นกน้อยไม่เอากรงทอง

บทที่ 2 อนุญาต

สนามหญ้าหน้าคณะนิเทศศาสตร์ยังครึกครื้นแม้เวลาจะล่วงเข้าสองทุ่ม เสียงเพลงจากลำโพงเบา ๆ คลอเคลียอยู่ในอากาศ ผสมกับเสียงหัวเราะของนักศึกษาที่กระจายตัวเป็นกลุ่ม ๆ ใต้แสงไฟสลัว ๆ

เพียงฟ้านั่งอยู่บนบันไดปูนหน้าตึกเรียน สวมเสื้อเชียร์ลีดเดอร์แขนกุด กางเกงวอร์มขายาว ผมถูกรวบขึ้นลวก ๆ ด้วยหนังยางเส้นเดียว แก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อจากการซ้อมเต้นมาหลายชั่วโมง เธอก้มมองโทรศัพท์ในมือ ลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะกดโทรออก

เสียงรอสายดังขึ้นไม่ถึงสามครั้งก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยรับสาย

“ว่าไงเพียงฟ้า” เสียงของเขายังเหมือนเดิม นิ่ง สุขุม และห่างไกล

“คุณพสุ วันนี้ฟ้าขอค้างห้องเพื่อนได้ไหมคะ” น้ำเสียงเธอเรียบร้อยเจียมตัว แม้ใจหนึ่งจะรู้ดีว่าเขาไม่ชอบให้เธออยู่นอกสายตา

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเย็นเฉียบจะตอบกลับมา

“บอกเหตุผลที่คิดว่าฉันจะอนุญาตมาสามข้อ”

เธอยกยิ้มจาง ๆ มุมปาก ทั้งที่ไม่มีใครมองเห็น ยังเป็นพสุธาคนเดิม คนที่แม้แต่การหายใจก็ยังต้องมีเหตุผล “หนึ่ง วันนี้ฟ้าต้องซ้อมเชียร์ลีดเดอร์เลิกเกือบเที่ยงคืนค่ะ”

เธอรายงานอย่างรวดเร็ว ราวกับเด็กนักเรียนยื่นรายงานหน้าเสาธง

“สอง พรุ่งนี้มีทำบุญที่คณะ ฟ้ากลัวว่าถ้ากลับไปพักที่คอนโดแล้วจะนอนไม่พอ มาไม่ทันทำบุญค่ะ” น้ำเสียงยังอ่อนน้อมเหมือนทุกครั้ง แต่หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกวินาที

“สาม…”

“หืม? ว่ามาสิ ข้อสามคืออะไร” เสียงเขาต่ำลงนิดหนึ่ง เหมือนตั้งใจฟังมากขึ้น เธอกลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วพูดต่อ

“สาม… ต่อให้กลับคอนโดไปยังไง วันนี้คุณก็ไม่ได้มาหาฟ้าอยู่ดี…”

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลอดมา

“เด็กน้อย เธอรอฉันกลับไปหาอยู่เหรอ”

เพียงฟ้าหัวเราะน้อย ๆ ในลำคอ พยายามให้เสียงยังฟังดูสดใส

“แน่นอนสิคะ ฟ้ารอคุณพสุทุกคืนเลย”

เธอพูดออกไปแบบนั้น แม้ในใจจะรู้ดีว่าการรอของเธอมักจบลงด้วยการเผลอหลับทั้งที่ยังเปิดไฟไว้ข้างเตียงเสมอ เป็นแบบนี้มาหลายคืนแล้ว

ติ๊ง!

จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารก็ดังขึ้น เธอกดดูโดยอัตโนมัติ แล้วชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นยอดโอนจำนวนมหาศาลที่เพิ่งเข้า

“เอ๋? คุณพสุให้เงินฟ้าทำไมเยอะแยะคะเนี่ย”

“เธอเป็นเด็กดี เด็กดีต้องได้รางวัล” น้ำเสียงเขาฟังดูเหมือนผู้ใหญ่กำลังให้ขนมกับเด็กน้อยที่นั่งรออยู่บ้าน

“ขอบคุณค่ะ” เพียงฟ้าตอบรับด้วยน้ำเสียงใสเหมือนเดิม แต่ใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาที่มองหน้าจอมือถือกลับว่างเปล่า

“ฉันติดประชุมแค่นี้ก่อนนะ”

“ค่ะ”

