ตอนที่ 11 คุณหลอกฉันเหรอ
1308 Words
สองวันต่อมา
พรพระพายเดินทางมาที่ยังคลินิกของสายฟ้าตามคำสั่งของประธานบริษัทของเธอ แต่การมาของเธอในครั้งนี้กลับมาเพียงคนเดียว ด้วยเพราะน้ำชาเพื่อนสนิทของเธอกลับไม่ได้มาด้วย
เอาวะ แกทำได้อยู่แล้วพระพาย
พรพระพายกอดแฟ้มเอกสารยืนอยู่หน้าคลินิกของสายฟ้าก่อนถอนหายใจออกมา
“มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้”
“ว้าย…นี่คุณ” พรพระพายร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ ๆ สายฟ้าก็มากระซิบหูของเธอ ทำเอาคนที่ยืนอยู่ถึงกับตกใจ ซึ่งท่าทีของเธอทำให้สายฟ้ากลั้นขำอยู่นาน
“ขวัญอ่อนจริง ๆ ตกลงมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม ทำไมไม่เข้าไป”
“ฉันกำลังจะเข้าไปอยู่นี่ไงคะ” คนตัวเล็กเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะก้มใบหน้าสวยของตัวเองลงเล็กน้อย
“อย่างนั้นเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นก็เชิญคุณผู้หญิงเลยครับ”
พรพระพายไม่คิดจะพูดอะไรกับสายฟ้า เธอเพียงแต่เดินเข้าไปภายในคลินิกของอีกฝ่ายโดยที่ชายหนุ่มได้เดินตามเธอเข้าไปด้านใน
“เดี๋ยวนะ นี่มันคลินิกเสริมความงามไม่ใช่เหรอ” พรพระพายที่เดินเข้ามาภายในคลินิกแล้ว พูดขึ้นราวกับละเมอ เมื่อเห็นการตกแต่งภายในที่บ่งบอกออกมาอย่างชัดเจนว่าที่นี่มีเอาไว้สำหรับเสริมความงาม
“ก็ใช่สิครับ แล้วคุณคิดว่าที่นี่เป็น…”
ซวยแล้ว
ยังไม่ทันที่สายฟ้าจะเอ่ยจบประโยค ชายหนุ่มก็นิ่งลงทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเพิ่งสวมรอยเข้าไปตรวจให้กับพรพระพายที่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้
“คุณหลอกฉันเหรอ”
“เปล่านะ ผมเป็นหมอ มีใบประกอบวิชาชีพจะหลอกคุณได้ยังไง”
“ใช่เป็นหมอศัลยกรรมแต่ไม่ใช่…” พรพระพายกลืนคำพูดตัวเองลงคอทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าสถานที่ที่เธออยู่ตอนนี้ไม่เหมาะกับการพูดเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ อีกทั้งตอนนี้ที่นี่พนักงานของคลินิกและคนไข้ยังอยู่กันเยอะ ถ้าพูดอะไรออกไปมีแต่เธอที่จะอาย
“ไม่พูดต่อแล้วเหรอครับ”
“ฝากไว้ก่อนเถอะ”
“ได้สิ อย่าลืมมาเอาคืนนะครับ” พรพระพายได้แต่ฝืนยิ้มให้กับอีกฝ่ายอย่างเจ็บใจ
“อ๋อจริงสิคะ ฉันมาเพื่อเสนอเครื่องมือการแพทย์ชุดใหม่ให้กับคุณหมอ ไม่ทราบว่าสะดวกไหมคะ”
“แน่นอนครับสำหรับคุณสะดวกเสมอ”
“งั้นจะให้ฉันเสนอตรงนี้เลยไหมคะ” พรพระพายมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างต้องการคำตอบ
“ตรงนี้คนเยอะไป ไม่เป็นส่วนตัว ผมว่าห้องทำงานผมดีกว่า” ท่าทีและความเจ้าเล่ห์ที่โผล่ออกมาของอีกฝ่ายทำให้พรพระพายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะมีภัย
“แต่ว่า…”
“มีอะไร อย่าบอกว่ากลัวผมนะ”
“เปล่าสักหน่อย”
“งั้นก็ตามมา” พรพระพายเม้มเรียวปากเขาหากันก่อนถอนหายใจออกมา เธอพาตัวเองเดินขึ้นตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่ทางให้เลือก
สายฟ้าพาหญิงสาวเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของเขา ซึ่งที่นี่เป็นห้องทำงานส่วนตัว ที่กึ่งทำงานกึ่งพักผ่อนอยู่ชั้นบนสุดของคลินิก
“เอ่อคือว่า…” พรพระพายมองสำรวจภายในห้องอย่างหวาดระแวงด้วยเพราะก่อนหน้านี้ชายหนุ่มก็เคยพาเธอเข้าไปภายในห้องทำงานแบบนี้ แต่กลับจบที่เตียง
“เป็นอะไร”
