ตอนที่ 8 เตรียมลาออกได้เลย

1341 Words

ช่วงเช้ามืดของวัน พรพระพายตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยและระบมไปทั้งตัว ซึ่งการตื่นมาของเธอในครั้งนี้ดูเหมือนดีกว่าทุกครั้งที่ผ่าน ๆ มา ด้วยเพราะตอนนี้คนที่คอยเอาเปรียบเธออย่างสายฟ้ากลับไม่อยู่ภายในห้องนอนของเขา หายไปไหนของเขาเนี่ย พรพระพายบ่นออกมาเล็กน้อย หลังจากมองหาสายฟ้าอยู่นานแต่กลับไม่เจอใครอยู่ภายในห้อง หญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัว เธอเลือกจะออกมาจากบ้านของชายหนุ่มอย่างไม่มีรอ หลังจากหญิงสาวออกมาจากบ้านของสายฟ้าแล้วเธอก็ตรงกลับไปยังห้องเช่าของตนเองทันที เพื่อที่จะเตรียมตัวไปทำงาน เป็นหมาหรือไง คิ้วเรียวของหญิงสาวขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ เมื่อเธอได้เห็นร่องรอยที่สายฟ้าเอาไว้ตามเนื้อตัวของเธอ จนบางส่วนก็ชัดจนรองพื้นไม่สามารถปกปิดได้ พรพระพายเดินทางไปทำงานเหมือนอย่างเช่นทุก ๆ วันตามเวลางาน ซึ่งเธอเป็นพนักงานของบริษัทขายเครื่องมือการแพทย์ชื่อดัง แต่ทว่าตำแหน่งที่เธอทำกลับเป็นเพียงพนักงานขายทั่วไปที่พอจะมีเงินให้หล่อเลี้ยงชีวิตไปวัน ๆ “พระพาย! ทำไมวันนี้มาช้าจัง” เพื่อนสนิทของพรพระพายเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะปกติพรพระพายจะมาทำงานเช้ากว่านี้ “พอดีเมื่อเช้ารถติดเยอะน่ะ” “ของเราก็ติด ทำเอาเกือบโดนหักเงินแล้วเนี่ย” น้ำชาเอ่ยอย่างบ่น ๆ แต่ท่าทีของเธอกลับทำให้เพื่อสนิทเผลอยิ้มออกมา “ดูทำหน้าเข้า ยังไม่โดนหักสักหน่อย” “ก็จริง” น้ำชาเกาหัวตัวเองอย่างแก้เขิน ทำให้คนที่เห็นถึงกับยิ้มกรุ้มกริ่ม “เอกสารชุดนี้ต้องเสร็จก่อนบ่ายนะ” รุ่นพี่ที่ทำงานเดินนำแฟ้มเอกสารมาให้กับพรพระพายเกือบ 10 แฟ้ม ก่อนเดินออกไปอย่างไม่สนใจว่าพรพระพายจะทำได้ไหม “จะบ้าหรือไง มันตั้งเป็น 10 แฟ้มเลยนะ จะเสร็จทันได้ยังไง” น้ำชาเอ่ยอย่างไม่พอใจ เมื่อเห็นแฟ้มเอกสารที่เพื่อนของตนเองต้องรับผิดชอบ “ไม่เป็นไรหรอก เราทำได้อยู่แล้ว” พรพระพายพูดก่อนยิ้มให้เพื่อน “แต่มันไม่ถูกไหมอ่ะ” “น้ำชา! เราเข้าใจแกนะ แต่เราไม่อยากมีปัญหา” พรพระพายเอ่ยด้วยเสียงที่เบาลง ด้วยเพราะพนักงานที่นี่รู้ดีว่ารุ่นพี่อย่างเบลเป็นแฟนของผู้จัดการ ถ้าเกิดทำให้เธอไม่พอใจมีแต่ถูกไล่ออกอย่างเดียว ไม่มีแม้แต่จะได้แก้ตัว “เรารู้ แต่แกจะยอมแบบนี้ไปตลอดไม่ได้นะเว้ย” “เอ่อ…” “ไม่สนอ่ะ ถ้าวันนี้เธอยังยอมอีก ก็ไม่ต้องมาคุยกับเราแล้ว เราไม่อยากมีเพื่อนขี้กลัว” น้ำชาพูดออกมาอย่างงอน ๆ แต่ท่าทีของเธอกลับทำให้พรพระพายหนักใจมากกว่าเดิม “ก็ได้ ไม่ทำก็ไม่ทำ” “ดีมาก วันนี้อยากกินอะไรบอกเรามาเลยเดี๋ยวเลี้ยงเอง” “อะไรก็ได้” สองสาวพูดคุยกันอย่างสนุกสนานโดยที่พรพระพายไม่แม้แต่จะสนใจเรื่องงานที่เบลนำมาวางเอาไว้เลย อีกด้านของเมือง สายฟ้าที่ต้องไปตรวจคนไข้ของตนเองที่เพิ่งเกิดอุบัติเหตุกลับมาที่บ้านช่วงสายของวัน ซึ่งพอชายหนุ่มเดินกลับไปยังห้องนอนของตนเองแล้ว เขาก็ไม่เจอกับพรพระพาย “ไปตามสืบเรื่องของพรพระพายมาให้ผมหน่อย” สายฟ้ายกสายโทรศัพท์ต่อหาลูกน้องคนสนิทอย่างทิวาก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก (“ครับ”) คุณคิดว่าจะรอดจากน้ำมือของผมเหรอ คุณพรพระพาย สายฟ้าเดินกลับเข้าไปอาบน้ำด้วยใบหน้ายิ้มร้ายอย่างเจ้าเล่ห์ ซึ่งเขาใช้เวลาในการอาบน้ำนานถึง 1 ชั่วโมง