รักนี้...ใครออกแบบ

คำลวงในความืด

เสียงกลอนประตูห้องนอนที่ถูกลงล็อกอย่างแรงดังสะท้อนในความเงียบ ทันทีที่แผ่นหลังบางพิงเข้ากับบานประตู "โบว์" ก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นกุมปากเพื่อกักเก็บเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกไป ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์ปะทะอารมณ์เมื่อครู่ หยาดน้ำตาเม็ดโตยังคงไหลรินอาบแก้มเนียนไม่ขาดสาย

"โบว์! แกเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น?!"

เสียงของ "แนน" ดังขึ้นด้วยความตกใจ แนนรีบละสายตาจากจอโทรทัศน์แล้วก้าวลงจากเตียงตรงดิ่งเข้ามาหาเพื่อนสนิททันที เมื่อเห็นโบว์นั่งร้องไห้จนตัวโยนในสภาพที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ แนนก็ยิ่งลนลาน เธอนั่งลงข้างๆ พลางจับไหล่เพื่อนไว้ "แกเป็นอะไรโบว์ ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรแก บอกฉันมาสิ!"

โบว์ใจหายวาบ เธอรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลนลาน สมองหมุนคว้างพยายามหาข้อแก้ตัวที่แนบเนียนที่สุด เธอจะให้แนนรู้ความจริงไม่ได้เด็ดขาด ว่าความลับระหว่างเธอกับพี่ชายของแนนเพิ่งจะระเบิดออกเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

"ปะ... เปล่า แนน..." โบว์ฝืนบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือจนเกินไป พลางทำท่าทางหวาดกลัวประกอบ "คือ... โบว์เจอตุ๊กแกน่ะแก ตัวใหญ่มาก... มันเกาะอยู่ตรงขอบประตูหน้าห้องน้ำ โบว์ตกใจมากจนทำขันน้ำหลุดมือร่วงพื้นหมดเลย"

"ฮะ? ตุ๊กแกเหรอ?" แนนขมวดคิ้ว ท่าทางประหลาดใจแต่ก็เริ่มคลายความตื่นตระหนกลง "แล้วแกเป็นอะไรมากไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

"ไม่เจ็บ... แต่โบว์กลัวมากจริงๆ" โบว์แกล้งลูบแขนตัวเองเพื่อปกปิดรอยแดงที่เกิดจากแรงบีบของแมน "แต่... แต่ตอนนี้ผู้กองเขา... พี่แมนมาเจอพอดี เขากำลังจัดการไล่มันให้อยู่จ้ะ"

"อ้าว พี่แมนอยู่ข้างนอกเหรอ" แนนพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความรวดเร็ว "งั้นเดี๋ยวฉันออกไปดูหน่อย รายนั้นน่ะเกลียดพวกสัตว์เลื้อยคลานเหมือนกัน ไม่รู้จะสู้ตุ๊กแกไหวไหม แถมของของแกยังตกอยู่ข้างนอกด้วยใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปช่วยเก็บ"

"แนน! อย่าเพิ่ง..." โบว์ร้องห้ามทว่าไม่ทันเสียแล้ว แนนหมุนลูกบิดประตูและเปิดออกไปสู่โถงทางเดินชั้นบนทันที

บรรยากาศตรงทางเดินมืดสลัวนอกห้องยังคงปกคลุมไปด้วยมวลความอึมครึมที่เพิ่งผ่านพายุอารมณ์มา ร้อยโทแมน ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิมบนพื้นไม้ มือหนาอันสั่นเทาค่อยๆ หยิบแปรงสีฟัน หลอดยาสีฟัน และก้อนสบู่ที่กระจัดกระจายกลับคืนใส่ลงในขันน้ำทีละชิ้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เสียงประตูห้องนอนที่เปิดออกทำให้เขาชะงักมือ แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

"พี่แมน!" แนนเดินเข้ามาหาพี่ชายพลางมองซ้ายมองขวา "โบว์บอกว่ามีตุ๊กแก ตัวใหญ่มากไหมพี่? แล้วมันหนีไปทางไหนแล้ว พี่จัดการมันได้หรือยัง?"