“เปล่าค่ะ นี่เป็นเอกสารเกี่ยวกับเครื่องมือล็อตใหม่ที่ว่าค่ะ” พรพระพายส่งแฟ้มให้กับสายฟ้าพร้อมเอ่ยออกมา แต่อีกฝ่ายกลับรับมันเอาไปวางลงที่โต๊ะทำงาน
“หมายความว่าไง” พรพระพายเอ่ยถามออกมาอย่างไม่เข้าใจในการกระทำของอีกฝ่าย
“เอกสารพวกนี้มันไม่สำคัญหรอก มีอะไรจะเสนอก็เสนอมาเลย ว่าแต่เพื่อนคุณไปไหน”
“เธอไม่สะดวกมาค่ะ”
“ไม่สะดวกมา หรือว่ากะจะให้คุณมาอ่อยผมกันแน่”
“นี่คุณ ใครเขาจะโรคจิตแบบที่คุณพูด”
“คุณไง เรื่องครั้งก่อนคุณก็ยังไม่รับผิดชอบผมเลย”
“ครั้งก่อนคุณก็ลากฉันขึ้นเตียงเหมือนกัน ถือว่าหายกัน” พรพระพายที่ทั้งอายทั้งไม่มีทางเลือกเอ่ยออกมาอย่างหน้าด้าน ๆ
“ไม่ได้สิ ครั้งก่อนคุณสมยอมแต่ครั้งแรกที่คุณขโมยของผมไป ผมไม่ได้สมยอม” พรพระพายกลอกตาไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าสายฟ้าจะเอ่ยออกมาแบบนี้
“อุตส่าห์จะเก็บไว้ให้คนที่รักสักหน่อย” สายฟ้าเอ่ยออกมาเบา ๆ ไม่ดังมาก แต่คำพูดของเขากลับดังไปทั่วทั้งโสตประสาทของพรพระพาย เธอรู้สึกเจ็บและจุกอย่างบอกไม่ถูก
“เรื่องเอกสารตรงนี้เดี๋ยวผมอ่านแล้วจะแจ้งกลับไปที่บริษัทคุณเอง” สายฟ้าที่เห็นว่าพรพระพายเงียบไป ชายหนุ่มจึงเอ่ยเปลี่ยนเรื่องขึ้นมา ตอนนี้เขาอยากจะตบปากตัวเองจริง ๆ ที่พูดอะไรไม่คิดออกไปแบบนั้น
“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน” สายฟ้าไม่เพียงแค่พูดเท่านั้น เขาจับลงที่ข้อมือของหญิงสาวก่อนออกแรงในการดึงให้อีกฝ่ายกลับมาหาตัวเอง
“นี่คุณจะทำอะไร” พรพระพายเอ่ยออกมาเมื่อร่างของเธอถูกดึงให้กลับมาปะทะแผงอกแกร่งของอีกฝ่ายอีกครั้ง
“ผมพูดเรื่องนั้นยังไม่จบเลยนะ”
“เรื่องไหนอีกคะ ถ้าเรื่องที่จะให้ฉันรับผิดชอบคุณ ฉันไม่มีปัญญาหรอกนะคะ”
“งั้นก็ให้ผมรับผิดชอบคุณดีไหม” สายฟ้าเอ่ยถามอย่างเจ้าเล่ห์
สายตาของเขาในเวลานี้ได้จับจ้องมองที่เรียวปากบางสีชมพูของหญิงสาวอย่างไม่อาจจะละสายตาได้ แต่ทว่าสายตาที่หื่นกระหายของชายหนุ่มในเวลานี้ทำให้พรพระพายหายใจไม่ทั่วท้อง
“ไม่ดีค่ะ ฉันว่าให้เรื่องมันจบแค่นั้นเถอะนะคะ”
“พูดง่ายเกินไปไหม”
“แต่…อืม” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยอะไรออกมา มือหนาของสายฟ้าก็จับลงที่ท้ายทอยของหญิงสาว ก่อนเรียวปากหนาของสายฟ้าจะแนบลงบนเรียวปากที่เอาแต่พร่ำบอกว่าไม่ของเธอ
เขาขบเม้มริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงราวกับต้องการลงโทษก่อนสอดส่งลิ้นร้อนของตนเองเข้าไปภายในโพรงปากของอีกฝ่าย การกระทำของสายฟ้าทำให้คนที่อ่อนประสบการณ์สมองขาวโพลนจนแทบจะไม่หลงเหลือสติ
มือหนาของเขาสัมผัสลูบไล้ไปทั่วทั้งแผ่นหลังของหญิงสาว พร้อมประโคมจูบที่เร่าร้อนและหนักหน่วงให้เธอมากกว่าเดิม แต่ทว่าจูบที่สายฟ้าพยายามประเคนให้กับพรพระพายกลับต้องหยุดลงอย่างน่าเสียดายเมื่อหญิงสาวเริ่มดิ้นแรงมากกว่าเดิม
มือเรียวสายของเธอทุบตีลงที่แผงอกของชายหนุ่ม เมื่อตอนนี้อาการหายใจของเธอเริ่มหมดลง
“คุณคิดจะทำอะไรปล่อยนะ” พรพระพายเอ่ยถามคนที่ปล่อยให้เรียวปากของเธอเป็นอิสระ แต่กลับโน้มใบหน้าเข้ามาซุกไซร้ที่คอของเธอแทน
“คิดว่ายังไง” เสียงทุ้มแหบดังออกมาก่อนที่ร่างระหงจะลอยขึ้นจากพื้น สายฟ้าอุ้มพรพระพายไปที่ห้องนอนซึ่งอยู่ภายในห้องทำงานของเขา ชายหนุ่มวางร่างระหงลงบนเตียงนอนของตนเองอย่างเบามือ สายตาของเขายังคงจับจ้องมองเธออย่างไม่อาจจะละสายตาได้
- Writer
