รักนี้...ใครออกแบบ

รอยร้าวที่อยากระเบิด

ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าคืนไหนๆ ท้องฟ้าด้านนอกมืดมิดสนิท แสงจันทร์ถูกบดบังด้วยก้อนเมฆครึ้ม ลมพัดแรงกรรโชกจนกิ่งมะม่วงเสียดสีกับหลังคาสังกะสีดังครืดคราด ราวกับลางบอกเหตุถึงพายุอารมณ์ที่กำลังจะปะทุขึ้นภายในบ้านไม้หลังนี้

"โบว์" เดินออกจากห้องน้ำรวมที่อยู่ตรงสุดทางเดินชั้นบนหลังจากอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จ กลิ่นครีมอาบน้ำหอมละมุนจางๆ ลอยอวลอยู่รอบตัวเธอ ในมือเรียวถือขันน้ำและอุปกรณ์อาบน้ำไว้แนบกับอก ผมยาวสลวยที่เพิ่งสระยังคงเปียกชื้นและทิ้งหยดน้ำลงบนบ่าเสื้อลำลองตัวบาง โบว์ก้มหน้าก้มตาเดินมุ่งหน้าจะกลับเข้าห้องนอนที่แนนกำลังนอนดูโทรทัศน์อยู่เพื่อตัดช่องน้อยข้ามผ่านค่ำคืนนี้ไปให้เร็วที่สุด

ทว่า... ทันทีที่เธอเลี้ยวพ้นมุมทางเดินมืดสลัว ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้จนเกิดเป็นเงาทับร่างของเธอทั้งหมด "ร้อยโทแมน" ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดกางเกงขาสั้นและเสื้อกล้ามสีดำ ผิวพรรณของเขาดูเคร่งขรึมและดุดันภายใต้แสงไฟนีออนสีส้มดวงเล็กที่ติดอยู่ตรงทางเดิน

โบว์สะดุ้งสุดตัวและผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ "ขะ... ขอโทษค่ะผู้กอง" เธอเอ่ยเสียงสั่นและตั้งท่าจะเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง

"หมับ!"

ยังไม่ทันที่ครูสาวจะได้ก้าวเท้า ฝ่ามือหนาอันแข็งแกร่งและกร้านแดดของนายทหารหนุ่มก็พุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธออย่างรวดเร็วและรุนแรง แรงบีบที่มหาศาลทำให้ขันน้ำในมือของโบว์หลุดร่วงลงพื้นจนเกิดเสียงดัง 'เคร้ง!' สบู่และแปรงสีฟันกระจัดกระจายไปตามพื้นไม้

"พี่แมน! ปล่อยนะโบว์เจ็บ!" โบว์อุทานด้วยความตกใจและเอ่ยสรรพนามเก่าออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นแววตาของชายหนุ่มที่บัดนี้เต็มไปด้วยความขุ่นมัวและคุกรุ่นไปด้วยไฟโทสะที่เขาเก็บกดไว้มานานแสนนาน

แมนไม่ได้ปล่อยตามคำขอ ทว่ากลับกระชากร่างบางให้เข้ามาปะทะกับแผงอกล่ำสันของตนเองอย่างแรง จนโบว์ได้กลิ่นอายความร้อนและกลิ่นสบู่จากกายเขาอย่างชัดเจน นัยน์ตาคู่คมกริบที่เคยนิ่งเฉยราวกับหินสลักบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยอารมณ์ที่บิดเบี้ยว

"อยากหนีหน้าพี่ขนาดนั้นเลยเหรอโบว์?!" แมนเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดและความโกรธที่ผสมปนเป "ทั้งเรื่องเร่งบ้านพักครู ทั้งท่าทางที่ทำเหมือนพี่เป็นสัมภเวสีไม่มีตัวตน... รังเกียจพี่มาก หรือกลัว... กลัวว่าใครเขาจะรู้เรื่อง 'ที่ผ่านมา' ของเราหรอ?!"

คำถามกระแทกกระทั้นนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่ยังไม่หายดี โบว์รู้สึกชาไปทั้งหน้าและหัวใจพองโตด้วยความอัดอั้น เธอดิ้นรนสุดชีวิต พยายามสะบัดแขนและใช้มืออีกข้างดันอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง แต่นายทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงอย่างเขากลับยืนนิ่งเป็นภูเขาหิน ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเธอดิ้น แขนเสื้อลำลองตัวบางก็ยิ่งรั้งขึ้นจนผิวเนื้อนวลเริ่มเกิดรอยแดงจากแรงบีบ

