รักนี้...ใครออกแบบ

คนที่ไม่อยากเจอ

ทันทีที่ก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะหน้าของรถกระบะคันใหญ่ "โบว์" ก็รีบเอนหลังพิงพนักพร้อมกับหลับตาลงทันที เธอยกแขนขึ้นมากอดอกตัวเองไว้แน่น แสร้งทำเป็นว่าเหนื่อยล้าจากพิษไข้ที่เพิ่งทุเลาและต้องการพักผ่อน แต่ในความเป็นจริง เธอเพียงต้องการใช้ความเงียบและความมืดหลังเปลือกตาเป็นโล่กำบัง เพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาหรือการสนทนาใดๆ กับ "ร้อยโทแมน" ที่กำลังก้าวขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ

เสียงประตูรถปิดลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่สตาร์ทติดขึ้นมา บรรยากาศภายในรถกลับมาอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกอีกครั้ง รถกระบะเคลื่อนตัวออกจากเขตรั้วโรงเรียนช้าๆ แมนเหลือบสายตามองคนข้างกายที่นั่งนิ่งสนิท ท่าทางจงใจหลบหน้าหลบตาของเธออย่างเห็นได้ชัดทำให้อารมณ์ขุ่นมัวและความอัดอั้นที่เขาเก็บกดไว้เริ่มปะทุขึ้นมา

"หันหลังหนี... หลับตาหนี... คิดว่าทำแบบนี้แล้วเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์มันจะลดลงหรือไงโบว์" แมนเค้นเสียงทุ้มต่ำ พูดแซะขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ถนนข้างหน้า แต่กระแสเสียงกลับเต็มไปด้วยความประชดประชัน "แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วเหรอ? แค่ต้องอยู่ร่วมบ้านเดียวกันเพิ่มอีกเจ็ดวัน มันจะทำให้นอนดิ้นตายเลยหรือไง"

โบว์ที่ตั้งใจจะอยู่เงียบๆ เพื่อประคองอารมณ์อันอ่อนแอของตัวเอง ไม่ได้เปิดตาขึ้นมาต่อปากต่อคำเหมือนทุกครั้ง ความเหนื่อยล้าทั้งทางกายและทางใจทำให้น้ำเสียงที่ตอบกลับไปแผ่วเบาและราบเรียบราวกับคนกราบกราน

"ผู้กองอยากพูดอะไรก็พูดเถอะค่ะ... โบว์เหนื่อยเหลือเกินแล้ว"

สิ้นประโยคนั้น โบว์ก็ปิดตาลงสนิทซุกหน้าเข้าหาขอบประตูรถ ตัดขาดตัวเองออกจากโลกภายนอก แมนกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด คำว่า 'ผู้กอง' ที่ห่างเหินบวกกับท่าทางหมดแรงของเธอ ทำให้เขาเลือกที่จะเงียบเสียงลง รถกระบะแล่นฝ่าความเงียบงันและอึมครึมจนกระทั่งมาถึงอู่ซ่อมรถในตัวเมือง

เมื่อรถจอดสนิท โบว์ลืมตาขึ้น ขยับตัวลงจากรถทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมาล่ำลา แมนมองตามหลังร่างบางที่เดินตรงไปยังช่างซ่อมรถด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่เขาจะหักพวงมาลัยขับรถแยกออกไปจัดการภารกิจของกองร้อย ทิ้งระยะห่างให้ต่างคนต่างได้หายใจ

หลังจากจัดการเรื่องเอกสารและรับรถยนต์คันเก่งที่ซ่อมเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว โบว์ขับรถออกมาด้วยหัวใจที่ยังคงหนักอึ้ง เธอเลี้ยวรถเข้าจอดหน้าร้านกาแฟสไตล์มินิมอลแห่งหนึ่งในตัวเมือง ตั้งใจจะใช้เครื่องดื่มอุ่นๆ และความเงียบสงบในร้านช่วยขัดเกลาและสงบสติอารมณ์อันฟุ้งซ่านก่อนจะกลับบ้าน

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วและเสียงเพลงสากลจังหวะบอสซาโนวาแผ่วเบาช่วยให้สมองที่ตึงเครียดของโบว์ผ่อนคลายลงชั่วครู่ เธอนั่งอยู่โต๊ะมุมในสุด ติดกระจกใสที่มองออกไปเห็นสวนหย่อมเล็กๆ มือกำแก้วช็อกโกเลตร้อนไว้แน่นเพื่อรับไออุ่น

ทว่า... ความสงบสุขนั้นอยู่กับเธอได้ไม่นาน เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่เธอไม่คาดคิดว่าจะเจอ และเป็นคนสุดท้ายในโลกที่เธออยากเจอ

ร่างสูงใหญ่ของร้อยโทแมนเดินเข้ามาในร้าน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของโบว์กระตุกวูบและชาไปทั้งร่าง คือหญิงสาวร่างโปร่งในชุดสีแดงสดที่เดินเกาะแขนเขาเข้ามาอย่างสนิทสนม หญิงสาวคนนั้นคือ "เจนนี่" อดีตเพื่อนร่วมรุ่นที่โบว์เกลียดเข้าไส้ และเป็นคนเดียวกับที่แย่งแมนไปจากอกของเธอเมื่อห้าปีก่อน

