หลังจากสถานการณ์พายุร้ายพัดผ่านพ้นไปได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าก้าวฉับ ๆ สองคู่ก็ดังใกล้เข้ามายังมุมตึกของลานจอดรถชั้นใต้ดิน "แมน" เดินโอบประคองไหล่บางของ "โบว์" เข้ามาสมทบด้วยสีหน้าท่าทางที่เป็นห่วงน้องสาวอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเมื่อผู้กองหนุ่มเห็นภาพของ "แนน" ที่บัดนี้ยืนสงบนิ่งสนิทอยู่ข้างกาย "ครูบอย" แม้ดวงตากลมโตจะยังคงแดงก่ำและมีคราบน้ำตาจาง ๆ แต่แววตาของเธอแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบและมีสติมั่นคงขึ้นมาก แมนก็ลอบระบายลมหายใจยาวเหยียด พยักหน้าให้ครูหนุ่มหน้าตี๋เป็นเชิงขอบคุณลึก ๆ ในใจที่ช่วยดึงสติน้องสาวตัวดีเอาไว้ได้ทันท่วงที
แมนเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้ม "แนน... เมื่อกี้คุณแม่โทรมาตามน่ะ บอกว่าให้พวกเรากลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านวันนี้ ท่านเตรียมทำกับข้าวฝีมือโปรดของแกไว้เพียบเลย"
พูดจบ สายตาคมกริบของผู้กองหนุ่มก็ตวัดขวับไปมองครูหนุ่มที่ยืน
