Chapter Seventeen
“BYE, Tito. Thank you for taking care of me and my brother po.” I hugged Jaeo’s dad.
“Hija, wala kang dapat ipagpasalamat. I see you now as my real children,” sabay lingon kay Irvin at nginitian ito. Ang sarap sa feeling na marinig ang mga salitang iyon.
“’Til we meet again. See you soon po.”Sumakay na kami sa sasakyan na maghahatid sa amin papuntang airport. I will miss every part of that home. My dream home which became my temporary home.
Habang nasa biyahe, biglanghinawakanni Jaeo ang kamay ko. Inangkin niya ito na parang may aagaw sa akin at kailangan niya akongprotektahan.
And suddenly, I feltguilty. Gagamitin ko lang kasi siya. Ang masaklap pa roon, pumayag naman siya dahil may totoo at may mabuti siyang intensyon sa akin na gusto niyang patunayan.
---------
