ในขณะที่โบว์กำลังง่วนอยู่กับการรีบวิ่งเข้าไปหยิบกระเป๋าสตางค์และล็อกประตูหลังบ้านพักครู ร่างสูงใหญ่ของ "ร้อยโทแมน" ก็ก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ฝั่งคนขับบนรถกระบะสี่ประตูคันเก่ง ชายหนุ่มลดกระจกรถลงเพื่อรับลมขุนเขายามเย็น มือหนาเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะพลางทอดสายตาเหม่อมองไปยังบันไดบ้านพักครูด้วยหัวใจที่พองโต เพราะนานเหลือเกินแล้วที่เขาไม่มีโอกาสได้ออกไปไหนมาไหนกับโบว์สองต่อสองแบบนี้
ทว่า... สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มก็ต้องสะดุดกึก เมื่อเห็นเงาร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินอ้อมมาจากทางหลังตึกเรียน พาลให้นึกย้อนภาพชวนหงุดหงิดเมื่อวันเสาร์ได้ทันที... "ครูบอย"
แมนหรี่ตาลงจนนัยน์ตาเรียวรีฉายแววเข้มข้น ชายหนุ่มนั่งนิ่งเงียบกริบเพื่อสังเกตการณ์พฤติกรรมของศัตรูหัวใจ ครูบอยมีท่าทางลนลานอย่างเห็นได้ชัด เขาเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดบ้านพักครูของโบว์ไปช้า ๆ ก่อนจะเคาะประตูหน้าบ้านเบา ๆ ไม่กี่อึดใจ บานประตูก็แง้มเปิด
