รักนี้...ใครออกแบบ

ภวังค์ในแผลเก่า

ความมืดมิดของค่ำคืนคืบคลานเข้าปกคลุมบ้านไม้ใต้ถุนสูงหลังใหญ่จนมิดดวง รถกระบะคันใหญ่ของ "ร้อยโทแมน" เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่ลานปูนใต้ถุนบ้าน บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบสงัด ไฟทุกดวงปิดสนิท ไร้ซึ่งวี่แววของ "แนน" หรือผู้ใด คาดว่าน้องสาวของเขาคงจะยังติดพันมื้อค่ำกับครอบครัวของแฟนหนุ่มและจงใจเปิดทางให้พี่ชายตามแผนการที่วางไว้

แมนดับเครื่องยนต์แล้วหันมามองคนข้างกาย "โบว์" หลับสนิทไปแล้วด้วยฤทธิ์ของยาแก้ไข้และยาลดน้ำมูกที่ทานเข้าไปก่อนหน้านี้ ศีรษะทุยสวยเอียงซบอยู่กับเบาะรถ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทว่ายังคงร้อนผ่าวจนแผ่นเจลลดไข้บนหน้าผากมนเริ่มเปลี่ยนเป็นอุ่น

ชายหนุ่มก้าวลงจากรถฝั่งคนขับ เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารช้าๆ เขามองร่างบางที่ขดตัวอยู่ภายใต้เสื้อคลุมทหารของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความอาทร แมนก้มลงช้อนร่างอ้อนแอ้นของครูสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างเบามือที่สุด ตัวของเธอเบาหวิวราวกับขนนก จนน่าใจหายว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคงจะละเลยการดูแลตัวเองเพราะความเครียดและความทุกข์ใจที่สะสมมานาน

โบว์ครางเครือในลำคอแผ่วเบา ยามที่ร่างกายสูญเสียการควบคุมซบเข้าหาแผงอกกว้างอันอบอุ่นของนายทหารหนุ่ม สองมือเรียวขยับขยุ้มเสื้อเชิ้ตของแมนไว้แน่นตามสัญชาตญาณของการหาที่พึ่ง กลิ่นกายสะอาดและไออุ่นจากทรวงอกของเขาเป็นสิ่งที่หัวใจและร่างกายของเธอจดจำได้อย่างแม่นยำแม้ในห้วงความฝัน

แมนอุ้มโบว์ประคองขึ้นบันไดบ้านไม้ทีละขั้นอย่างระมัดระวัง เสียงไม้กระดานลั่นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวอยู่รอบด้าน ชายหนุ่มใช้เท้าดันประตูห้องนอนของโบว์ออกกว้าง แสงจันทร์สลัวที่ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้เห็นบรรยากาศสลัวภายในห้อง แมนวางร่างที่สั่นเทาน้อยๆ ของเธอลงบนเตียงนอนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอมที่สุด เขาจัดแจงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้เธอจนถึงอกเพื่อไล่ความหนาวเหน็บจากพิษไข้

ทหารหนุ่มไม่ได้เดินจากไปไหน เขานั่งลงบนขอบเตียง สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาแห้งกรัง ยิ่งมองใกล้ๆ ความรู้สึกที่พยายามสะกดกลั้นไว้ตลอดหลายปีก็ยิ่งสั่นคลอน แมนเอื้อมมือหนาที่สั่นเทาไปแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนเพื่อวัดอุณหภูมิ ไอร้อนจัดจากผิวเนื้อนวลส่งผ่านเข้ามาถึงฝ่ามือของเขาอีกครั้ง

การสัมผัสกันในความเงียบสงัดและบรรยากาศที่เป็นส่วนตัวเช่นนี้ ราวกับเป็นตัวจุดชนวนระเบิดเวลาที่ฝังอยู่ลึกที่สุดในหัวใจของคนทั้งคู่ โบว์ปรือตาขึ้นช้าๆ แววตาของเธอยังคงพร่าเลือนด้วยพิษไข้และฤทธิ์ยา แต่เมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มของอดีตคนรักอยู่ใกล้เพียงคืบ สติรับรู้ของเธอก็พล่าเลือนไปพร้อมกับความเป็นจริงในปัจจุบัน

ความใกล้ชิดที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับปี ไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่คอยประคองอยู่ข้างแก้ม และความอาทรที่แมนแสดงออกมาโดยไม่มีหน้ากากแห่งความเฉยชาบดบังในเวลานี้... มันทำลายกำแพงทิฐิและความเหมาะสมทุกลงไปจนหมดสิ้น สติของคนทั้งคู่หลุดลอยและดิ่งลึกลงสู่ภวังค์แห่งความโหยหาในอดีต

สายตาคมกริบของแมนเลื่อนลงมาจับจ้องที่ริมฝีปากบางที่เผยอน้อยๆ ของเธอ หัวใจของทหารหนุ่มเต้นรัวราวกับกลองรบ ความทรงจำอันแสนหวานในวันวานยามที่เขาเคยโอบกอดและจุมพิตผู้หญิงคนนี้ด้วยความรักทั้งหมดที่มีแล่นพล่านเข้ามาในสมอง โบว์เองก็เช่นกัน เธอปล่อยให้ความรู้สึกส่วนลึกนำทาง ใบหน้าหวานขยับเข้าหาไออุ่นจากฝ่ามือของเขาอย่างลืมตัว ความคิดถึงและความรักที่ถูกกักขังไว้ในใจมานานแสนนานกำลังจะระเบิดออกในห้วงภวังค์อันแสนหวานและเจ็บปวดนี้

