Kerim/ Yağmur
Yağmur hala gözlerini benim aletime dikmiş bir halde şaşkınlıkla bakarken çareyi elimle önümü kapatmaya çalışmakta buldum. Ama ne fayda, o gördüğünü görmüştü. Elimle kapattığım an, Yağmur’un bakışları aniden değişti, odak noktasını kaybetmiş gibi hızla sırtını bana döndü.
"Özür dilerim. Hiçbir şey görmedim ben," dedi, sesi titreyerek. Yalan, koca bir yalan, diye düşündüm. Ben bile baktığını fark ettim, sen nasıl göremezsin? Onun bakarken gözlerinin kocaman açıldığını, kahverengi gözlerinin çikolata kadar koyulaştığını gördüğümde her şey ortadaydı. O yüzden bana yalan söyleme, Yağmur.
Sırtını döner dönmez hemen yere düşen lanet olasıca havluyu yeniden belime sardım, bu sefer daha sıkı. "Dönebilirsin," dedim, sesim biraz sertti belki, ama olanlardan sonra kendimi toparlamam
