kanila.
“No! This is mine! Please, huwag n’yong kukunin sa akin ’to!” She keptof protecting her diary untilthe skinny boys held her and the fatone had the chance to successfully grab the diary.
Walang nagawa si Iana kundi umiyak lang. She can’t even socialize, so how can she fight the three guys na nambu-bully sa kanya?
Kaya naman tumakbo na lang din siya pauwi sa kanila,planning to finally tell her parents about what she’s experiencing. Because that was too much. Her everything waswritten in the diaryand now that it’s not in her hands, mas lalo niyang gustong isulat doon ang nararamdaman niya.
She’s still sobbing nang makarating siya sa bahay nila. But unfortunately, wala ang mga magulang niya dahil nasa trabaho pa.
Meanwhile, habang nagtatawanan ang tatlong batang lalaking nam-bully kay Iana, nilapitan sila ng isang batang lalaki rin na nagngangalangLewis.Tilakasing-edad nila ito. Nakita nito ang ginawa nila sa batang babae kaya hindi nito naiwasang magalit.
He really cares about Iana;because, he likes her. He doesn’t know when, how, and why but all he knows is he wants to see her everyday—which was why he’s here in the playground.
“Are you going to give me that diary or am I just going to—”
“Here. Take it. We don’t need it anymore and sorry, we won’t do it again. . . .”Ang batang lalaki na mataba na nagpaiyak kanina kay Iana ay parang anghel na sa harapan ni Lewis.
“Umalis na kayo rito before I’ll call my dad.”At walang sabi-sabing tumakbo nga ang mga ito na parang nakakita ng multo.
He was planning to give the diary back to Iana. Kaya lang,hindi niya alam ang bahay n’on so he decided to just wait for another day na makita ulisiya.
But fate isn’t cooperating.Araw-araw namangpumupunta sa playground si Lewis peronianino ni Iana,hindi niya makita.
***
UMUPO si Lewis sa bench kung saan palaging nakaupo si Iana. It’s been four days since he last saw Iana. At sa apat na araw na’yon, hindi niya binuksan ang diary.Because he doesn’t want to invade her privacy.
Ngunit habang nakaupo, naging palaisipan sa kanya kung ano, alin, at sino ang nagpapangiti kay Iana. Kaya naman bigla na lang nag-iba ang ihip ng hangin. Bumigay siya sa matinding pagpipigil ng sarili. Without thinking, he opened herdiary and he was even more surprised to see how colorful is her mind.
***
LEWIS went home happy after reading some of the pages of Iana’s diary. Nadatnan niya sa bahay ang daddy niya habang inaayos ang mga papeles na nasa mesa.
“Dad, are you busy?” He was excited to tell his dad about the diary. Sa katunayan, hilig talaga niyang magsabi sa kanyang daddy ng tungkol sa mga bagay nanaiisip at nararamdaman niya. Ganoon siya kalapit dito, hindi gaya sa mommy niya.
“Sorry, anak. I’m doing something. And we’re flying to the States in the next three days,”sabi ng daddy niya.
“For vacation, Dad?”
Umiling ang daddy niya. “No, I’m not sure. Let’s just see once nandoon na tayo, okay?”At dahil isa siyang daddy’s boy, agad niyang sinang-ayunan ang lahat ng narinig.
***
DAYS flew so fast, at ngayon na ang araw nalilipad ang pamilya Sown papuntang States.
Habang nagsasakay ng mga gamit sa sasakyan ang mga magulang ni Lewis, tumakas siyasandaliupang pumunta sa playground kung saan lagi niyang hinihintay si Iana. Pagdating niya roon, agad niyang inilibot ang paningin niya. There’s still no sign of Iana’s presence.
When he was about to give up, nakarinig naman siya ng hikbi na tila nagmumula sa likod ng isang slide. He slowly went to look for it atbumungad sa kanya ang isang batang babae nakahit kailan ay hindi siya naglakas-loob na kausapin.
He saw the girl he was waiting for a week.
What is he going to do?
“Here.”
Iyon langang nasabi niya kasabay ng pagbigay ng isang panyo. Hindi mansiya nito nilingon, kinuha pa rin ni Iana ang iniaabot niya.
“Thank you—”
“Lewis! Lewis! Nasaan na ba ang batang ’yon? Lewis, aalis na kayo!”sigaw ng isang babae na pumutol sa sasabihin ni Iana. It was Lewis’ nanny.
“I’m here!Coming!”sigaw naman ni Lewis at bigla na lang tumakbo palayo kay Iana.Hindi na siya nakapagpaalam sa batang babaeng iyon na kanyang hinahangaan,na hindi niya alam kung makikita pa niya uli.
“Salamat, bata!”narinig na lang niyang sigaw sa kanya ni Iana.
“I’m gonna miss you. . . .” bulong naman niyasa hangin at mabilis nang tumakbo pabalik sa sasakyan nila.
- Writer
