Ahmet zehra anneyi eve götürmüştü. Şimdiden kendimi alıştırıyordum dikkatinizi çekerim anne demeye. Onlar gidince Hira ile bir birimize çığlık atarak sarıldık. O kadar mutluydum ki, sevdiğim adam benim olacaktı sadece benim.
Keşke annemlerde beni anlasalardı. Keşke onları da doğru yola götürebilme umudum olsaydı. Bundan sonra onlara dua edecektim gerçekten temz ve içten yapılınca kabul oluyordu. bazzen umutsuzluğa düşüp boşa kürek çektiğimi düşündüğüm zamanlar olmuştu. Ne zaman mutlu evli bir çift görsem yüreğimin orta yerine acaba gelip çöküyordu acaba biz de böyle olur muyuz dediğim zamanların haddi hesabı yoktu.
Her zorluktan sonra bir kolaylık vardı. benim kolaylığımda bile zorluk vardı. . Bundan şikayet etmiyordum. Hamdolsun Çünkü annem ve babam onları asla kırmak istemezdim. Tüm bu
