รักนี้...ใครออกแบบ

กล่องความลับ

แสงแดดยามเย็นของวันอาทิตย์เริ่มทอแสงสีส้มสลัวละเลียดไปตามยอดไม้ บรรยากาศรอบบ้านไม้ใต้ถุนสูงเงียบสงบผิดกับพายุอารมณ์ที่ยังคงตกค้างอยู่ภายในใจของ "โบว์" หลังจากเหตุการณ์ที่ร้านกาแฟเมื่อวันก่อน เธอเลือกที่จะฝังตัวเองอยู่กับกองเอกสาร แผนการสอน และสมุดการบ้านเด็กนักเรียน โดยมาจับจองพื้นที่บนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้หน้าบ้านเพื่อหวังให้ลมโชยช่วยดับไอร้อนและรอยช้ำในใจ

ในขณะที่มือเรียวกำลังตวัดปากกาแดงตรวจงาน สายตาของเธอกลับเหม่อลอย นึกถึงแววตาคมกริบที่แสนเรียบเฉยของ ร้อยโทแมน ยามที่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นยืนตราหน้าและเหยียดหยามเธออย่างเลวร้าย

‘เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ... พี่แมนคนเดิมของโบว์ตายจากไปนานแล้ว’ โบว์คิดในใจพร้อมกับลอบถอนหายใจยาวเหยียด

ทว่า ความสงบสุขยามเย็นกลับถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยเสียงรองเท้าที่บดเบียดลงบนพื้นกรวดปนปูนดัง ‘ตึก... ตึก... ตึก...’ โบว์เงยหน้าขึ้นมองตามเสียง และหัวใจของเธอก็ตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นร่างโปร่งของ "เจนนี่" ในชุดกางเกงรัดรูปสีขาวและเสื้อเปิดไหล่ เดินนวยนาดเข้ามาในเขตรั้วบ้านด้วยท่าทางถือดี

"อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ครูบ้านนอกคนเก่งนี่เอง" เจนนี่เอ่ยปากทักด้วยน้ำเสียงแหลมสูงปนจิกกัด สายตากวาดมองกองเอกสารบนโต๊ะอย่างดูแคลน "มานั่งเสนอหน้าทำตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละอยู่หน้าบ้านคนอื่นเขาแบบนี้ ไม่อายฟ้าอายดินบ้างหรือไงคะโบว์"

โบว์เม้มริมฝีปากแน่น พยายามระงับอารมณ์สั่นไหวของตัวเอง สบตาหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ "ฉันมาอาศัยอยู่กับแนนชั่วคราวระหว่างรอซ่อมบ้านพักครู และที่นี่ก็คือบ้านของแนนด้วย ไม่ทราบว่าคุณเจนนี่มีธุระอะไรไม่ทราบคะ"

"หึ! ฉันไม่ได้มีธุระกับเธอหรอกยะ" เจนนี่กอดอก เชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า "ฉันแวะมารับของที่พี่แมนฝากไว้ให้... แหม แต่น่าเสียดายจังเลยนะ วันนี้พี่แมนของฉันเขาไม่อยู่บ้าน เห็นว่าเข้ากรมไปเคลียร์งานด่วน แต่คนเป็น 'แฟน' กันน่ะ จะเข้าออกบ้านหลังนี้ตอนไหนกี่ครั้งมันก็เป็นเรื่องธรรมดา... จริงไหมคะ"

คำว่า 'พี่แมนของฉัน' และ 'แฟน' เหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจของโบว์จนเจ็บแปลบ เจนนี่เห็นสีหน้าของโบว์ที่ซีดลงก็ยิ่งได้ใจ ขยับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะหินอ่อนอีกหนึ่งก้าวพลางแสร้งทำเป็นโน้มตัวลงมากระซิบ

"เลิกทำตัวน่าสงสารเรียกร้องความสนใจจากพี่แมนได้แล้วนะโบว์ สิ่งที่เธอทำเมื่อวานที่ร้านกาแฟ... ที่แสร้งทำเป็นเดินหนีไปกับผู้ชายคนอื่นน่ะ พี่แมนเขาดูออกนะว่าเธอเรียกร้องความสนใจ ขอบอกไว้เลยว่ามันไร้ประโยชน์ เพราะตอนนี้ในหัวใจของพี่แมน... มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น!"

