รักนี้...ใครออกแบบ

น้ำตาของความอึดอัด

เสียงกริ่งสัญญาณเลิกเรียนคาบสุดท้ายดังกังวานข้ามผ่านลานอเนกประสงค์ของโรงเรียนประถมศึกษาประจำจังหวัด ครูสาวในชุดเดรสสีชมพูยืนส่งเด็กนักเรียนชั้นประถมต้นคนสุดท้ายขึ้นรถรับส่งนักเรียนเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยๆ พยุงร่างกายที่หนักอึ้งกลับเข้ามาในห้องพักครู "โบว์" รู้สึกได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากลำคอและดวงตาที่เริ่มพร่าเลือน อาการปวดหนึบที่ขมับทวีความรุนแรงขึ้นทุกที ผลจากการวิ่งฝ่าพายุฝนกระหน่ำซัดเมื่อเย็นวานกำลังเล่นงานร่างกายของเธอจนแทบไม่มีแรงทรงตัว

"โบว์ แกไหวไหมเนี่ย หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย" "แนน" ที่กำลังจัดเก็บสมุดการบ้านเด็กหันมาทักด้วยสีหน้าเป็นกังวล "เมื่อกี้พี่แมนโทรมาบอกว่าขับรถออกจากค่ายแล้วนะ อีกสิบนาทีคงถึงหน้าประตูโรงเรียน เห็นบอกว่าจะมารับแกไปดูรถที่อู่ซ่อมด้วยกัน"

โบว์พยายามฝืนยิ้มแผ่วเบาพลางส่ายหน้า "เราไหวแก... แต่จริงๆ ไม่ต้องลำบากผู้กองเขาก็ได้นะ แนนไปกับเราด้วยใช่ไหม"

"โอ๊ย! ฉันไปด้วยไม่ได้แล้วล่ะแก" แนนรีบปฏิเสธพัลวัน ท่าทางรนรานมีพิรุธ "พอดี... พอดีไอ้ตั้ม แฟนฉันน่ะ มันโทรบอกว่าเย็นนี้นัดกินข้าวกับแม่มัน แล้วมันจะแวะมารับฉันที่โรงเรียนเนี่ยแหละ แกไปกับพี่แมนสองคนเถอะนะ ถือซะว่าไปดูอาการรถตัวเองด้วย"

คำสารภาพของเพื่อนสนิททำให้โบว์ใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าแนนกำลังพยายามทำตัวเป็นแม่สื่อ และอ้างเรื่องแฟนเพื่อเปิดโอกาสให้เธอกับพี่ชายได้อยู่ด้วยกันสองคน โดยที่แนนไม่เคยรู้เลยว่า 'ความหวังดี' นั้น กำลังบีบคั้นหัวใจที่บอบช้ำของเธอให้แหลกสลายลงไปอีก

"แต่แนน..." โบว์พยายามจะท้วง แต่เสียงของเธอกลับแหบแห้งจนแทบหายไปในลำคอ

ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะจบลง เสียงบีบแตรสั้น ๆ สองครั้งจากรถกระบะคันใหญ่ที่คุ้นเคยก็ดังมาจากหน้าประตูหน้าห้องพักครู แนนไม่รอช้ารีบคว้ากระเป๋าของโบว์มาถือไว้แล้วจูงมือเพื่อนสาวให้เดินออกไปทันที

ร้อยโทแมน ในชุดเครื่องแบบทหารบกเต็มยศยืนรออยู่ข้างรถ สายตาคู่คมกริบไล่ มองร่างบางที่เดินก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ เขาประเมินได้ทันทีจากแววตาที่ปรือปรอยและริมฝีปากที่แห้งผากของโบว์ว่าเธอกำลังป่วย

"พี่แมน แนนไปด้วยไม่ได้แล้วนะ พอดีตั้มจะมารับไปกินข้าวกับแม่" แนนรีบออกตัวพลางส่งกระเป๋าของโบว์ให้พี่ชาย "ฝากดูแลเพื่อนแนนด้วยนะ แซวมากๆ ระวังโบว์เขาจะเขินจนหนีกลับบ้านล่ะ"

