Cleia's POV
Kahit pagod at nanghihina pilit Kong inasikaso ang bangkay ng kapatid ko. Kahit na masakit pilit ko itong kinakaya. Wala na mang gagawa niyon kung hindi ako. Ako na lang mag isa sa buhay wala na ang pinakamamahal Kong kapatid. Ang saklap Naman ng salubong ng bagong taon sa akin.
Isang linggo rin ang burol ng kapatid ko. Lahat ng ka trabaho, kaibigan at mga malalayong ka mag anak ay dumalaw. Pero hindi pari maibsan ang pangungulila ko sa kapatid ko at kay "Leon" . Nang maisip na wala na sa tabi ko ang dalawa ng taong importante sa buhay ko mas lalo akong naiyak, sumisikip ang dibdib ko na halos ikapugto ng nang hininga ko. Halo halo na ang imosyong nararamdaman ko.
"Honey Leon sana nandito ka para samahan ako." bulong ko sa sarili.
Kinabukasan Pagkatapos ng libing bumalik n
