ตอนที่ 5 รับผิดชอบผม
1290 Words
พรพระพายเดินออกมาจากห้องตรวจด้วยความรีบร้อน ใบหน้าของเธอร้อนฉ่าไปทั่วทั้งใบหน้า ซึ่งพรพระพายได้กุมใบหน้าของตนเองเอาไว้ เพื่อหวังแค่ว่าจะไม่มีใครได้เห็นว่ามันแดงแค่ไหน
เธอไม่รู้ว่าสายฟ้าจะจำตัวเองได้หรือไม่ว่าเป็นเธอที่ปีนเตียงของเขา แต่ที่แน่ ๆ คือเธอทำได้เพียงแค่ภาวนาให้เขาลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปเสีย
“คุณพรพระพายคะ คุณหมอบอกให้คุณไปรับยาที่ช่อง 3 ได้เลยนะคะ ไม่ต้องรอเรียก” พยาบาลผู้ช่วยของสายฟ้าเธอเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังยืนรอรับยาตรงบริเวณห้องจ่ายยา ก่อนพูดออกมา
“อ๋อค่ะ ขอบคุณนะคะ” พรพระพายพูดก่อนเดินตรงไปยังห้องจ่ายยาตามที่พยาบาลสาวบอกทันที
“สวัสดีค่ะ ชื่ออะไรคะ”
“พรพระพายค่ะ”
“นี่เป็นยาที่คุณหมอสั่งจ่ายนะคะ มียาแก้อักเสบ ยาคุมและก็ยาตัวนี้เป็นยาทาค่ะ”
“ยาทา ทาอะไรคะ” พรพระพายเอ่ยถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ
“ทาส่วนตรงนั้นค่ะ คือถ้าไม่มีอาการเจ็บก็ไม่ต้องทาก็ได้นะคะ” พรพระพายเม้มเรียวปากเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเภสัชกรตรงหน้าเธอ
“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวรีบหยิบยาก่อนจะเดินตรงไปยังประตูเข้าโรงพยาบาลด้วยความรีบร้อน
การสั่งจ่ายยาของสายฟ้าในเวลานี้ทำให้พรพระพายรับรู้ทันที ว่าอีกฝ่ายจำเธอได้เป็นอย่างดี
อีตาบ้า!
“คำก็ด่าสองคำก็ด่า ไม่ทราบว่าผมไปทำอะไรให้คุณพรพระพายไม่พอใจหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มทรงเสน่ห์ที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังของพรพระพายในเวลานี้ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ
“เปล่าค่ะ คุณหมอกับฉันไม่ได้รู้จักกันขนาดนั้น ฉันจะกล้าด่าคุณได้ยังไง”
“ไม่รู้จักกันขนาดนั้น ขนาดไหนเหรอครับ” คำพูดสองแง่สองง่ามของชายหนุ่มทำให้พรพระพายแทบอยากจะกัดลิ้นตายตรงหน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด
“คุณหมอมีอะไรกับฉันอีกหรือเปล่าคะ”
“อ๋อ ถ้าคุณไม่ทักนี่ผมลืมไปเลยว่ามีธุระกับคุณ”
“เรื่องอะไรเหรอคะ” พรพระพายมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าจริงจัง
“เรื่องที่คุณปืนเตียงผมแล้วทิ้งผมไว้” พรพระพายนิ่งลงด้วยความตกตะลึง เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มจะพูดออกมาแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอไม่มีท่าทีว่าจะสนใจเธอเลย
“เอ่อคือว่า คุณจำคนผิดหรือเปล่าคะ”
“จริงเหรอครับ ผมจำได้ว่าคนที่ปืนขึ้นเตียงผมมีปานรูปหัวใจใต้อกซ้ายไม่ทราบว่าคุณพรพระพายมีหรือเปล่าครับ” คำพูดของสายฟ้าในเวลานี้ทำให้พรพระพายแทบจะไม่มีทางให้รอดได้แม้แต่น้อย
“ไม่มีค่ะ”
“คำพูดไม่ได้ทำให้ผมเชื่อนอกจากได้เห็นกับตาหรอกนะครับ” ใบหน้าคมโน้มไปเอ่ยกระซิบใบหูของหญิงสาว ก่อนจะโอบเอวของเธอเอาไว้
“นี่คุณจะทำอะไรคะ ปล่อยนะคะ”
“พิสูจน์ไงครับ” คิ้วเรียวสวยของพรพระพายขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังจะสื่อ ในขณะที่อีกฝ่ายกับอุ้มร่างระหงเดินตรงไปยังรถของตัวเองด้วยความเร็ว
