เช้าวันต่อมา
พรพระพายตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของสายฟ้า ที่หญิงสาวไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกลับเข้ามานอนตั้งแต่ตอนไหน ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานนี้เธอรออีกฝ่ายจนหลับไป
ซึ่งตอนนี้พรพระพายมีการขยับตัว เล็กน้อยเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของสายฟ้า แต่ทว่ากลับถูกชายหนุ่มดึงเข้ามากอดรัดแน่นมากกว่าเดิม จนทำให้เธอจมหายลงไปให้อกแกร่งของสายฟ้า
“นี่คุณสายฟ้า ฉันเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว” พรพระพายเอ่ยออกมาด้วยเสียงเบา ๆ พร้อมใช้มือตีลงที่อกของอีกฝ่ายอย่างเบา ๆ
“ขอกอดอีกหน่อยสิ” สายฟ้าพูดทั้ง ๆ ที่ยังคงหลับตาอยู่ ท่าทีของเขาในตอนนี้ทำให้พรพระพายรู้ทันทีว่าชายหนุ่มไม่ทางปล่อยเธอแน่ ๆ
พรพระพายยังคงปล่อยให้สายฟ้ากอดตนเองจนเผลอหลับไป พอเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าสายฟ้าหายไปแล้ว
“อะไรของเขาเนี่ย นึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไป” พรพระพายก่นด่าอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว
พรพระพายเดินลงมาจากชั้นบนด้วยท่าทีขี้เกียจเล
