หลังจากความกดดันระลอกใหญ่ผ่านพ้นไปพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์รถของร้อยโทแมนที่แล่นห่างออกไปจากบริเวณบ้านพักครู ความเงียบสงบอันอ่อนโยนก็กลับคืนสู่ตัวบ้านอีกครั้ง "โบว์" ยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียงไม้ครู่หนึ่งเพื่อปรับเปลี่ยนอารมณ์และดึงความเข้มแข็งของตัวเองกลับคืนมา ก่อนจะเดินไปหยิบถุงกับข้าวที่ซื้อมาเตรียมไว้ จัดแจงเทแกงและอาหารสำเร็จรูปใส่ถ้วยชามอย่างประณีต พร้อมกับเตรียมน้ำอุ่นและยาแก้แพ้ใส่ถาดเล็ก ๆ เพื่อนำเข้าไปให้เพื่อนสนิทในห้องนอน
เมื่อเปิดประตูแง้มเข้าไป โบว์พบว่า "แนน" กำลังนั่งชันเข่าอยู่บนเตียง ดวงตาที่เคยบวมช้ำเริ่มทุเลาลงบ้างแล้ว แนนหันมามองเพื่อนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจ
"โบว์... ฉันขอโทษนะแกที่ทำให้แกต้องมาพลอยเดือดร้อน โดนพี่แมนดุใส่แบบนั้นอีก" แนนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มแผ่วเบา
"โอ๊ย... เรื่องแค่นี้เองแก ฉันชินกับหน้ายักษ์ ๆ ของพี่แมนแล้วล่ะ" โบว์ยิ้มกว้างเพื่อ
