Hira ile birlikte tas kaldırımda hızla yürüyorduk bir yandan da Hira bana bir şeyler anlatıp duruyordu. Tam arkamızda sert bir fren sesi kulaklarımızı doldurunca ikimizde irkilerek arkamıza döndük.
Ben Mete'yi görünce rahatlarken Hira'nin öfkesinin farkında değildim. Öfke ile konuşmaya başlayıncaya kadar.
"Yavaş biraz babanın çiftliğinde değil yoldasın"
Mete araçtan inip alnına dökülen uzun kumral saçlarının eli ile tarayıp,
"Pardon" dedi ve Bana değil Hira 'ya göz kırptı.
Ben şaşkınlıkla ağzım açık kalırken Hira donmuş suratını önüne aldı afallayarak. Onu ilk kez birine dikkatle bakarken görmüştüm başını önüne eğip fısıltıyla duymadığım bir şey söyleniyordu.
"Lal naber?" dedi gülümseyerek Mete. Hali hazırda üstüne gelip yanaklarımı öptüğünde Hira gözlerini kaçırdı.
Mete,
"İşin bit