ก่อนเดินกลับมาเช็กโทรศัพท์อีกครั้ง ก็พบว่าลูกน้องของตนเองอย่างทิวาได้ส่งข้อมูลมาให้กับเขาแล้ว พรพระพาย ทำงานที่บริษัทขายเครื่องมือการแพทย์ น่าสนใจดีนิ สายฟ้านั่งอ่านประวัติส่วนตัวของพรพระพายจนละเอียดถี่ถ้วน เขาก็เดินลงมาจากชั้นบนของบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มผิดวิสัยของหมอที่เคร่งขรึม “คุณสายฟ้าจะไปไหนครับ นัดดูรถตอนเย็นไม่ใช่เหรอครับ” ทิวาเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย “ไปดูว่าที่ภรรยาทำงาน” ทิวาถึงกับนิ่งงันเพราะคำพูดของผู้เป็นเจ้านาย เขาไปแต่มองตามด้วยความสงสัยก่อนจะรีบเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างรีบร้อน ทางด้านของพรพระพาย ช่วงเที่ยงของวันหญิงสาวได้ไปทานอาหารกับเพื่อนสนิทอย่างน้ำชาด้านนอก พอกลับมาเธอก็เจอกับเบลที่ยืนรออยู่ตรงโต๊ะทำงาน “อย่าไปกลัว” น้ำชาเอ่ยกระซิบออกมาก่อนจะพยักหน้าให้เพื่อนเล็กน้อย “ฉันให้เธอทำงานแล้วเธอไปไหนมา” เบลถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ไปทานอาหารมาค่ะ” “แล้วงานฉันล่ะ” “ก็นั่นไงคะ” น้ำชาชี้ไปยังกองเอกสารอย่างไม่คิดเกรงกลัวอีกฝ่าย “นี่เธอกำลังลองดีอยู่ใช่ไหม ฉันบอกว่างานต้องใช้ช่วงบ่าย แล้วนี่อะไรไม่ยอมทำแต่ออกไปข้างนอก” “งานนี้มันเป็นความรับผิดชอบของคุณไม่ใช่เหรอคะ ไม่ใช่ของฉัน แล้วทำไมฉันต้องทำ” พรพระพายที่ไม่เคยคิดจะต่อกรกับเบลเลยสักครั้งเอ่ยถามออกมาทันที “จะเอาแบบนี้ใช่ไหม” “ได้ อย่างนั้นเธอสองคนรอรับสิ่งที่ทำได้เลย” เบลเดินตรงไปยังห้องของผู้จัดการแผนกด้วยความโมโห ท่าทีของเธอตอนนี้ทำให้พรพระพายรู้สึกกลัวขึ้นมาไม่น้อย “น้ำชาเราทำแบบนี้มันจะดีเหรอ ฉันกลัวโดนไล่ออก” “โดนก็โดนสิ ยังไงเรื่องนี้ฉันก็ไม่ยอม” น้ำชาเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ เธอจะไม่ยอมทนต่อเรื่องนี้อีกต่อไป “งั้นก็เตรียมลาออกได้เลย” พรพระพายคอตกทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังจะโดนไล่ออก ซึ่งในระหว่างที่ทั้งสองกำลังปรึกษากันอยู่นั้น ผู้จัดการแผนกก็เดินออกมาจากห้องทำงานด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาเดินตรงเขาไปหาทั้งสองสาวโดยที่เบลกำลังเดินตาม สิ่งที่เกิดขึ้นใสตอนนี้เรียกความสนใจของเหล่าผู้คนภายในแผนกได้เป็นอย่างดี ทำให้ทุกคนต่างมองมายังทั้งสองตาเดียวกัน “ที่พวกคุณทั้งสองทำมันหมายความว่ายังไง” ผู้จัดการเดินเข้ามาถามหญิงสาวทั้งสองอย่างไม่พอใจ “ก็หมายความตามที่ทำค่ะ งานที่คุณเบลเอามาให้พวกเราเป็นงานที่อยู่นอกเหนือความรับผิดชอบของเรา” น้ำชาเอ่ยตอบออกมาแทนการให้พรพระพายเอ่ย “แต่พวกคุณก็ควรมีน้ำใจให้เพื่อนร่วมงาน” “มีได้ค่ะ แต่นี่มันเกินไปนะคะ เล่นไม่ยอมทำแล้วโยนมาให้คนอื่นแบบนี้” น้ำชาเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ “นี่พวกเธอ” “ยังไงงานพวกนั้นพวกเธอก็ต้องรับผิดชอบ งานไม่เสร็จก็ถือว่าพวกเธอต้องรับผิดชอบ” “ได้ยังไง ในเมื่องานไม่เสร็จเพราะคุณเบลไม่ยอมทำ มาโทษพวกเราแบบนี้ไม่ได้นะ” พรพระพายพูดออกมาอย่างไม่พอใจ “แล้วยังไง งานมันอยู่ตรงโต๊ะพวกเธอ ไม่ทำก็ไปลาออก” ผู้จัดการเอ่ยอย่างไม่สนใจทั้งสอง ทำให้ตอนนี้พรพระพายและน้ำชามองหน้ากันอย่างหนักใจ “ผมเพิ่งรู้ว่าบริษัทพวกคุณมีนโยบายแบบนี้ด้วย”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more