แสงแดดยามเย็นของวันอาทิตย์เริ่มทอแสงสีส้มสลัวละเลียดไปตามยอดไม้ บรรยากาศรอบบ้านไม้ใต้ถุนสูงเงียบสงบผิดกับพายุอารมณ์ที่ยังคงตกค้างอยู่ภายในใจของ "โบว์" หลังจากเหตุการณ์ที่ร้านกาแฟเมื่อวันก่อน เธอเลือกที่จะฝังตัวเองอยู่กับกองเอกสาร แผนการสอน และสมุดการบ้านเด็กนักเรียน โดยมาจับจองพื้นที่บนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้หน้าบ้านเพื่อหวังให้ลมโชยช่วยดับไอร้อนและรอยช้ำในใจ
ในขณะที่มือเรียวกำลังตวัดปากกาแดงตรวจงาน สายตาของเธอกลับเหม่อลอย นึกถึงแววตาคมกริบที่แสนเรียบเฉยของ ร้อยโทแมน ยามที่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นยืนตราหน้าและเหยียดหยามเธออย่างเลวร้าย
‘เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ... พี่แมนคนเดิมของโบว์ตายจากไปนานแล้ว’ โบว์คิดในใจพร้อมกับลอบถอนหายใจยาวเหยียด
ทว่า ความสงบสุขยามเย็นกลับถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยเสียงรองเท้าที่บดเบียดลงบนพื้นกรวดปนปูนดัง ‘ตึก... ตึก... ตึก...’ โบว์เงยหน้าขึ้นมองตามเสียง และหัวใจของเธอก็