"ปล่อย! บอกให้ปล่อยไง! ใครกันแน่ที่ทำเหมือนไม่รู้จักกัน! ใครกันแน่ที่ทำเป็นเมินเฉย!" โบว์ตะคอกกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า ความอัดอั้นตันใจตลอดสองวันที่ผ่านมาประดังประเดเข้ามาจนเธอควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

"พี่ทำเพราะมันจำเป็น! แต่โบว์... โบว์กลับพยายามจะตัดพี่ออกไปจากชีวิตอย่างสมบูรณ์แบบ โบว์อยากย้ายออกไปใจจะขาดเพื่อให้พ้นๆ จากหน้าพี่ไปใช่ไหม?!" แมนเค้นถาม แรงอารมณ์ทำให้เขาเผลอบีบต้นแขนเธอแน่นขึ้นไปอีก ความเงียบอึมครึมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเธอและครอบครัว บัดนี้มันกลายเป็นกำแพงที่ย้อนกลับมาทำร้ายเขาจนแทบคลั่ง

โบว์หยุดดิ้นรนเมื่อรู้ว่าแรงอันน้อยนิดของเธอไม่มีวันเอาชนะเขาได้ เธอยืนนิ่ง ปล่อยให้น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงอาบแก้มเนียนเนิ่นนาน ดวงตาที่แสนช้ำจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตคนรักด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

"ใช่! โบว์อยากหนี โบว์อยากไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!" โบว์เค้นเสียงร้องไห้ออกมา "พี่แมนจะให้โบว์ทำยังไง? ให้โบว์นั่งปั้นหน้าราบเรียบ ร่วมโต๊ะอาหาร สบตากับพี่ชายของเพื่อนสนิทแล้วแสร้งทำเป็นว่าหัวใจไม่รู้สึกอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ? พี่แมนทำได้เพราะพี่แมนใจร้าย! แต่โบว์ทำไม่ได้!"

เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับใจสลาย

"ถ้าพี่แมนคิดว่าโบว์ผิด... คิดว่าการที่โบว์กลับมาเจอกับพี่ที่นี่มันคือความผิดบาปนัก... พี่แมนก็ฆ่าโบว์ให้ตายตรงนี้เลยก็ได้! ฆ่าโบว์เลย! ดีกว่าต้องมาทรมานกับการทำเป็นคนแปลกหน้าแบบนี้!"

คำว่า 'ฆ่าโบว์เลยก็ได้' ดังก้องไปในความเงียบของทางเดิน ประโยคนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนกองไฟที่กำลังคุตสู้ แมนชะงักกึก แรงบีบที่ต้นแขนของเธอคลายลงทันที ใบหน้าคมคายฉายแววตกใจและตื่นตระหนกเมื่อเห็นรอยนิ้วมือสีแดงเข้มบนผิวขาวผ่องของหญิงสาว และเห็นน้ำตาที่ไหลนองหน้าของคนที่เขาเคยสัญญาว่าจะไม่ทำให้น้ำตาตก

แมนค่อยๆ ปล่อยมือออกจากแขนของเธอ ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าความโกรธของตนได้ทำร้ายสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป

"โบว์... พี่..." แมนพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าเธออีกครั้ง แต่น้ำเสียงของเขากลับสั่นเครือและไร้ซึ่งความดุดันก่อนหน้านี้ มีเพียงความอ้างว้างและรู้สึกผิดที่ท่วมท้น

โบว์ถอยหลังหนีออกมาสองก้าว มือเรียวยกขึ้นมากุมต้นแขนที่เจ็บระบมของตัวเองไว้พลางสะอื้นไห้จนตัวโยน เธอไม่ได้เก็บของที่ร่วงหล่นบนพื้น แต่กลับเบี่ยงตัววิ่งหนีกลับเข้าห้องนอนของแนนไปทันที เสียงประตูห้องนอนปิดลงและล็อกกลอนจากด้านในดังลั่น

แมนยืนนิ่งอยู่กลางทางเดินมืดสลัว สายตาคมทอดมองสบู่และขันน้ำที่ตกอยู่ที่พื้นไม้ ความเงียบอึมครึมกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันพ่วงเอาความร้าวรานและความแตกสลายมาด้วย ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าเก็บของเหล่านั้นขึ้นมาทีละชิ้นด้วยมือที่สั่นเทา

ภายใต้เครื่องแบบร้อยโทที่น่าเกรงขาม... บัดนี้หัวใจของแมนกำลังร่ำไห้อย่างเงียบเชียบในความมืด เขาไม่ได้อยากทำร้ายเธอ แต่ความรักที่ไม่อาจแสดงออกได้ หน้าที่ และสถานะสายตาของคนรอบข้าง มันกำลังบีบให้เขากลายเป็นอสูรร้ายในสายตาของเธอไปทุกที