เธอกดล็อกหน้าจอ พิงหลังกับเสา ตาเงยมองฟ้ายามค่ำคืน

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาใช้เงินตอบแทนความเชื่องฟัง ทุกครั้งที่เขาบอกว่าเธอเป็นเด็กดีก็จะมีเงินโอนเข้าบัญชีของเธอไม่ต่ำกว่าหกหลักเสมอ แต่สุดท้ายเงินพวกนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดเสียหน่อย

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเขานั้น…แท้จริงแล้วแสนไกล

แม่ของเธอกับพ่อเลี้ยงต่างบอกว่าเธอโชคดี แต่เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธออยากได้จริง ๆ มันไม่เคยถูกโอนเข้าบัญชีไหนทั้งนั้น

เพียงฟ้าถอนหายใจเบา ๆ ยกมือขึ้นลูบผมตัวเอง แล้วกระซิบในใจ…

“คืนนี้คงเป็นอีกคืน... ที่นกตัวนี้ต้องอยู่ในกรงสินะ”

เธอยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มือกำโทรศัพท์แน่น ใบหน้าไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีน้ำตา มีเพียงความรู้สึกที่เธอก็ไม่แน่ใจนักว่ามันคืออะไร ความเงียบทอดยาวจนความเหนื่อยเริ่มแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายทีละนิด ก่อนที่หัวใจจะห่อเหี่ยวลงไปกว่านี้… หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง พร้อมข้อความใหม่เพียงคำเดียว

“อนุญาต”

เพียงฟ้าชะงัก นิ้วโป้งเลื่อนขึ้นช้า ๆ อ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง แม้มันจะเป็นแค่คำสั้น ๆ แต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แค่ข้อความสั้น ๆ เท่านั้น สำหรับเด็กน้อยในกรงทองคนหนึ่ง มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คืนนี้ไม่มืดมิดจนเกินไป

เพียงฟ้าหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูอีกครั้ง กดโทรหาเพื่อนสาวในกลุ่ม เสียงแจ่มใสของอีกฝ่ายตอบรับอย่างรวดเร็ว

“แก! เคลียร์แล้ว คืนนี้ฟ้าไปด้วยนะ!”

เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นปูนเป็นจังหวะเบา ๆ เมื่อเพียงฟ้าเดินกลับมายังลานกิจกรรม เธอกอดกระเป๋าสะพายไว้หลวม ๆ แกว่งไปมาเหมือนเด็กสาวทั่วไป แต่แววตาของเธอมีแววเปล่งประกายเล็กน้อยกว่าตอนเย็นที่ผ่านมา

นีน่า เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงขอบสนาม เหลือบตามองแล้วส่งเสียงแซวทันที น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคุ้นเคยที่อบอุ่นปนขี้เล่น

“ไง พ่อแกอนุญาตแล้วเหรอ?”

เพียงฟ้ายักคิ้วก่อนจะยิ้มบาง ๆ แบบไม่ต้องตอบอะไรมากให้รู้กัน

“แน่นอน”

“คืนนี้พร้อมใช่ไหม?” คำว่า ‘พร้อม’ ในที่นี้ไม่ใช่การซ้อมลีด ไม่ใช่ทำบุญตอนเช้า แต่หมายถึงภารกิจลับหลังเลิกซ้อม แผนการบุก “ร้านเหล้าเปิดใหม่หน้ามอ” ที่นีน่ากับเพื่อน ๆ วางแผนไว้หลายวันแล้ว

สำหรับคนอื่นมันก็แค่ค่ำคืนธรรมดา แต่สำหรับเพียงฟ้า… โอกาสที่จะออกนอกกรงแม้เพียงชั่วคราวก็นับว่า “เป็นค่ำคืนที่ล้ำค่า”

“พร้อมยิ่งกว่าพร้อมอีก” เธอตอบพลางเหวี่ยงแขนคล้องกับเพื่อนสาว

นีน่าหัวเราะ “ดี! แกต้องเมากับพวกฉันให้ได้ คืนนี้ฉันจะพาไปเปิดหูเปิดตา ดูอะไรเด็ด ๆ ห้ามหนีห้ามเบี้ยว!”

“ก็ขอให้เด็ดจริงอย่างว่าเถอะ ฟ้ารอแทบไม่ไหวแล้ว”

“ชิ! ยัยตัวแสบ ซ้อมเสร็จแล้วไปเปลี่ยนชุดที่คอนโดฉันนะ”

สองสาวเดินเคียงกันอย่างร่าเริง ดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้จะเป็นค่ำคืนที่เพียงฟ้ารอคอยมานาน อิสระชั่วคราวที่ได้รับเธอจะใช้มันอย่างคุ้มค่าเลย