เหตุการณ์ทั้งหมดปะทะคารมกันอยู่หน้าบ้าน โดยที่เจนนี่ไม่รู้เลยว่า ทุกการกระทำและทุกถ้อยคำจิกกัดเหล่านั้น ตกอยู่ในสายตาและซุ่มเสียงของ "แนน" มาตั้งแต่ต้น แนนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวใต้ถุนบ้านพร้อมแก้วน้ำดื่ม ยืนหลบมุมเสาฟังอยู่นานจนเริ่มทนพฤติกรรมระรานของแฟนพี่ชายไม่ไหว

แนนเห็นท่าไม่ดี และสังเกตเห็นมือของโบว์ที่เริ่มสั่นเทาด้วยความอัดอั้น จึงรีบก้าวเท้าเดินดุ่มๆ เข้ามาขัดจังหวะทันที

"อ้าว! เจนนี่ มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" แนนแสร้งทำเสียงทักทายอย่างร่าเริงเพื่อทำลายบรรยากาศตึงเครียด เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างผู้หญิงทั้งสองคน

เจนนี่ชะงักไปเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้ดูเป็นมิตรขึ้นมาทันตา "อ้าว แนน... เพิ่งมาถึงจ้ะ พอดีพี่แมนบอกว่าฝากเอกสารกับของบางอย่างไว้ที่ห้องนอนน่ะ เลยจะแวะมาหยิบ"

"อ๋อ... พี่แมนไม่อยู่หรอกค่ะ เพิ่งออกไปเมื่อกี้เอง"

แนนตอบพลางเหลือบมองโบว์ที่เอาแต่นักก้มหน้าลงตรวจงานต่อด้วยท่าทางอึดอัดจนตัวเกร็ง แม้ว่าแนนจะไม่เคยรู้เรื่องราวในอดีตหรือรอยบาดหมางลึกซึ้งระหว่างเจนนี่กับโบว์มาก่อน แต่เธอก็พอจะมองออกว่าบรรยากาศในตอนนี้มันไม่ปกติเอาเสียเลย

ที่ผ่านมา เจนนี่มักจะพยายามสร้างภาพลักษณ์และป่าวประกาศกับทุกคนว่าตัวเองกำลังคบหาเป็นแฟนกับร้อยโทแมน ทว่าในฐานะน้องสาวที่อยู่ร่วมบ้านเดียวกันมานาน แนนกลับไม่เคยปักใจเชื่อเลยสักครั้ง เธอสังเกตเห็นแววตาอันเฉยชาและไร้ความรู้สึกของพี่ชายทุุกครั้งยามที่อยู่กับผู้หญิงคนนี้ แมนไม่เคยแสดงความรักหรือความผูกพันใดๆ ออกมาเลย มันลึกลับและแห้งแล้งเกินกว่าจะเป็นคู่รัก แนนจึงเชื่อมาตลอดว่าพี่ชายของเธอไม่ได้รักเจนนี่เลยแม้แต่น้อย

"เอาแบบนี้ดีกว่า เจนนี่นั่งรออยู่ตรงม้าหินอ่อนนี่แหละ เดี๋ยวแนนเข้าไปหยิบของในห้องพี่แมนให้เอง จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นเดินลงให้เหนื่อย" แนนเอ่ยขัดจังหวะน้ำเสียงเด็ดขาดเพื่อตัดปัญหา ไม่ปล่อยให้เจนนี่ได้มีโอกาสยืนกดดันเพื่อนรักของเธออีกต่อไป

"อุ๊ย... จะดีเหรอจ๊ะแนน เกรงใจจังเลย" เจนนี่แสร้งพูดเป็นมารยาท

"ดีค่ะ! นั่งรอตรงนี้แหละแป๊บเดียว" แนนตัดบทน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้โบว์เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องกังวล แล้วหมุนตัวเดินขึ้นบันไดบ้านมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของพี่ชายที่อยู่ชั้นบน

บรรยากาศภายในห้องนอนของร้อยโทแมนเรียบร้อยและเป็นระเบียบตามสไตล์นายทหารบก แนนเปิดประตูเข้ามาแล้วกวาดสายตามองหาเอกสารหรือกล่องพัสดุที่เจนนี่อ้างถึง บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งมีกองหนังสือยุทธวิธีและไฟฉายสนามวางอยู่ แนนเดินเข้าไปรื้อหาดูรอบๆ โต๊ะ

ทว่า... ในระหว่างที่กำลังเอื้อมมือไปขยับตั้งหนังสือ สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ตรงมุมด้านในสุดของลิ้นชักที่ปิดไม่สนิท มันคือกล่องเหล็กสังกะสีใบย่อมที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บนฝากล่องไม่มีป้ายชื่อใดๆ แต่ลักษณะของมันดูเหมือน 'กล่องเก็บความลับ' ที่พี่ชายของเธอหวงแหนนักหนา แมนไม่เคยยอมให้ใครยุ่งกับโต๊ะตัวนี้เลยตลอดเวลาที่ผ่านมา