“นี่คุณจะทำอะไร ปล่อยนะคะ ปล่อย” พรพระพายไม่เพียงแต่โวยวายเท่านั้น แต่เธอพยายามดิ้นอีกด้วย ทำให้คนเริ่มมองมายังทั้งสองคนอย่างสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“ร้องดัง ๆ เลย ผมจะได้ให้คนอื่นช่วยตัดสินเหมือนกัน”
“เรื่องอะไร”
“เรื่องที่คุณได้ผมแล้วทิ้งไง” สายฟ้าพูดด้วยเสียงนิ่ง ๆ ทำให้เธอรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น
“เอายังไง”
“คุณจะพาฉันไปไหน”
“เดี๋ยวก็รู้ ทำตัวให้มันน่ารักหน่อย” สายฟ้าเปิดประตูให้พรพระพายด้วยใบหน้าแสร้งยิ้ม ที่ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง
สายฟ้าขับรถพาพรพระพายกลับมายังบ้านของตนเอง ซึ่งทันทีที่รถเข้ามาจอดหน้าบ้านชายหนุ่มก็ลงไปเปิดประตูให้กับหญิงสาวในทันที
“ลงมาสิครับ หรือจะให้ผมอุ้ม”
“ไม่ต้อง” พรพระพายลงจากรถด้วยความหงุดหงิด เธอไม่แม้แต่อยากจะมองหน้าของสายฟ้าเลยด้วยซ้ำ
“เข้าไปข้างในก่อนสิครับคุณผู้หญิง”
“ไม่จำเป็นค่ะ คุณมีอะไรจะพูดก็พูดมาเลยดีกว่า”
“แน่ใจว่าจะให้ผมพูดตรงนี้ มันคงดูไม่ดีหรอกมั้งครับ ยังไงเสียผมก็เป็นหมอเลยนะครับ” คำพูดของชายหนุ่มทำให้พรพระพายไม่เหลือทางรอดให้ตัวเองแม้แต่น้อย
“….”
“เอายังไงดีครับ” สายฟ้าเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าพรพระพายนิ่งลงไม่คิดจะเอ่ยอะไร
“ก็ได้” พรพระพายลงรถของชายหนุ่มอย่างจำใจ เธอเดินเข้าไปภายในบ้านของอีกฝ่ายพร้อมพยายามมองสำรวจไปรอบ ๆ
บ้านของสายฟ้าเรียกได้ว่าใหญ่จนพรพระพายพอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะรวยมาก ๆ มากจนเธอไม่อาจจะคาดเดาได้เลย
แต่ทว่าเมื่อหญิงสาวเดินตามเจ้าของบ้านเข้ามายังห้องทำงาน เธอกลับรู้สึกตงิดใจอย่างบอกไม่ถูก
“นี่คุณ เมื่อไร…อืม” พรพระพายถึงกลับดวงตาเบิกกว่า เมื่อสายฟ้าที่หันกลับมาหาเธอดันจู่โจมเข้าหาเธออย่างไม่คิดจะให้หญิงสาวได้ทันตั้งตัว
มือข้างหนึ่งของสายฟ้าได้เอื้อมมาโอบเอวของหญิงสาวเอาไว้ ในขณะที่อีกข้างจับที่ท้ายทอยของเธอ เขาประโคมจูบอย่างบ้าคลั่งให้กับพรพระพายจนทำเอาสติของคนที่พยายามขัดขืนในตอนแรกแตกกระเจิง
ลิ้นร้อนของสายฟ้าที่สอดส่งเข้ามาภายในโพรงปากของพรพระพายในเวลานี้เรียกความเสียวซ่านให้กับหญิงสาวได้เป็นอย่างดี
ภาพเหตุการณ์เมื่อ 2 วันก่อนเริ่มวิ่งเข้าเล่นงานร่างระหงอย่างต่อเนื่อง
“เป็นไงครับ เหตุการณ์มันคุ้น ๆ ไหม”
“คุณบ้าไปแล้วเหรอ” พรพระพายใช้มือจับลงที่เรียวปากของตนเองในขณะที่กำลังต่อว่าอีกฝ่าย
“ถ้าผมบ้า คุณก็บ้าไม่ต่างกันเล่นลากผมขึ้นเตียงแบบนั้น”
“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ถ้าคุณไม่ยินยอมฉันจะไปทำอะไรคุณได้”
“ผมผิดว่างั้น” สายฟ้ามองใบหน้าของคนที่เถียงเขาไม่หยุด ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ภายในใจกลับอยากจะหัวเราะออกมาเสียเหลือเกินกับท่าทีของหญิงสาวในเวลานี้
“ก็ไม่ทั้งหมด” พรพระพายเอ่ยด้วยเสียงที่ค่อนข้างเบา เธอไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรจากเธอกันแน่ แต่ที่แน่ ๆ เรื่องที่เธอเข้าห้องผิดแล้วปีนเตียงของผู้ชายตรงหน้าเนี่ยเป็นเรื่องผิดบาปที่สุดเท่าที่จะเคยเจอมา
“งั้นก็แสดงว่าคุณยอมรับเรื่องที่ปืนขึ้นเตียงผม”
“ใช่ฉันปืนขึ้นเตียงคุณ จบไหม”
“ไม่”
“นี่คุณ คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่” คิ้วเรียวของพรพระพายขมวดเข้าหากันอย่างเป็นคำถาม
“รับผิดชอบผม”
“ห๊ะ”
- Writer
