พรพระพายและน้ำชาเดินเที่ยวเล่นภายในห้างอยู่นานนับชั่วโมง ทั้งสองก็พากันมาทานอาหารเป็นเพื่อนกัน แต่ในระหว่างรออาหารอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ของพรพระพายกลับดังขึ้น
“ใครเหรอ” น้ำชาเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตนเองเอาแต่มองที่หน้าจอโทรศัพท์แต่กลับไม่แม้แต่จะรับสาย อีกทั้งตอนนี้สีหน้าของน้ำชาดูไม่ดีเอเสียเลยในเวลานี้
“แม่น่ะ”
“เธอยังจะกล้าไปเรียกแม่อีกเนาะพระพาย เห็นชัด ๆ ว่าเป็นปิงสูบเลือดสูบเนื้อ” น้ำชาเอ่ยอย่างเซ็ง ๆ เธอกับพรพระพายรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมหาลัยจนตอนนี้ เธอจะรู้เรื่องครอบครัวของพรพระพายก็ไม่แปลก
“เธอก็พูดไป”
“ไม่อยากรับก็ไม่ต้องรับ ตัดญาติขาดมิตรกันไปแล้วสนใจทำไม” น้ำชาพูดอย่างไม่ใส่ใจ ซึ่งพรพระพายก็ไม่คิดปฏิเสธความคิดของเพื่อนสนิท
เธอเพียงแค่ต้องหากระเป๋าไปให้ที่บ้านตามที่พูด หลังจากนี้ไปเรื่องของบ้านหลังนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเธออีกต่อไป
แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นอย่างที
