หลังจากที่ "เจนนี่" ได้ของและกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะ บรรยากาศภายในบ้านไม้หลังเก่าก็กลับคืนสู่ความเงียบงันที่ทวีความอึดอัดขึ้นเป็นเท่าตัว "แนน" ที่เดินลงมาจากชั้นบนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ภาพถ่ายโพลารอยด์และพวงกุญแจในกล่องเหล็กสังกะสีใบนั้นยังคงติดตาขจัดออกไปไม่ได้ เธอมองตรงไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้าน เห็น "โบว์" นั่งก้มหน้า นิ่งงันราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ ปากกาเคมีในมือสั่นระริกจนแทบไม่ได้ตวัดเขียนอะไรลงบนสมุดการบ้านเด็ก
แนนตัดสินใจก้าวเข้าไปหาเพื่อนสนิท ทิ้งตัวลงนั่งบนฝั่งตรงข้ามอย่างช้าๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจตรงๆ
"โบว์..." แนนเรียกชื่อเพื่อนเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือไปกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของโบว์ไว้ "แกมีอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่ไหม... แกกับพี่แมน เคยคบกันใช่ไหมโบว์"
คำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาโบว์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างสั่นระริก หยาดน้ำตาที่เพียรกดขลึงไว้คล
