ตอนที่ 10 คุณต้องการอะไรคะ

1293 Words

พรพระพายดึงให้สายฟ้าเดินตามตนเองมายังหน้าระเบียงด้านหลังของแผนก ซึ่งการดึงให้สายฟ้าเดินตามออกมาแบบนั้นทำให้เพื่อน ๆ รวมงานต่างพากันมองมาที่หญิงสาวเป็นสายตาเดียวกัน เสียงซุบซิบนินทาดังออกมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งหลัก ๆ ทุกคนก็อยากรู้ว่าสายฟ้าเป็นใครมาจากไหนและรู้จักกับพรพระพายได้อย่างไร “นี่คุณต้องการอะไรคะ” พรพระพายมองใบหน้าของสายฟ้าอย่างเป็นคำถาม “ก็ต้องการให้คุณรับผิดชอบไง” สายฟ้าเอ่ยออกมาอย่างหน้าตาย แต่ทำเอาคนที่ได้ยินถึงกลับนิ่งลง “คนเสียหายเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นฉันมากกว่าคุณอีกนะคะ” “งั้นผมรับผิดชอบคุณเอง” พรพระพายถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับสายฟ้า “ตกลงว่ายังไงครับ จะรับผิดชอบผมหรือให้ผมรับผิดชอบคุณ” “ไม่! ฉันไม่รับผิดชอบคุณ แล้วคุณก็ไม่ต้องมารับผิดชอบฉันด้วย” พรพระพายเอ่ยออกมาก่อนจะเดินกลับไปยังแผนกด้วยท่าทีโมโหขั้นสุด ซึ่งท่าทีของพรพระพายช่างแตกต่างจากสายฟ้าอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มระบายยิ้มออกมาทันที แถมยังคงมองอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา “เอ่อคุณสายฟ้า เอายังไงต่อดีครับ” ทิวาเห็นว่าผู้เป็นนายเอาแต่มองตรงไปยังแผนกของพรพระพายอย่างไม่ละสายตา “กลับ” สายฟ้าพูดก่อนเดินตรงกลับออกจากบริษัทในทันที ทางด้านของพรพระพาย เธอเดินกลับไปยังแผนกของตัวเองด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความโมโห ซึ่งพอเดินกลับเข้ามาภายในแผนกกลับมีสายตานับ 10 คู่มองมายังเธอเป็นสายตาเดียว “มีอะไรเหรอคะ” พรพระพายเอ่ยถามด้วยความงงงวย “นี่เธอรู้จักกับคุณหมอสายฟ้าด้วยเหรอ” น้ำชารีบเดินเข้ามาหาเพื่อนสนิทพร้อมถามออกมา “ก็ไม่เชิง” “เธอจะพูดเป็นอยู่คำเดียวไม่ได้นะ ตกลงเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไงกันแน่” “น้ำชา มันใช่เวลาที่เธอจะมาถามโน่นถามนี่เรานะ” พรพระพายมองหน้าเพื่อนสนิทก่อนกวาดสายตามองไปยังเหล่าพนักงานในแผนกทันที “มองอะไรไม่มีงานทำกันหรือไง” น้ำชามองหน้าคนอื่น ๆ อย่างไม่คิดเกรงกลัว ก่อนจะพาพรพระพายกับไปยังโต๊ะทำงานอีกครั้ง “อย่าเพิ่งอยากรู้เรื่องพวกนี้เลย ทำงานก่อนเถอะ” พรพระพายเอ่ยดักทางเพื่อนสนิทที่เตรียมหันมาถามเธออีกครั้ง ซึ่งคำพูดของพรพระพายทำให้เพื่อนสนิทของเธอหน้าหงิกลงทันที “พระพาย น้ำชา ท่านประธานเรียกให้พวกเธอสองคนเข้าไปหา” คำพูดของเลขาส่วนตัวของประธานทำให้สองสาวมองหน้าของกันและกันอย่างเป็นคำถามทันที “พอจะทราบไหมคะว่าเรื่องอะไร” “ไม่ทราบค่ะ” เลขาสาวพูดจบก็เดินกลับไปยังห้องทำงานของผู้เป็นเจ้านายทันที ทำให้ทั้งสองสาวได้แต่มองตามก่อนจะพากันเดินตรงไปยังห้องทำงานของประธานบริษัท “ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรกับพวกเราเหรอคะ” น้ำชาที่เดินเข้ามาภายในห้องทำงานของอีกฝ่ายพร้อมกับพรพระพายแล้วเอ่ยถามออกมาในทันที “คือว่าผมจะให้พวกคุณทั้งสองคนนำเครื่องมือพวกนี้ไปเสนอให้กับคุณหมอสายฟ้าที่คลินิก อีกสองวันข้างหน้า” “ให้พวกเราไปเหรอคะ” พรพระพายเอ่ยถามอย่างตกใจ เธอพยายามหลีกหนีอีกฝ่าย แต่ทว่ากลับถูกโชคชะตาแกล้งไม่จบไม่สิ้น “ใช่ พวกคุณทั้งสองคน แล้วเรื่องงานที่เบลให้คุณทำก่อนหน้าก็เอาไปรับผิดชอบเลย อีกอย่างเดี๋ยวผมเพิ่มเงินเดือนกับโบนัสให้ หวังว่าพวกคุณจะไม่ปฏิเสธ” “แต่…” “ไม่แต่แล้วค่ะ พวกเราจะจัดการให้อย่างเรียบร้อยเลยค่ะ” น้ำชาเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างไม่สนใจว่าเพื่อนของเธอจะเห็นด้วยหรือเปล่า “งั้นก็ดี ถ้าไม่มีอะไรจะถามก็กลับไปทำงานเถอะ” ประธานบริษัทเอ่ยปากไล่สองสาวในทันที ซึ่งน้ำชายังคงเป็นคนดึงเพื่อนสนิทให้กลับออกมาจากห้องทำงานของอีกฝ่าย “น้ำชาทำไมแกไม่ถามฉันเลย” “ถามเรื่องอะไร” น้ำชามองพรพระพายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามอย่างไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ “ก็เรื่องงานนั้นไง ฉันเข้าใจว่าแกอยากทำงานนั้นแต่ฉันไม่อยากทำ” “หมายความว่าไง…อย่าบอกนะว่าที่เป็นเนี่ยคืออยากหนีหมอสายฟ้า” “ใช่” พรพระพายเอ่ยยอมรับออกมาอย่างหนักใจ เธอพยายามหนีอีกฝ่ายอย่างเพื่อนสนิทของเธอพูด “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เมื่อพรพระพายได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายเธอก็ทำได้แต่ก้มหน้ารับกรรมก่อนตอบคำถามเพื่อนสนิทอย่างจำใจ “ยัยพระพาย” “แกจะมาโทษฉันไม่ได้นะเว้ยวันนั้นแกปล่อยฉันกลับเอง” พรพระพายก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยออกมา “แล้วทีนี้จะเอายังไง แค่ที่ฉันเห็นก็รู้แล้วว่าเขาไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่” น้ำชาถามขึ้นมาอย่างหนักใจ “ก็คงต้องทำตามที่ท่านประธานสั่งแหละ ไม่มีทางให้รอดอยู่แล้วนิ” “ฉันขอโทษ” น้ำชาหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทก่อนเอ่ยออกมาอย่างสำนึกผิด “ช่างมันเถอะไปทำงานดีกว่า” พูดจบพรพระพายก็เดินกลับไปยังโต๊ะทำงานทันที แต่ทว่ายังไม่ทันที่พรพระพายจะมีชีวิตที่สงบสุข เสียงข้อความก็ถูกส่งเข้ามาภายในโทรศัพท์ของเธอทันที ‘อย่าลืมกินยาคุมนะครับ ผมไม่ได้ป้องกัน’ “อีตาบ้า นายมันโคตรเฮงซวยเลย” พรพระพายสบถออกมาด้วยความโมโห แต่ท่าทีของเธอทำให้เพื่อนที่ทำงานต่างมองมายังเธอเป็นตาเดียวกัน “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” พรพระพายก้มหัวให้คนอื่น ๆ ก่อนระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย ท่าทีของเธอทำให้น้ำชาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเป็นคำถามในทันที “เป็นไรหรือเปล่า” “เปล่าไม่มีอะไร” พรพระพายพูดก่อนลุกเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที ‘แล้วทำไมคุณไม่ป้องกัน’ พรพระพายส่งข้อความกลับไปหาสายฟ้าทันทีที่เข้ามาภายในห้องน้ำแล้ว แต่เธอกลับไม่ได้รับข้อความตอบกลับ มีเพียงแค่สายเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นเท่านั้น (“ถ้าอย่างนั้นครั้งหน้าผมจะป้องกันให้ก็แล้วกัน”) สายฟ้าเอ่ยออกมาทันทีที่พรพระพายกดรับโทรศัพท์ของเขา คำพูดของชายหนุ่มทำให้เธอถึงกับโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ “นี่คุณจะบ้าหรือเปล่า ไม่มีครั้งหน้าแล้ว” ใบหน้าของพรพระพายตอนนี้แดงระเรื่อขึ้นมาเพราะความเขินอายปนไปด้วยความโกรธภายในใจ (“งั้นเหรอครับ…”) ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเอ่ยจบประโยค พรพระพายก็ตัดสายของชายหนุ่มก่อนทำการบล็อกเบอร์ในทันที คนโรคจิต เธอก่นด่าออกมาอย่างไม่ชอบใจ สายตาของพรพระพายได้มองตรงไปยังหน้ากระจกด้วยความสับสนมากมายภายในใจ เธอไม่รู้ว่าควรจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไรดี และไหนจะเรื่องที่ต้องไปเสนองานให้กับสายฟ้าอีก ถ้าเธอไม่ไปคงได้ถูกไล่ออกแน่ ๆ แต่ใจของหญิงสาวก็ไม่อยากจะเจอกับอีกฝ่าย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more