ทันทีที่ก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะหน้าของรถกระบะคันใหญ่ "โบว์" ก็รีบเอนหลังพิงพนักพร้อมกับหลับตาลงทันที เธอยกแขนขึ้นมากอดอกตัวเองไว้แน่น แสร้งทำเป็นว่าเหนื่อยล้าจากพิษไข้ที่เพิ่งทุเลาและต้องการพักผ่อน แต่ในความเป็นจริง เธอเพียงต้องการใช้ความเงียบและความมืดหลังเปลือกตาเป็นโล่กำบัง เพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาหรือการสนทนาใดๆ กับ "ร้อยโทแมน" ที่กำลังก้าวขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ
เสียงประตูรถปิดลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่สตาร์ทติดขึ้นมา บรรยากาศภายในรถกลับมาอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกอีกครั้ง รถกระบะเคลื่อนตัวออกจากเขตรั้วโรงเรียนช้าๆ แมนเหลือบสายตามองคนข้างกายที่นั่งนิ่งสนิท ท่าทางจงใจหลบหน้าหลบตาของเธออย่างเห็นได้ชัดทำให้อารมณ์ขุ่นมัวและความอัดอั้นที่เขาเก็บกดไว้เริ่มปะทุขึ้นมา
"หันหลังหนี... หลับตาหนี... คิดว่าทำแบบนี้แล้วเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์มันจะลดลงหรือไงโบว์" แมนเค้นเสียงทุ้มต่ำ พูดแซะขึ้นมาท่ามกลางความเงีย
