ท้องฟ้ายามเย็นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแสดหม่น สัญญาณแห่งการสิ้นสุดวันทำงานเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความตึงเครียดที่ทวีคูณอยู่ภายในบ้านพักครูท้ายโรงเรียน "โบว์" รีบขับรถกลับมาที่บ้านพักทันทีหลังเลิกเรียนเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อน "แนน" ซึ่งสภาพของน้องสาวผู้กองในเวลานี้ยังคงซูบซีด นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาด้วยความกระสับกระสับกระส่าย คอยชะเง้อคอมองผ่านบานหน้าต่างไม้ตลอดเวลาเพื่อรอคอยการมาของ "ครูบอย" ตามนัดหมายเคลียร์ใจในเย็นวันนี้
หัวใจของสองสาวเต้นระทึก ทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าจนน่าอึดอัด โบว์พยายามเดินวนเวียนเตรียมน้ำดื่มและจัดเก็บสิ่งของเพื่อสงบสติอารมณ์ คอยบอกให้แนนใจเย็น ๆ และเผชิญหน้ากับความจริง
‘บรื้นนนนน...’
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์อันทรงพลังและดุดันที่คุ้นหูก็ดังกระหึ่มเข้ามาจอดสนิทอยู่ที่ลานดินหน้าบ้านพักครู แนนและโบว์สะดุ้งสุดตัวพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งสองคนรีบถลาไปที่หน้าต่าง และภาพท
