หลังจากพรพระพายหาอะไรทานกับเพื่อนสนิทเสร็จ เธอก็ตามติดน้ำชากลับไปที่ห้องของเพื่อนสนิทตัวเองไม่ยอมกลับบ้าน
“พระพาย ถ้าแกยังตามฉันไม่เลิกแบบ ฉันได้ตายก่อนวัยอันควรแน่ ๆ”
“ก็ลองเขาทำอะไรแกดูสิ ฉันจะฉีกเนื้อเขาเป็นชิ้น ๆ เลย” พรพระพายเอ่ยออกมาด้วยความโมโห ยิ่งนึกถึงใบหน้าของสายฟ้ามากแค่ไหน เธอก็ยิ่งหงุดหงิดมากเท่านั้น
“ตกลงแกโมโหหึงจริง ๆ สินะ” น้ำชาเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งลงบนโซฟาอย่างหงุดหงิด
“เธอพาเราไปเที่ยวหน่อยได้ไหม” พรพระพายเดินเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ น้ำชาก่อนเอ่ยออกมาอย่างอ้อน ๆ
“ไปได้ แต่เธอต้องรับรองชีวิตเรานะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องช่วยกันนะ”
“ได้ ๆ เรารับประกันว่าอีตานั่นจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับเธอแน่นอน” พรพระพายยกสองนิ้วขึ้นมาอย่างให้คำสัญญากับเพื่อนสนิท
“โอเค งั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน แต่งตัวให้สวยไปเลย” น้ำชาพูดออกมาด้วยรอยยิ้มร้าย เธออยากจะรู้จริง ๆ ว่าสายฟ้า จะมีสีหน้ายังไง
