หลังจากผ่านพ้นพายุอารมณ์อันบ้าคลั่งของเจนนี่ที่ร้านอาหารริมน้ำมาได้อย่างหวุดหวิด บรรยากาศภายในรถกระบะคันโตของ "ร้อยโทแมน" ที่แล่นฝ่าความมืดมิดกลับสู่บ้านพักท้ายโรงเรียนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มเบา ๆ แมนยังคงกุมมือเรียวของ "โบว์" ไว้แน่นตลอดทาง ราวกับกลัวว่าถ้าเขาปล่อยมือชั่ววินาทีเดียว ผู้หญิงคนนี้จะเตลิดหนีหายไปจากชีวิตของเขาอีกครั้ง ส่วนโบว์เองก็ไม่ได้ขัดขืน กระแสความอบอุ่นจากการปกป้องของนายทหารหนุ่มเมื่อครู่ยังคงสั่นสะท้านอยู่ในหัวใจดวงน้อย
เมื่อรถยนต์แล่นมาจอดสนิทที่ลานดินหน้าบ้านพักครูหลังใหม่ แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากด้านบนยังคงส่องสว่างไสว โบว์รีบดึงมือออกจากการเกาะกุมอย่างสุภาพพลางส่งยิ้มบางเบาให้เขา แมนดับเครื่องยนต์แล้วช่วยหิ้วถุงของใช้จุกจิกที่ซื้อมาจากในเมืองเดินตามครูสาวขึ้นบ้านพักไปเงียบ ๆ
เมื่อก้าวพ้นประตูบ้านเข้ามา โบว์กวาดสายตามองไปรอบห้องโ