คำถามเกี่ยวกับ 'ตุ๊กแก' ของน้องสาว ทำให้แมนเข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที... โบว์เลือกที่จะโกหกเพื่อปกป้องความลับของเรา เลือกที่จะสร้างเรื่องขึ้นมาแทนการบอกความจริงกับแนนว่าพี่ชายแท้ๆ พึ่งจะใช้กำลังคุกคามเธอ

หัวใจของแมนบีบรัดจนเจ็บแปลบ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตอกย้ำเข้ามาในใจ เขาทำร้ายเธอทั้งร่างกายและจิตใจ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะปิดบังเรื่องนี้เพื่อไม่ให้ครอบครัวของเขาต้องเดือดร้อนหรือผิดใจกัน

แมนไม่ตอบคำถามของน้องสาว เขายืดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายกลับมานิ่งสนิทและเรียบเฉยราวก้อนหินอีกครั้ง ภายใต้แสงไฟสลัว แนนไม่ทันสังเกตเห็นแววตาที่แหลกสลายของพี่ชาย

ชายหนุ่มยื่นขันน้ำที่รวบรวมของใช้ส่วนตัวของโบว์ไว้จนครบส่งให้แนนอย่างเงียบๆ

"พี่แมน? เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย ทำไมเงียบจัง ตกลงตุ๊กแกมันไปไหนแล้วล่ะ?" แนนถามซ้ำพลางรับขันน้ำมาถือไว้ด้วยความฉงน

"ไม่มีอะไรแล้ว" แมนเค้นเสียงพูดออกมาสั้น ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

เขาเบนสายตาผ่านไหล่ของแนนไปมองยังบานประตูห้องนอนที่ปิดสนิท เขารู้ดีว่าโบว์คงกำลังยืนฟังอยู่หลังบานประตูนั้น แมนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันหลังกลับ แล้วเดินตรงเข้าห้องนอนของตัวเองที่อยู่ถัดไปทันที เสียงประตูห้องของเขาปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับคืนมาอีกครั้ง

แนนมองตามหลังพี่ชายพลางเกาหัวด้วยความงุนงง "อะไรของเขาเนี่ย บทจะนิ่งก็นิ่งเป็นสากกะเบือ... ตุ๊กแกตัวใหญ่จนทำพี่ชายฉันใบ้กินเลยเหรอไง" แนนบ่นอุบอิบกับตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอนไป

เมื่อแนนเปิดประตูเข้ามา โบว์ที่ยืนลุ้นอยู่หลังประตูรีบถอยกลับไปนั่งที่เตียง ทำทีเป็นยังขวัญเสียอยู่

"อ่ะนี่แก พี่แมนเก็บมาให้ครบแล้ว" แนนยื่นขันน้ำส่งคืนให้โบว์ "รายนั้นก็แปลก ถามเรื่องตุ๊กแกก็ไม่ยอมตอบ สงสัยจะง่วงนอนล่ะมั้ง ช่างเขาเถอะ... แกปลอดภัยก็ดีแล้ว มานอนเถอะโบว์ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า"

"ขอบใจมากนะแนน..." โบว์รับของมาวางไว้ข้างเตียง เธอยิ้มให้เพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องโกหก

เมื่อไฟในห้องดับลง ความมืดและความเงียบสงัดเข้าครอบงำอีกครั้ง โบว์เอนตัวลงนอนแต่ดวงตายังคงเบิกกว้างในความมืด ความเจ็บระบมที่ต้นแขนยังคงเด่นชัดพอๆ กับความเจ็บปวดในหัวใจ ความอึมครึมระหว่างเธอกับแมนไม่ได้ลดน้อยลงเลย มีแต่จะยิ่งทวีความรุนแรงและซับซ้อนขึ้นทุกที

ในขณะที่อีกห้องหนึ่ง... แมนนั่งอยู่บนขอบเตียงในความมืด มือหนากุมขมับตัวเองไว้แน่น ความลับที่เขาและเธอร่วมกันปกปิดในค่ำคืนนี้ ยิ่งตอกย้ำว่า 'รักนี้... ใครออกแบบ' ให้เป็นความทรมานที่ไม่มีวันสิ้นสุด