“Bir gün çölde ki son vaha kuruduğunda, bitkiler ölür, canlılar yok olur. Bu çalı ise yapraklarını kapatıp tohumlarını içine saklar. Sonra bir rüzgar eser, çalıyı kuru kumdan ayırır ve oradan oraya savurur. O çalı çölün bütün sıcağına rağmen daha çok yumulur içine daha çok saklanır kendine, Kim bilir belki de yüzyıllarca öylece oradan oraya savrulur. Yine de vazgeçmez kanatlarını açmaz bir türlü. Bunu gören Allah Rüzgarı verdi ona. şiddetli rüzgar bu defa daha çetin esti bu son fırtınaydı. Durduğunda o çalı bir cılgaya düştü. Yavaş yavaş açıldı yaprakları çok uzun yollardan gelmişti çünkü yorgundu, bitkindi ama bütün bunlara rağmen umut tohumlarını bırakmadı. Açıldıkça açıldı ama bu da yetmedi, bir mucizeye daha ihtiyaç vardı, yağmur yağdı. Düşen her damla çalının tohumlarını kırdı ve böy
