มวลอากาศภายในห้องโถงกลางของบ้านพักครูหลังเก่าดูเหมือนจะจับตัวกันจนแข็งทื่อ เสียงลมหายใจสอดประสานสะท้อนก้องในความเงียบงัน อ้อมแขนแกร่งของ "ร้อยโทแมน" ยังคงโอบรัดเอวบางของ "โบว์" ไว้แน่นหนา ราวกับคีมเหล็กที่ไม่ยอมคลายออกง่าย ๆ แผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเบียดชิดเข้ากับทรวงอกนุ่มจนแทบไร้ช่องว่าง ทั้งสองต่างตกอยู่ในห้วงภวังค์สายตาที่ตรึงเค้นความรู้สึกซึ่งกันและกันจนยากจะถอนตัว
นัยน์ตาคมกริบสีเข้มของนายทหารหนุ่มเข้มจัดขึ้นจนดูราวกับหุบเหวลึกที่พร้อมจะสูบกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง ความโหยหา ความคิดถึง และความรักที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึมมานานนับปี บัดนี้พรั่งพรูออกมาผ่านสายตาจนหมดสิ้น ชายหนุ่มทอดสายตามองริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่เผยอออกน้อย ๆ ด้วยความตื่นตระหนกของครูสาว หัวใจของทหารเสือเต้นระเบิดคล้ายเสียงกลองรบ
แมนค่อย ๆ โน้มใบหน้าคมคายลงไปหาเธออย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่น สันจมู
