หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนอันแสนยาวนานและทรมาน ร่างกายของโบว์ที่ได้รับการเช็ดตัวลดไข้และทานยาอย่างต่อเนื่องก็เริ่มคงที่ ลมหายใจที่เคยร้อนผ่าวและติดขัดเริ่มกลับมาสม่ำเสมอ ใบหน้าหวานเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง แมนที่นั่งเฝ้าดูอาการอยู่ข้างเตียงไม่ห่างตั้งแต่ต้น ค่อยๆ ชักมือหนาของตนกลับช้าๆ เมื่อเห็นว่าคนบนเตียงเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนสงบและพ้นขีดอันตรายแล้ว
ชายหนุ่มถอยห่างออกมาจากเตียงนอนช้าๆ ข่มความรู้สึกห่วงใยอันท่วมท้นไว้ใต้สีหน้าเรียบเฉยตามเดิม เขาหันหลังเดินก้าวออกจากห้องนอนของครูสาวไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับกลัวว่าหากเธอตื่นมาเห็นหน้าเขา อาการป่วยไข้ใจจะกำเริบขึ้นมาอีก
ทว่า ทันทีที่แมนก้าวพ้นประตูห้องและปิดมันลงเบาๆ แนนที่ยืนรออยู่บริเวณโถงทางเดินไม้ชั้นบนอยู่แล้ว ก็ก้าวเท้าเดินตามพี่ชายลงบันไดมายังลานใต้ถุนบ้านทันที แมนเดินมาหยุดยืนพิงเสาบ้านเหม่อมองออกไปทางสวนหย่อม แววตาคมกริบคู่ใต้กรอบหน้าเคร