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสา และความสงสัยในพฤติกรรมแปลกๆ ของพี่ชายและเพื่อนสนิทในช่วงหลายวันที่ผ่านมา แนนจึงถือวิสาสะขยับมือเอื้อมไปดึงกล่องเหล็กใบนั้นออกมาวางบนโต๊ะ เธอลอบมองไปทางประตูเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ แง้มฝากล่องเหล็กออกช้าๆ

กลิ่นอับจางๆ ของกระดาษเก่าลอยโชยออกมา สิ่งแรกที่แนนเห็นอยู่บนสุดของกล่องคือ รูปถ่ายโพลารอยด์ใบหนึ่งที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองนวลตามขอบ แนนหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ แล้วดวงตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

มันเป็นรูปถ่ายคู่... ระหว่าง แมน และ โบว์

ในภาพนั้น ทั้งคู่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา แมนกำลังโอบไหล่โบว์ไว้ด้วยวงแขนกว้าง ใบหน้าคมคายของพี่ชายที่แนนคุ้นเคยว่ามักจะบึ้งตึงและเย็นชา บัดนี้กลับกำลังแย้มรอยยิ้มที่อบอุ่นและมีความสุขที่สุดในชีวิตอย่างที่แนนไม่เคยเห็นมาก่อน ส่วนโบว์ในภาพก็กำลังหัวเราะร่ารวยรินรอยยิ้มหวานแฉล้มดวงตาเป็นประกายสุกใส แววตาของคนทั้งคู่ที่มองสบกันในรูป... มันเต็มเปี่ยมไปด้วยกระแสความรักลึกซึ้งที่ไม่อาจปิดบังได้เลย

‘นี่มัน... อะไรกัน? พี่แมนกับโบว์... เคยรักกันงั้นเหรอ?’ หัวใจของแนนเต้นระทึกด้วยความสับสน

แนนรีบวางรูปถ่ายลงแล้วค้นดูสิ่งของชิ้นต่อไปที่อยู่ก้นกล่อง มือของเธอไปสัมผัสเข้ากับเหล็กเย็นๆ ชิ้นหนึ่ง เมื่อหยิบขึ้นมาดู มันคือพวงกุญแจตุ๊กตาทหารบกตัวจิ๋วที่สีซีดจางและมีรอยถลอกปอกเปิก แนนจำพวงกุญแจชิ้นนี้ได้แม่นยำ... เพราะมันมีลักษณะ รูปทรง และตราบั้งทหารเหมือนกับพวงกุญแจที่ติดอยู่กับกุญแจรถยนต์ของโบว์ไม่มีผิดเพี้ยน! ราวกับเป็นของที่ทำขึ้นมาคู่กัน

หลักฐานทุกอย่างที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าเปรียบเสมือนจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่ต่อภาพความจริงให้กระจ่างชัด แนนประมวลผลเหตุการณ์แปลกๆ ทั้งหมดทันที ท่าทางตึงเครียดอึดอัดยามที่คนทั้งคู่เจอหน้ากัน คำพูดประชดประชันของแมน อาการร้องไห้ฟูมฟายและสายตาตัดพ้อของโบว์ยามไข้ขึ้น และความรีบร้อนที่โบว์อยากจะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ใจจะขาด...

ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เพราะความเกรงใจ... แต่เป็นเพราะพวกเขามี 'อดีต' ร่วมกัน! อดีตรักที่ฝังลึกและจบลงด้วยความเจ็บปวด โดยที่มีเจนนี่เข้ามาแทรกกลาง

แนนมือสั่นเทา รีบเก็บรูปถ่ายและพวงกุญแจกลับคืนลงกล่องเหล็กตามเดิม ปิดฝาและดันซ่อนไว้ในมุมมืดของลิ้นชักอย่างลนลาน ความสงสัยและความจริงอันหนักอึ้งบัดนี้ได้ก่อตัวขึ้นในใจของน้องสาวอย่างเต็มเปี่ยม เธอรีบคว้าซองเอกสารของเจนนี่ที่วางอยู่ข้างๆ แล้วเดินออกจากห้องไปด้วยหัวใจที่สับสนและปั่นป่วนกับความลับของพี่ชายและเพื่อนรักที่เธอเพิ่งจะค้นพบ