เจนนี่กวาดสายตามองไปรอบร้านก่อนจะสะดุดตาเข้ากับร่างของโบว์ รอยยิ้มเย้ยหยันจุดขึ้นที่มุมปากเคลือบลิปสติกสีสดทันที เธอจงใจบดเบียดร่างกายเข้าหาแมนและลากแขนทหารหนุ่มให้เดินตรงดิ่งมายังโต๊ะของโบว์

"อุ๊ย! ตายจริง... โลกมันกลมจังเลยนะคะพี่แมน ดูสิคะว่าเราเจอใคร" เจนนี่เอ่ยเสียงแหลมสูง จงใจกระแทกเสียงให้ดังจนลูกค้าคนอื่นในร้านเริ่มหันมามอง

โบว์หน้าร้อนผ่าว มือเรียวที่กำแก้วน้ำสั่นระริก เธอพยายามรวบรวมความกล้า สบตาแมนที่ยืนนิ่งสนิท ใบหน้าคมคายของเขาเรียบเฉยจนดูไร้หัวใจ เขาไม่ได้ผละออกจากเจนนี่ และไม่ได้เอ่ยห้ามปรามใดๆ ซึ่งท่าทีนั้นมันกรีดแทงหัวใจของโบว์จนเหวอะหวะ

"ไม่เจอกันนานเลยนะโบว์ ได้ข่าวว่าหนีไปเป็นครูบ้านนอกซะนาน วันนี้เข้าเมืองมาได้" เจนนี่ปล่อยแขนจากแมน ขยับก้าวเข้ามาค้ำโต๊ะ จ้องมองโบว์ด้วยสายตาเหยียดหยาม "หรือว่า... ที่แอบกลับมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ เพราะคิดจะมาเรียกร้องความสนใจจากพี่แมนอีกล่ะ"

"เจนนี่... อย่าระราน" โบว์พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ฝืนเผชิญหน้า

"ระรานงั้นเหรอ? ฉันพูดความจริงต่างหาก! คนที่โดนทิ้งไปแล้วก็ควรจะอยู่ส่วนคนโดนทิ้งนะโบว์ อย่าทำตัวหน้าด้านหน้าทนคอยตามตื้อแฟนคนอื่นเขาเลย มันดูไร้ค่า!" เจนนี่จงใจเน้นคำว่า 'แฟนคนอื่น' พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ชนะ

ความอดทนของโบว์จวนเจียนจะระเบิด หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นรื้นขึ้นมาที่ขอบตา เธอกำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อตอกกลับและปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง บรรยากาศในร้านตึงเครียดจนเกือบจะเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทขั้นรุนแรง

"ครูโบว์ครับ! มาอยู่นี่เอง ผมตามหาซะทั่วเลย"

เสียงทุ้มอบอุ่นของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขัดจังหวะขึ้นมา ทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกัน "ครูบอย" เพื่อนครูหนุ่มจากโรงเรียนเดียวกันในชุดสุภาพ เดินยิ้มแย้มตรงเข้ามาหาโบว์ ท่าทางสนิทสนมของครูบอยทำให้สถานการณ์ที่กำลังคุกรุ่นชะงักลง

ครูบอยเดินมาหยุดข้างโบว์ แอบเหลือบมองแมนและเจนนี่ด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้โบว์ "พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เห็นรถครูโบว์จอดอยู่หน้าร้านข้างๆ เลยแวะเข้ามาดู แย่จังเลยนะครับปล่อยให้ครูโบว์นั่งอยู่คนเดียว... ไปครับ เอกสารที่โรงเรียนระเบียบใหม่มาแล้ว เรากลับไปดูด้วยกันดีกว่า"

คำพูดและท่าทางเอาใจใส่ของครูบอยเปรียบเสมือนขอนไม้ที่ยื่นมาช่วยคนกำลังจะจมน้ำ โบว์ไม่รอช้าคว้ากระเป๋าถือของตัวเองลุกขึ้นยืนทันที

"ค่ะครูบอย โบว์ก็กำลังจะกลับพอดี" โบว์เอ่ยเสียงดังฟังชัด เธอจงใจเชิดหน้าขึ้น สบสายตากับแมนเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อและผิดหวังอย่างรุนแรง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ครูบอย "ไปกันเถอะค่ะ"

โบว์เดินเคียงคู่ ออกไปกับครูบอยทันที ทิ้งให้แมนยืนนิ่งกำหมัดแน่นอยู่ในความมืดมนของอารมณ์ โดยมีเจนนี่ที่หัวเราะเยาะลับหลังอย่างสะใจ ร่างบางก้าวขึ้นรถยนต์ของตัวเองขับตามรถของครูบอยออกไป ทิ้งเงาอดีตอันแสนโสมมไว้เบื้องหลัง พร้อมกับหัวใจที่ปิดตายลงอีกครั้งในวันเดินทางไปดูบ้านพักครู