แมนไม่ตอบอะไรน้องสาวนอกจากพยักหน้ารับน้อยๆ เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารตอนหน้าออกกว้าง "ขึ้นรถเถอะ โบว์"

สรรพนามที่ไร้ยศตำแหน่งเรียกขานทำเอาโบว์ใจสั่นระรัว ประกอบกับอาการไข้ที่กำลังรุมเร้าทำให้เธอไม่มีแรงจะต่อปากต่อคำหรือปฏิเสธความหวังดีปนบังคับของเขาได้อีกต่อไป เธอจำใจก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหน้า รถกระบะเคลื่อนตัวออกสู่ถนนหลวงทันทีที่ประตูปิดลง

บรรยากาศภายในรถกลับมาสู่วังวนแห่งความเงียบอันอึมครึมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมจากช่องแอร์ที่เป่าเปรย โบว์นั่งคู้ตัวชิดประตู รถยนต์แล่นผ่านทุ่งนาและแนวต้นไม้ข้างทางที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีสลัวยามเย็น สติของเธอเริ่มเลือนรางเพราะพิษไข้ ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้จนต้องยกแขนขึ้นมากอดตัวเองไว้แน่น

แมนที่คอยเหลือบมองเบาะข้างๆ อยู่เป็นระยะสังเกตเห็นอาการนั้น เขาเอื้อมมือไปกดปิดระบบทำความร้อนและเบาแอร์ลงจนสุด ก่อนจะเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมทหารตัวหนาที่วางอยู่ด้านหลังมาพาดลงบนตักของเธอ

"ห่มไว้ซะ... ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ยังจะอวดดีมาทำงานอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดุแกมอาทร

โบว์ไม่ได้ตอบโต้ เธอคว้าเสื้อคลุมของเขามากระชับกอดไว้ กลิ่นอายสะอาดของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากเสื้อของแมนทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลซึมออกมาเงียบๆ ความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ในเวลาที่เธออ่อนแอ มันช่างเหมือนกับอดีตเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน อดีตที่เธอยังคงรักและถวิลหาอยู่ทุกลมหายใจ

"ผู้กองคะ... โบว์อยากกลับบ้าน" โบว์กระซิบเสียงเครือ เรียกขานเขาด้วยความห่างเหินเพื่อเตือนสติทั้งตัวเองและคนข้างๆ

แมนกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูด หันมามองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาของครูสาว "พี่กำลังจะพาไปแวะร้านยาก่อน แล้วค่อยไปดูรถที่อู่... อดทนหน่อยนะโบว์"

"โบว์ไม่ได้อยากดูรถ..."

เสียงของเธอสั่นสะท้านและแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเครื่องยนต์ รถกระบะคันใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวดูเหมือนจะชะลอความเร็วลงโดยอัตโนมัติตามแรงเหยียบที่ผ่อนลงของคนขับและจอดสนิทข้างต้นก้ามปู โบว์ปล่อยให้น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงอาบแก้มเนียนที่บัดนี้แดงซ่านด้วยพิษไข้ เธอฝืนความเจ็บปวดในลำคอเพื่อเค้นคำพูดที่อัดอั้นอยู่ในอกมาตลอดหลายวันออกมาราวกับทำนบที่พังทลาย

"โบว์แค่อยากรีบย้ายออกไปให้พ้นๆ จากที่นี่... พ้นจากหน้าพี่แมนสักที โบว์ทรมานจะตายอยู่แล้วพี่แมนรู้ไหม"

คำว่า 'พี่แมน' ในวินาทีนั้นไม่ได้มีความหวานล้ำเหมือนในวันวานอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยรอยร้าวและความตัดพ้ออันแสนสาหัส โบว์ซบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง ร่างกายสั่นเทาจนกอดเสื้อคลุมทหารลายพรางตัวหนาไว้แน่น เธอสะอื้นไห้จนตัวโยน ปล่อยให้ความเข้มแข็งทั้งหมดที่เพียรสร้างมาตลอดหลายวันละลายหายไปกับหยาดน้ำตา

