เช้าวันพุธเริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องผ่านยอดไม้ลงกระทบหน้าต่างบ้านพักครูหลังใหม่ บรรยากาศรอบตัวดูปลอดโปร่งและมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าสองวันที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด หลังจากได้รับคำเตือนสติและอ้อมกอดอันอบอุ่นจากโบว์เมื่อคืนวาน "แนน" ก็สามารถสลัดความหม่นหมองออกจากหัวใจได้สำเร็จ ร่างบางลุกขึ้นมาแต่งเนื้อแต่งตัว สวมชุดอย่างประณีต พร้อมกับแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าเพื่อกลบร่องรอยความบอบช้ำ ขอบตาที่เคยบวมช้ำทุเลาลงจนแทบมองไม่เห็น รอยยิ้มสดใสอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเริ่มปรากฎขึ้นบนเรียวปากสวยอีกครั้ง
"ขอบใจแกมากนะโบว์... ถ้าไม่ได้แก ฉันคงไม่มีแรงลุกขึ้นมาสู้หน้าใครในวันนี้แน่ ๆ" แนนเอ่ยบอกเพื่อนสนิทในขณะที่กำลังจัดแจงหิ้วกระเป๋าเอกสารเตรียมตัวเดินออกจากบ้านพัก
"เรื่องแค่นี้เองแก บอกแล้วไงว่าฉันอยู่ข้างแกเสมอ" โบว์ยิ้มกว้าง แววตาคู่สวยฉายความโล่งอกอย่างที่สุดเมื่อเห็นเพื่อนรักกลับมามีชีวิตชีวาอีกคร
