Ertesi gün okul olmadğı için Hira'ya geçmiştim. Koyduğu çayların yanına annesinin yaptığı kurabiyelerden koymuştu. Annesi yan komşularında olduğu için evde yalnızdık ve rahat rahat konuşabiliyorduk.
"Mete olmasa ne yapardım." Dedim yanaklarımı sıkıntı ile şişirip.
"Keşke beni arasaydın abimle alırdık seni." Dedi Hira. Mutlaka alırdı ama o Ahmet kazuletinden bir şey isteyemezdim. Üstelik akşam bizi görüp verdiği tepki aklıma gelince asla ondan bir şey isteyemezdim. İnsanın aşık olduğu kişinin böyle acımasız bir yargı da olması ne kadarda üzücüydü.
"Mete'nin evinde bu akşam kalamam." Dediğim mutfak kapısı çarpınca yerimde korku ile sıçradım.
Hira elini elimin üzerine koydu.
"Sakin ol abimdir."
"Abin evde mi?"
"uyuyordu gece geç geldi." Dedi Hira.
Harikaydı artık mezarıma yatabilirdim