"ทุกเช้าที่โบว์ลืมตาตื่นขึ้นมาในบ้านหลังนั้น... โบว์ต้องคอยท่องจำว่าพี่คือผู้กอง คือพี่ชายของแนน คือคนแปลกหน้าที่โบว์ห้ามสบตาเกินสามวินาที โบว์ต้องนั่งร่วมโต๊ะอาหาร ต้องฟังแนนเล่าเรื่องพี่ ยิ้มรับเรื่องของพี่ ทำเหมือนว่าเราไม่เคยรักกัน ทำเหมือนห้าปีก่อนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย... พี่แมนทำได้ยังไง พี่ใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง แต่โบว์ทำไม่ได้ โบว์เจ็บจนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!"

คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากของคนป่วยบีบคั้นให้บรรยากาศอึมครึมและหนักอึ้งจนน่าใจหาย แมนกำพวงมาลัยรถแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนขยับตามแรงบีบ สายตาคมกริบที่เคยนิ่งสนิทราวกับหินสลักบัดนี้สั่นระริกและรื้นไปด้วยรอยแดงจางๆ ลำคอของหนุ่มทหารบกแห้งผากจนต้องลอบกลืนน้ำลึกซึ้งเข้าไปในอก

เขารู้... เขารู้ดีที่สุดว่าโบว์ทรมานแค่ไหน เพราะทุกความรู้สึกที่เธอกำลังเผชิญ มันคือสิ่งเดียวกับที่กำลังกัดกินใจเขาอยู่ทุกวินาทีเช่นกัน

แมนเอื้อมมือหนาที่สั่นเทาหวังจะไปซับน้ำตาให้ใบหน้าหวานที่เขาเคยทะนุถนอม แต่เมื่อมือของเขาขยับเข้าใกล้ โบว์กลับเบี่ยงตัวหนีชิดประตูรถทันที ระยะห่างเพียงไม่ถึงคืบในพื้นที่จำกัดกลับดูไกลแสนไกลราวกับคนละฟากฟ้า

"อย่าจับโบว์เลยค่ะผู้กอง..." โบว์กระซิบเสียงแหบแห้ง สรรพนามห่างเหินถูกดึงกลับมาใช้ตอกย้ำความสัมพันธ์ในปัจจุบัน "ถ้าพี่แมนไม่ได้รักโบว์แล้ว หรือถ้าภาระหน้าที่มันสำคัญนัก ก็ปล่อยโบว์ไปเถอะนะคะ ปล่อยให้โบว์ย้ายออกไปในที่ของโบว์... อย่าทรมานโบว์ด้วยความใกล้ชิดแบบนี้อีกเลย"

แมนดึงมือกลับมาวางบนตัก เขาหลับตาลงช้าๆ ซ่อนความแหลกสลายไว้ในใจ ความจริงที่เขายังรักเธอสุดหัวใจมันตะโกนก้องจนอกจะแตก แต่คำว่าหน้าที่ ภาพลักษณ์ของครอบครัว และสถานะเพื่อนสนิทของน้องสาวในปัจจุบัน บีบให้เขาต้องสร้างหน้ากากทหารผู้เย็นชาขึ้นมาครอบงำตัวเองไว้

"พี่ไม่เคย... ไม่เคยคิดว่าโบว์เป็นคนแปลกหน้าเลยสักวัน" แมนพึมพำแผ่วเบาท่ามกลางความมืดในรถ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ้างว้าง "แต่เส้นทางตอนนี้... มันไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เราเลือกเดินตามใจชอบได้อีกแล้วโบว์ พี่ขอโทษ..."

ค่ำคืนคืบคลานเข้ามาปกคลุมคนทั้งคู่ในความเงียบสงัด มีเพียงหยาดน้ำตาของครูสาวและหัวใจที่ร่ำไห้อย่างไร้เสียงของนายทหารหนุ่ม ภายใต้ความอึมครึมที่ไม่มีใครสามารถหาทางออกให้กับความรักครั้งนี้ได้เลย