เช้าวันต่อมา
พรพระพายตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัว ซึ่งยังคงเป็นภาพเดิมเหมือนอย่างเช่นในทุก ๆ วันที่เธอจะตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของสายฟ้า ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานนี้หลังจากเขาพาเธอกลับมาพักที่ห้องนอนแล้ว ชายหนุ่มก็ยังคงกลับออกไปทำงานอีก แต่เขากลับมานอนกอดเธอตอนไหนนั้นเธอไม่อาจจะรู้ได้
“คุณสายฟ้า ตื่นได้แล้วค่ะ ฉันต้องไปทำงาน”
“วันนี้หยุดไม่ได้เหรอ” คนที่ยังคงหลับตาอยู่เอ่ยถามออกมาทั้ง ๆ ที่ตนเองไม่ได้ตื่นลืมตาขึ้นมาเลย
“ไม่ได้ค่ะ ฉันไม่ใช่เจ้าของบริษัท ที่จะทำตัวแบบคุณได้นะคะ”
“งั้นอยากเป็นไหมล่ะ” พรพระพายมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ลุกขึ้นมานั่งมองตนเองอย่างไม่เข้าใจ
“อย่าแม้แต่จะคิดเลยนะคะ” พรพระพายไม่เชื่อว่าชายหนุ่มจะทำมันไม่ได้
“อยากเป็นตอนไหนก็บอกผมแล้วกัน หรือว่าอยากลาออกตอนไหนก็บอกผมได้นะครับ”
“ไร้สาระจริง ๆ” พรพระพายเอ่ยออกมาก่อนลงจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำ แต่งตัว เตรียมไปท
