ตอนที่ 4 กูเนี่ยแหละผัวเขา

1324 Words

ภายในห้องตรวจของโรงพยาบาลเอกชน “เดี๋ยวเข้าไปรอคุณหมอด้านในก่อนนะคะ อีกไม่เกิน 10 นาทีคุณหมอจะเข้าไปตรวจนะคะ” พยาบาลวัยกลางคนพูดบอกพรพระพายก่อนเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ภายในห้องตรวจ สายตาของพรพระพายได้แต่มองไปรอบ ๆ ห้องราวกับต้องการสำรวจ ซึ่งตอนนี้หญิงสาวทำได้เพียงแต่รออย่างตื่นเต้น ซึ่งในขณะเดียวกันนี้ภายนอกห้องตรวจ หมอหนุ่มเจ้าของใบหน้าอันหล่อเหล่าที่ทำเอาสาว ๆ ภายในโรงพยาบาลต่างพากันมองตามตาเป็นมัน แต่ทว่าใบหน้าของอีกฝ่ายกลับมีเพียงแต่ความเย็นชาแสดงออกมาเท่านั้น “คนไข้ในห้องที่รอตรวจเธอเป็นอะไรเหรอ” ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาพยาบาลที่เดินออกมาจากห้องพยาบาลได้เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นก่อนเอ่ยถามออกมา “เธอมาตรวจเลือดกับตรวจภายในค่ะ” “ตรวจเลือด” “ใช่ค่ะ นี่เป็นผลเลือดค่ะ แต่ตอนนี้กำลังรอตรวจภายในอยู่ค่ะ” เจ้าของใบหน้าคมหยิบแฟ้มประวัติคนไข้ขึ้นมาดูอย่างไม่คิดจะเอ่ยอะไรออกมา ในขณะที่พยาบาลได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างเกรง ๆ ท่าทีของเขาในวันนี้ช่างต่างไปจากทุก ๆ วัน จนทำให้เธอแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง “สายฟ้า มึงมาทำอะไรที่นี่” เสียงทุ้มเข้มของคนที่เข้ามาใหม่ทำให้พยาบาลสาวหันไปมองทันที ใช่แล้ว เธอจำผิดคน ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลก เพราะทั้งสองเป็นฝาแฝดที่หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะ “แค่ผ่านมาเฉย ๆ” “แค่ผ่านมา แล้วทำไมต้องยุ่งกับประวัติคนไข้กูด้วยวะ” พายุพูดก่อนจะแย่งประวัติคนไข้ในมือของน้องชายตัวเองมาถือเอาไว้ “เฮ้ย! เอามานี่เลยนะเว้ย” สายฟ้าเตรียมเข้าไปแย่งแฟ้มประวัติจากพี่ชายของตัวเองในทันที แต่ทว่าอีกฝ่ายกับถลึงตาใส่ “มึงมาทางไหนมึงกลับไปทางนั้นเลย” “ไม่เว้ย แล้วนี่มึงจะไปไหน” สายฟ้ารีบพาตัวเองไปดักหน้าพายุเอาไว้ทันที ทำให้พายุมองท่าทีของน้องชายอย่างไม่เข้าใจการกระทำของอีกฝ่าย “ไปตรวจคนไข้สิวะ” “ไม่ได้” “ทำไมจะไม่ได้” “กูบอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิวะ” “ไอ้สายฟ้า กูเป็นหมอสูติมึงอย่าลืม คนไข้มาหากูกูก็ต้องเข้าไปตรวจ” พายุมองหน้าของน้องชายอย่างหัวเสีย แต่อีกฝ่ายกลับหัวเสียมากกว่า “ไม่ได้ คนนี้กูตรวจเอง” “ไม่ได้ มึงไม่ใช่หมอสูติ เข้ามาตรวจภายในไม่ได้ มึงมาทางไหน มึงกลับไปทางนั้นเลย” “ยิ่งมาตรวจภายในกูยิ่งต้องเป็นคนตรวจเอง ไม่ใช่มึง มึงไปตรวจเมียมึงโน่น” “พูดอย่างกับเป็นผัวเขา” พายุพูดใส่น้องชายอย่างหัวเสีย “ใช่ กูเนี่ยแหละผัวเขา หลบ” สายฟ้าพูดจบก็เดินเข้าไปภายในห้องตรวจ ทิ้งให้พายุและพยาบาลได้แต่มองตามด้วยความมึนงง แต่ทั้งสองก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ภายในห้องตรวจ ประตูห้องที่เปิดออกมาทำให้หัวใจของพรพระพายเต้นหนักมากกว่าเดิมจนแทบจะระเบิดออกมาจากอก แต่ทว่าพอเห็นใบหน้าของหมอที่เธอต้องตรวจภายในด้วย หญิงสาวแทบจะหยุดหายใจ คนที่สวมเสื้อกาวน์ยืนตรงหน้าของพรพระพายในเวลานี้คือคนเดียวกับที่เธอปืนขึ้นเตียงเขาเมื่อวาน ท่าทีที่แสนเย็นชา และใบหน้าที่เรียบของอีกฝ่ายทำให้พรพระพายเริ่มทำตัวไม่ถูก “เอ่อคือว่า…” “ถอดกางเกงออกสิ ผมจะตรวจให้” คำพูดหมอหนุ่มที่ยังคงสวมหน้ากากอนามัยอยู่ทำให้พรพระพายนิ่งไปชั่วครู่ แม้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มตรงหน้าเธอจะมีหน้ากากอนามัยปิดอยู่ แต่พรพระพายกลับจำได้ขึ้นใจว่าเขาคือคนคนเดียวกันกับที่ทำให้เธอต้องมาตรวจที่โรงพยาบาลแบบนี้ “เอ่อ…” “ไปที่เตียงเลยครับ” พรพระพายยังคงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอมองสายฟ้าสลับไปกับเตียงสำหรับตรวจภายในห้อง “มีอะไรหรือเปล่า” “เอ่อฉันไม่ตรวจแล้วได้ไหม” “ไม่ได้ ขึ้นไปบนเตียง อย่ามาทำให้ผมเสียเวลาคนอื่นยังรอตรวจอีกเยอะ” พรพระพายได้ยินแบบนั้นก็เม้มเรียวปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเตียงนอน ซึ่งในตอนนั้นเองสายฟ้าก็เดินตามหญิงสาวไปที่เตียงในทันที “ขึ้นไปเลย” “เอ่อฉันยังไม่ได้ถอดกางเกงเลยนะคะ” “เดี๋ยวผมถอดเอง” สิ้นเสียงของสายฟ้าทำให้หญิงสาวทำได้เพียงแค่ต้องทำตามอย่างจำใจ “ขยับขาหน่อย” สายฟ้าจับขาทั้งสองขาของหญิงสาวตั้งชันขึ้นก่อนจะแยกมันออกจากกัน เขาจับเธอถอดกางเกงที่สวมใส่อย่างชำนาญ สายตาของชายหนุ่มเอาแต่จับจ้องมองที่ร่องสวาทของหญิงสาวอย่างไม่คิดจะละสายตา ทำเอาพรพระพายถึงกลับหายใจไม่ทั่วท้อง “มีอะไรหรือเปล่าคะ” “เปล่า ผมขอตรวจภายในหน่อยนะครับ” สายฟ้าพูดออกมาก่อนจะส่งมือของตัวเองไปเกลี่ยที่ร่องสวาทของหญิงสาว สัมผัสที่ชายหนุ่มส่งมาทำให้คนที่ได้รับสัมผัสหายใจไม่ทั่วท้องในทันที แต่ทว่านั่นเป็นเพียงแค่หยั่งเชิงเท่านั้น เมื่อลิ้นเรียวของสายฟ้าได้สอดเข้าไปภายในโพรงรักของหญิงสาวพร้อมกับนิ้วถึงสองนิ้วรวด สัมผัสที่สายฟ้าส่งมาในตอนนี้ทำให้หญิงสาวได้แต่กำขอบเตียงเอาไว้แน่นเพื่อระบายความรู้สึก เรียวปากทั้งสองข้างมีการเม้มเข้าหากันแน่น ในขณะที่สายตาของสายฟ้าได้จับจ้องมองร่องสวาทที่มีอาการบวมเล็กน้อยของพรพระพายเอาไว้ เขาขยับนิ้วเข้าและออกอย่างจงใจ โดยไม่ได้แสดงสีหน้าออกมาเลยแม้แต่น้อยว่าตนเองกำลังลวนลามคนตัวเล็กอยู่ “นี่คุณหมอคะ อีกนานไหมคะ มันเสียว” เสียวหวานของพรพระพายเหมือนเป็นระฆัง ทำให้สายฟ้าหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตนเอง “ครับ เบื้องต้นจากที่ผมตรวจดูก็ไม่มีปัญหาอะไร แค่มีการบวมเล็กน้อย” สายฟ้าดึงนิ้วเรียวของตนเองออกมาก่อนแสร้งทำเป็นพูดหลังตรวจอาการ เขาถอดถุงมือออกก่อนเดินกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้ทำงาน “อ๋อค่ะ” พรพระพายรีบลุกขึ้นแต่งตัวด้วยความเร็วก่อนพาตัวเองมายืนที่หน้าโต๊ะทำงานของหมอ “เดี๋ยวผมจะสั่งยาให้ ส่วนเรื่องผลเลือดปกติดีนะครับ” “เอ่อถ้าอย่างนั้นฉันกลับได้เลยใช่ไหมคะ” “ได้ครับ รอรับยาแล้วกลับได้เลย” “ขอบคุณมากนะคะ” พรพระพายพูดก่อนรีบเดินออกไปจากห้องตรวจทันที เธอแกล้งทำเป็นจำฉันไม่ได้ หรือว่าจำไม่ได้จริง ๆ กันแน่ สายฟ้าปลดหน้ากากอนามัยออกจากใบหน้าของตัวเองด้วยอารมณ์ฉุน ๆ เมื่อเห็นท่าทีของพรพระพาย เขาเป็นผู้ชายที่ถือว่าหน้าตาดีจนมีแต่คนที่อยากเข้าหา แต่พอมีความสัมพันธ์กับผู้หญิง เธอกลับทำเหมือนไม่อยากรู้จักเขาเสียอย่างนั้น “มึงไปเจอเธอที่ไหน” พายุเดินเข้ามาในห้องตรวจของตัวเองหลังจากที่พรพระพายเดินออกไปได้เพียงไม่นาน “เธอเข้าห้องผิด” “เข้าห้องผิด” พายุพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่จะว่าไปเขาก็เจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันไม่ต่างจากน้องชาย “ใช่” สายฟ้าพูดจบก็เดินออกไปจากห้องอย่างไม่อยากสนใจพี่ชาย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more