มวลอากาศรอบระเบียงไม้หน้าบ้านพักครูหลังใหม่ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะหลังจากเสียงบอกเล่าของโบว์สิ้นสุดลง แสงแสดสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีสลัวอบอุ่นที่โอบล้อมร่างของคนทั้งสองเอาไว้ "ร้อยโทแมน" ยังคงยืนนิ่ง คิ้วหนาที่เคยขมวดมุ่นด้วยความกังวลเรื่องน้องสาวค่อย ๆ คลายออก ทว่านัยน์ตาคู่คมกริบกลับเข้มจัดขึ้นเมื่อตระหนักว่า... ในเวลานี้ พื้นที่ทั้งหมดมีเพียงเขาและเธอสองต่อสองอย่างแท้จริง
"โบว์" รู้สึกได้ถึงก้อนเนื้อในอกซ้ายที่ประท้วงเต้นระทึกขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง สายตาที่แมนใช้มองตรงมามันเต็มไปด้วยกระแสความลึกซึ้งเว้าวอน และไร้ซึ่งเกราะกำบังใด ๆ จนเธอเป็นฝ่ายต้องหลบสายตาก่อนเพื่อตั้งสติ ครูสาวลอบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อสลัดความประหม่าที่แล่นพล่านขัดใจตัวเอง
"เอ่อ... ในเมื่อพี่แมนก็มาแล้ว และนี่ก็เริ่มค่ำแล้วด้วย..." โบว์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดขัดเล็กน้อยตามมารยาทกุลสต
