3 วันต่อมา
พรพระพายไม่เห็นสายฟ้าอีกเลย เขาไม่ตามมารังควานเธอ ไม่มาให้เห็นหน้า ซึ่งมันควรจะเป็นเรื่องที่ดีสำหรับหญิงสาว แต่เปล่าเลยเพราะตอนนี้พรพระพายอยากให้อีกฝ่ายช่วยเรื่องงานมากกว่า
“วันนี้จะกลับเลยไหม” น้ำชาเอ่ยถามเพื่อนที่ยังไม่มีท่าทีกระตือรือร้นที่จะลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ทั้ง ๆ ที่นี่ก็ผ่านมาได้สักพักแล้ว
“ใช่ เราว่าจะกลับเลย”
“งั้นไปกับเราไหม เดี๋ยวเราแวะไปส่ง”
“อืม” พรพระพายพยักหน้ารับก่อนจะรีบเก็บของเดินตามเพื่อนสนิทไป
ทั้งสองเดินลงมาจากชั้นบนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ด้วยเพราะมีการพูดคุยเรื่องต่าง ๆ โดยเฉพาะเรื่องของริต้า
“คุณ” พรพระพายเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าสายฟ้ายืนรอเธออยู่ตรงหน้าทางเข้าบริษัท ตอนนี้พรพระพายทั้งกลัวทั้งกังวล เธอมองไปรอบ ๆ ราวกับต้องการดูว่าบริเวณนั้นมีคนอื่นอีกหรือเปล่า
“เอายังไง”
“ไม่รู้”
“งั้นฉันไปก่อนนะ” พูดจบน้ำชาก็ทิ้งเพื