แมนโน้มใบหน้าลงไปช้าๆ ลมหายใจอุ่นผ่าวของทั้งคู่สอดประสานกันในความมืด สัมผัสแผ่วเบาที่เกิดขึ้นตรงมุมปากและแก้มเนียนทำเอาหัวใจของคนทั้งคู่สั่นสะท้าน มันเป็นสัมผัสที่เต็มไปด้วยความโหยหา อาวรณ์ และความทรมานจากการต้องแยกจากกัน ทั้งที่หัวใจไม่เคยลืมเลือน

ทว่า... เมื่อเวลาผ่านไปสักระยะ หยาดน้ำตาเม็ดโตก็ร่วงเผาะลงบนหลังมือหนาของแมน ความเย็นเยียบของน้ำตาเรียกสติที่หลุดลอยของโบว์ให้กลับคืนมาทันที ความเป็นจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้ากลางใจจนเธอต้องรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักแผงอกกว้างของเขาออกห่าง

โบว์เบนหน้าหนี ขยับตัวถอยร่นหนีจนหลังชนชิดฝาผนังห้อง เสียงสะอื้นไห้ที่กักเก็บไว้ระเบิดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างบางสั่นโยนจนผ้าห่มยับย่น เธอยกมือขึ้นปิดหน้า ปล่อยให้น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอาบสองแก้มเนียนที่ร้อนผ่าวด้วยพิษไข้และแรงอารมณ์

"ฮึก... พี่แมน..." โบว์คร่ำครวญเสียงเครือ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแหลกสลายและอัดอั้นจนคนฟังใจหาย

แมนนิ่งงันไปราวกับถูกแช่แข็ง มือหนาที่ยังค้างอยู่ในอากาศสั่นระริกจนเขาต้องกำหมัดแน่นแล้วดึงกลับมาวางบนตัก คำพูดของเธอเปรียบเสมือนใบมีดโกนที่กรีดลึกเข้ากลางใจของเขาจนเลือดซึม

"โบว์อยากรู้... โบว์เฝ้าแต่ถามตัวเองซ้ำๆ มาเป็นปีๆ..." โบว์เงยใบหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมองสบประสานสายตาคู่คมอย่างตัดพ้อ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่ไม่มีวันจางหาย "โบว์ทำผิดอะไรเหรอคะ... โบว์ทำผิดตรงไหน"

"..." แมนทำได้เพียงเงียบ ลำคอแห้งผากจนไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้

"ทำไมจู่ๆ พี่แมนถึงเดินจากไป... ทำไมถึงทิ้งโบว์ไว้กับความว่างเปล่า ทิ้งโบว์ไว้กับคำสัญญาที่พี่เคยบอกว่าจะดูแลกันไปตลอดชีวิต" น้ำตาของครูสาวไหลรินอาบแก้มไม่ขาดสายขณะที่เธอพรั่งพรูความเจ็บปวดออกมา "ทำไมพี่แมนถึงใจร้ายกับโบว์ได้ขนาดนี้... พี่รู้ไหมว่าโบว์ต้องอยู่เหมือนคนตายทั้งเป็นมานานแค่ไหน แล้วทำไมวันนี้... วันที่โบว์พยายามจะตัดใจ พยายามจะหนีไปให้พ้นจากชีวิตพี่ พี่ถึงต้องกลับเข้ามาทำแบบนี้ เข้ามาทำดีด้วย เข้ามาทำให้สติของโบว์หลุดลอยและตกอยู่ในภวังค์บ้าๆ นี่อีก! พี่แมนใจร้ายที่สุด... ใจร้ายจนโบว์เกลียดตัวเองที่ยังไม่เคยลืมพี่ได้เลยสักวัน!"

คำตัดพ้อที่หลุดออกมาจากส่วนลึกของหัวใจคนป่วยบีบคั้นให้บรรยากาศในห้องนอนอบอวลไปด้วยความโศกเศร้าและขื่นขม แมนกำหมัดแน่นจนเล็บแทงเข้าเนื้อจนห้อเลือด ความจริงที่เขาจำต้องเลือกเดินจากเธอมาเพราะเหตุผลบางอย่างที่ไม่สามารถบอกใครได้ มันกำลังสะท้อนกลับมาทำร้ายผู้หญิงที่เขาตัดใจรักมากที่สุดในชีวิตอย่างแสนสาหัส

เขานั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง มองดูครูสาวที่กอดเข่าร้องไห้โฮราวกับเด็กหลงทางในความมืด ความเงียบของนายทหารหนุ่มยิ่งตอกย้ำความใจร้ายในสายตาของโบว์ ทว่าภายใต้ความเงียบงันและใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น หัวใจของร้อยโทแมนกำลังแหลกสลายไม่มีชิ้นดีและร่ำไห้อย่างไร้เสียง ไม่ต่างจากเธอเลยแม้แต่น้อยในค่ำคืนอันอึมครึมนี้