Halos liparin namin ang daan patungo sa hospital. Nangangatal na rin ang aking ngipin at bibig sa walang humpay na pagdasal. May pikit-mulat ang mga mata ko dahil sa bilis na pagpapatakbo ni Sir Peanut ng kaniyang kotse. Pati yata atay ko at balun-balunan ay nawala na sa kani-kanilang puwesto. Hindi ko na rin siya makausap nang matino dahil naka-focus ang mga mata niya sa pagmamaneho. Tila nakalimutan na rin niyang kasama niya ako at bagong kasal lamang kami.
Pagdating namin sa hospital ay agad siyang bumaba at dali-daling pumasok sa loob ng emergency room.
"C-Crispy!" Tinawag ko pa siya subalit hindi na siya lumingon. Hindi na rin siya nakapagpaalam sa akin kaya naiwan na lamang ako sa loob ng kotse.
Napabuntong-hininga ako dahil sa mga biglaang pangyayari. Kakasal lang namin pero tila
